
Η ιδέα ενός κόσμου χωρίς κυβέρνηση, στον οποίο όλοι οι άνθρωποι μπορούν να θεωρηθούν ελεύθεροι από κάθε ζυγό, είναι, για πολλούς, ουτοπική, απατηλή, ή απλά ένα αστείο. Για τους αναρχικούς ή τους ελευθεριακούς, αντίθετα, ο τερματισμός του κράτους, του καπιταλισμού και οποιουδήποτε καταπιεστικού κανόνα ήταν το μεγαλύτερο κίνητρό τους για αιώνες.
Το πρόβλημα είναι ότι ο όρος αναρχία -που με βάση την ελληνική ετυμολογία του σημαίνει «απουσία κυβέρνησης»- συνδέεται συχνά με βία ή ταραχές. Στο Μεξικό, για παράδειγμα, αρκετές εφημερίδες χρησιμοποιούν τον όρο μόνο για αναφορά σε βίαιες πράξεις που διαπράττονται από ορισμένους ανθρώπους οι οποίοι έχυν συνδέσει τη ζωή τους με τέτοια ιδανικά. Στη Χιλή, ο Ιταλός δημοσιογράφος Lorenzo Spairani απελάθηκε το 2017 για ηχογράφηση βίντεο μιας πορείας συνδικάτων, κατηγορούμενος ότι ήταν μέρος της «αναρχοφιλελεύθερης σκηνής», όπως ειπώθηκε. «Αυτό θέτει σε αμφιβολία το αν στη Χιλή υπάρχει για την πλήρης δημοκρατία», δήλωσε ο Spairani στην εφημερίδα της Κόστα Ρίκα «El País» («Η Χώρα»).
Στην Κολομβία, υπάρχουν προσωπικότητες που, πέρα από την υποτιθέμενη προώθηση της βίας, έχουν προσεγγίσει τον αναρχισμό μέσα από τα Γράμματα και τις Παραστατικές Τέχνες.

Ένας από αυτούς τους ανθρώπους είναι ο Iván Darío Álvarez, συγγραφέας, στοχαστής, και επίσης ιδρυτής, πριν από 44 χρόνια, του θεάτρου La Dragonula Dorada, στην Μπογκοτά, στο οποίο διοχετεύει το ελευθεριακό «δηλητήριο» μέσω δικών του έργων όπως το «El Dulce Enchanto de la isla acracia».
Συνεργάστηκε επίσης με το ένθετο Magazín Dominical της εφημερίδας «El Spectador», δημοσιεύοντας διάφορα άρθρα αφιερωμένα στον αναρχισμό.
Το 1992 ίδρυσε το περιοδικό «Biophilos», από το όνομα του Κολομβιανού αγωνιστή και αναρχικού Biófilo Panclasta (το πραγματικό όνομα του οποίου ήταν Vicente Rojas Lizcano 1879– 1943), known as Biófilo Panclasta, από το οποίο κυκλοφόρησε τέσσερα τεύχη.
Η βιβλιοθήκη του καταλαμβάνει σχεδόν τρία δωμάτια του σπιτιού του, είναι μια μεγάλη συλλογή έργων φιλοσοφίας, παιδικών ιστοριών, θεατρικών έργων, τραγουδιών, ποιημάτων και άλλων.


“Η ζωή αναμένει από σας να εκπληρώσετε καθήκοντα που σας φαίνονται αντιπαθητικά. Πρέπει τώρα να γνωρίζετε ότι το πιο σημαντικό πράγμα δεν είναι τα καθήκοντα, αλλά αυτό που σας επιτρέπει να είστε κάποιος καλός και δίκαιος. Υπάρχουν πολλοί που θα σας πουν ότι πρόκειται για μια κοινωνική συμβουλή, αλλά πρέπει απλώς να τους απαντήσετε: Όταν οι μορφές της κοινωνίας είναι τόσο σκληρές και εχθρικές για τη ζωή, είναι πιο σημαντικό να είσαι κοινωνικός παρά απάνθρωπος” ( Stig Dagerman).
"Πιστεύω ότι ο φυσικός εχθρός του ανθρώπου είναι η μεγαλο-οργάνωση, επειδή κλέβει τη ζωτική αναγκαιότητα να αισθάνεται υπεύθυνος για τον συνάνθρωπό του,...

Η ικανότητα της Margaret Michaelis ως φωτογράφου δεν έχει γίνει γνωστή μέχρι πρόσφατα. Κάποιες εκθέσεις Φωτογραφίας στην Καμπέρα, πρωτεύουσα της Αυστραλίας, το 1988 και το 2005 και στη Βαλένθια της Ισπανίας το 2005, έχουν αρχίσει να διαλύουν αυτό το σύννεφο αφάνειας. Οι καλύτερες φωτογραφίες της από την παραμονή της στην Ισπανία μεταξύ του 1932 και του 1937 αρχίζουν να αποκαλύπτονται, να θαυμάζονται και να αναγνωρίζονται και, σωστά, να θεωρούνται εντυπωσιακές απεικονίσεις της περιόδου εκείνης.
Η Margarethe Gross γεννήθηκε σε μια εβραϊκή οικογένεια στο Dzieditz στην τότε Αυστρία, στις 6 Απριλίου 1902. Το Dziedzitz ονομάζεται τώρα Dziedzice...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

