Λεπτομέρειες

Stergios

Αναρχικές Αναλύσεις - Παρεμβάσεις

09 Μαρτίου 2013

ΣΗΑΤΛ ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ

Ειδικές αστυνομικές μονάδες μάχονται τη νεολαία. Ένοπλες δυνάμεις καταλαμβάνουν μια μεγάλη αμερικανική πόλη. Δεκάδες χιλιάδες κάτω από αντικαπιταλιστικά πανό. Η δυτική νεολαία και οι εργαζόμενοι μάχονται ενάντια στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (Π.Ο.Ε.) και τον ιμπεριαλισμό. Αυτές ήταν οι εικόνες από την «μάχη του Σηάτλ» στις 30 Νοέμβρη 1999 που εντυπώθηκαν στα μυαλά των αγωνιστών σε όλο τον κόσμο, εμπνέοντας εκατομμύρια που παίρνουν μέρος στον ταξικό πόλεμο ενάντια στους πάνω, που μερικοί ονομάζουν «παγκοσμιοποίηση». Ακολουθούμενο από μαζικές διαδηλώσεις στην Ουάσιγκτον και το Νταβός και δύο μαζικές και διεθνώς συντονισμένες κινητοποιήσεις, την 1η Μάη και 26 Σεπτέμβρη 2000, το Σηάτλ έμεινε στην ιστορία, με κάθε έννοια, ένα σπουδαίο σημείο καμπής για την παγκόσμια εργατική τάξη και την αγροτιά.

«Η ΙΔΕΑ ΠΟΥ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ»

Και οι αναρχικοί ήσαν στην πρώτη γραμμή αυτών των κινητοποιήσεων και των δραστηριοτήτων αλληλεγγύης, είτε αυτές ήταν στο Ρίο, στο Γιοχάνεσμπουργκ, είτε στην Πράγα, στην Κωνσταντινούπολη, στη Νέα Υόρκη ή στο Δουβλίνο, αναπτύσσοντας την αξιοπιστία τους και αυξάνοντας την λαϊκή τους απεύθυνση. Ενώ στα αστικά ΜΜΕ, όπου οι αναρχικοί χαρακτηρίζοντας άγνωστοι από την δεκαετία του ‘60, τώρα, κατά εκπληκτικό τρόπο, έχουν αποκτήσει μια πολύ μεγαλύτερη εικόνα εξαιτίας του πρωταγωνιστικού τους ρόλου στο νέο κίνημα της «αντι-παγκοσμιοποίησης». Ο αναρχισμός ήταν, εξηγούν οι «New York Times», «η ιδέα που αρνείται να πεθάνει». Η εξουσιαστική αριστερά, σοκαρισμένη που έχει, τελικά, τεθεί στο περιθώριο από τους αναρχικούς, ανακάλυψε ξαφνικά ότι ήταν απαραίτητο να γράψει αισχρά, χοντροειδή και άτιμα πολεμικά άρθρα ενάντια στον αναρχισμό. Είναι ειρωνικό το ότι το αναρχικό κίνημα παραμένει δέσμιο των διαφωνιών για το πώς θα πρέπει να κατευθυνθεί το ίδιο σε σχέση με το κίνημα της «αντι-παγκοσμιοποίησης».

ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΟ ΣΤΟ ΚΙΝΗΜΑ

Ενώ η πλατφορμιστική παράδοση του αναρχισμού και αρκετοί αναρχοσυνδικαλιστές έχουν ξεκάθαρα συνταχτεί με το νέο κίνημα, αρκετοί άλλοι σύντροφοι φαίνονται διστακτικοί στο να συμμετάσχουν στο νέο κίνημα. Μερικοί τονίζουν την παρουσία των ρεφορμιστικών και των μεσοαστικών στοιχείων όπως οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ) στο κίνημα, άλλοι μιλούν για την απροσδόκητη υποστήριξη των ακροδεξιών ομάδων, όπως φασιστών και φονταμενταλιστών ισλαμιστών για την «αντι-παγκοσμιοποίηση» και για άλλοι είναι καχύποπτοι όσον αφορά το ρόλο των δεξιών συνδικαλιστών ηγετών στο κίνημα.

Αυτοί οι φόβοι είναι, βέβαια, υπαρκτοί και αξιόλογοι. Αλλά δεν θα πρέπει να χρησιμοποιούνται ως λόγοι ώστε να μην αναμιγνυόμαστε στο κίνημα της «αντι-παγκοσμιοποίησης». Το νέο αυτό κίνημα αντιπροσωπεύει μια σπουδαία ανάπτυξη για την διεθνή εργατική τάξη και μια αρκετά μεγάλη ευκαιρία για το αναρχικό κίνημα στην αυγή του 21ού αιώνα. Αδράχνοντας την ευκαιρία, αναμειγνυόμενοι, και μορφοποιώντας το κίνημα, αυτή είναι η καλύτερη ευκαιρία που μας παρουσιάζεται σήμερα για να εμφυτεύσουμε τον αναρχισμό μέσα στην εργατική τάξη και να αναδειχθούμε στη θέση που μας αρμόζει ως ένα κίνημα εκατομμυρίων, ένα κίνημα που μπορεί να βοηθήσει στο σκάψιμο του τάφου του καπιταλισμού.

ΑΝΤΙ-ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ, ΟΧΙ ΣΚΕΤΗ «ΑΝΤΙ-ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ»

Όταν, πάντως, μπαίνουμε στο κίνημα της «αντι-παγκοσμιοποίησης», πρέπει να μπαίνουμε ως συνειδητοί αντι-καπιταλιστές. Η «αντι-παγκοσμιοποίηση» είναι ένας ασαφής όρος που εισάγει την αντίσταση στον καπιταλισμό...

Περισσότερα …