Την 1η Οκτωβρίου 1905 γεννήθηκε ο Reclus de Diago, συνδικαλιστής του κλάδου των οικοδόμων, αναρχικός και ένας από τους εμβληματικούς «Κρατούμενους του Μπραγκάδο». Καταγόταν από την Ισπανία και εγκαταστάθηκε στην Αργεντινή ως παιδί με την οικογένειά του.
Η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην επαρχία της La Pampa και, ενώ μαθαίνει να διαβάζει, εξασκείται διαβάζοντας τις εφημερίδες «La Torcha» και «La Protesta» στον πατέρα του, έναν εργάτη γης. Ξεκινά από μικρός να εργάζεται ως οικοδόμος. Το 1924 συμμετείχε στην εκστρατεία για την απελευθέρωση των Σάκο και Βαντσέτι, όπου, κατά τη διάρκεια μιας κινητοποίησης, δέχεται επίθεση από την αστυνομία και τραυματίζεται από σφαίρα στην πλάτη.
Το 1929, συνεχίζοντας να εργάζεται ως οικοδόμος, επιστρέφει στο Castelar. Εκεί αρχίζεςι να συμμετέχει στη συνδικαλιστική δράση της FORA (Αναρχοσυνδικαλιστική Ομοσπονδία Εργατών). Μετά το πραξικόπημα του Uriburu, η καταστολή των μαχητικών τομέων του εργατικού κινήματος εντείνεται. Είναι τότε που ο Diago συλλαμβάνεται, μαζί με άλλους συνδικαλιστές, κατηγορούμενος για τη δολοφονία ενός συντηρητικού πολιτικού στην πόλη Bragado.
Η όλη ιστορία αποτελεί μια δικαστική φάρσα που οδήγησε επίσης στη φυλακή τον σύντροφό του, οικοδόμο Santiago Mainini, και τον εργάτη σιδηροδρομικό Pascual Vuotto. Αμέσως ξεκίνησε μια εθνική και διεθνής εκστρατεία για την απελευθέρωση των «Κρατουμένων του Μπραγκάδο», με κινητοποιήσεις της FORA και της CGT, καθώς και οργανώσεων όπως την αναρχική κομμουνιστική FACA, την τότε πολιτική οργάνωση του αναρχισμού.
Στη φυλακή, ο Diago συνδέεται με τη σύντροφό του στη ζωή, επίσης αναρχική, Carmen Fernández, η οποία θα διακριθεί στον αγώνα για την απελευθέρωσή του. Τελικά, το 1942, μετά από 11 χρόνια πίεσης από το εργατικό κίνημα, οι κρατούμενοι απελευθερώνονται. Μετά την αποφυλάκισή του, ο Diago εργάζεται στο λιμάνι του Μπουένος Άιρες.
Στις αρχές του 1947, ο De Diago και η Carmen Fernández έγινα μ΄λη τιυ Κομμουνιστικού Κόμματος. Επέστρεψαν στο Bragado όπου ο Diago έκανε διάφορες δουλειές. Ωστόσο, μόλις το 1985 αποκαλύπτεται ότι η δολοφονία για την οποία είχαν καταδικαστεί άδικα, ήταν στην πραγματικότητα ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ πολιτικών του ίδιου κόμματος.
Στις αρχές Μαΐου 1990 πέθανε. Τον Ιούλιο του 1993, πέντε μήνες μετά τον θάνατο του Vuotto, του τελευταίου επιζώντα εκείνου του κρατικού πραξικοπήματος, το Κογκρέσο ψήφισε τον νόμο 24/233, ως «αποκατάσταση» της άδικης τιμωρίας που υπέστησαν αυτοί οι αγωνιστές.
*Πηγή: Emilio Crisi. Μετάφραση: Ούτε Θεός Ούτε Αφέντης.
