Σαν σήμερα στις 9 Απριλίου 1946, Άραβες Παλαιστίνιοι και Εβραίοι εργαζόμενοι στο ταχυδρομείο του Τελ Αβίβ κατέβηκαν σε απεργία. Την επόμενη μέρα, ενώθηκαν μαζί τους ταχυδρομικοί υπάλληλοι από όλη την Παλαιστίνη, σε μια κινητοποίηση που σύντομα εξελίχθηκε σε γενική απεργία εργαζομένων του δημόσιου τομέα, τόσο χειρωνακτικών όσο και υπαλλήλων γραφείου.
Σε απάντηση στην απεργία των ταχυδρομικών, οι εργοδότες προχώρησαν γρήγορα σε εκτεταμένες παραχωρήσεις, τις οποίες η Histadrut (η εβραϊκή συνομοσπονδία συνδικάτων) συνέστησε στους εργαζομένους να αποδεχθούν. Ωστόσο, οι απλοί ταχυδρομικοί υπάλληλοι ψήφισαν να απορρίψουν την πρόταση και να συνεχίσουν την απεργία τους.
Στις 14 Απριλίου, Άραβες και Εβραίοι σιδηροδρομικοί εργαζόμενοι προσχώρησαν στην απεργία, παραλύοντας το σιδηροδρομικό σύστημα της χώρας. Εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα σε μεσαίες και κατώτερες διοικητικές θέσεις συμμετείχαν επίσης, με αποτέλεσμα έως τις 15 Απριλίου 23.000 εργαζόμενοι να βρίσκονται σε απεργία σε όλη τη χώρα. Φαινόταν επίσης ότι οι εργαζόμενοι στον τομέα του πετρελαίου θα συμμετείχαν, όμως αυτό αντιμετωπίστηκε αρνητικά από τη Histadrut, με το επιχείρημα ότι θα έβλαπτε το ευρύτερο σιωνιστικό εγχείρημα.
Παρ’ όλα αυτά, μέχρι το τέλος Απριλίου οι εργαζόμενοι είχαν αποσπάσει μια σειρά από παραχωρήσεις: αυξήσεις μισθών και αναπροσαρμογές λόγω κόστους ζωής, καθώς και βελτιώσεις στο συνταξιοδοτικό σύστημα. Άραβες Παλαιστίνιοι και Εβραίοι κομμουνιστές χαρακτήρισαν την απεργία «ένα πλήγμα κατά της πολιτικής του “διαίρει και βασίλευε” του ιμπεριαλισμού, ένα χαστούκι σε όσους υιοθετούν σωβινιστικές ιδεολογίες και προωθούν τον εθνικό διχασμό».
Ωστόσο, η απεργία αποδείχθηκε μεμονωμένο γεγονός, καθώς η εργατική αλληλεγγύη έδωσε τελικά τη θέση της στην εθνοκάθαρση και τη Νάκμπα.
