Γεννήθηκε στο Castel del Piano, τμήμα του Δήμου της Περούτζια, στις 27 Σεπτεμβρίου 1869, από τους Angelo, τσαγκάρη, και Maria Ragni.
Υιοθετεί τις ελευθεριακές ιδέες σε ηλικία δεκαέξι ετών χάρη στην επιρροή του Cesare Stazi κοντά στον οποίο εργάζεται ως μαθητευόμενος. Όταν ο τελευταίος αποχώρησε από τους νόμιμους σοσιαλιστές και συμμετείχε στην ίδρυση του Αναρχικού Κύκλου Περούτζια "Κάρλο Καφιέρο" (τον Μάρτιο του 1888), ο Carlo συνεργάζεται με ενθουσιασμό και σύντομα γίνεται δραστήριο μέλος της ομάδας.
Τον Σεπτέμβριο του 1889 και τον Ιανουάριο του 1893, συλλαμβάνεται και δικάζεται μαζί με άλλους αναρχικούς της πρωτεύουσας της Ούμπρια για την κατασκευή και διακίνηση πλαστού χρήματος (μέθοδος που χρησιμοποιούνταν για τη χρηματοδότηση και υποστήριξη θυμάτων καταστολής). Καταγεγραμμένος ως «επικίνδυνος», ξεχωρίζει ως ακούραστος προπαγανδιστής στους κόλπους της εργατικής τάξης.
Καταγγέλλεται για την απολογία του υπέρ του Σάντε Καζέριο, και τον Σεπτέμβριο του 1894 παραπέμπεται στην επαρχιακή επιτροπή για αναγκαστικό κατ’ οίκον περιορισμό, όπου του επιβάλλεται ποινή δύο ετών. Συλλαμβάνεται και κρατείται για πάνω από τέσσερις μήνες και τον Ιανουάριο του 1895 μεταφέρεται στο Port’Ercole. Αλλεπάλληλα αιτήματά του για επανεξέταση της απόφασης (μέσω επιστολών προς τον Νομάρχη της Περούτζια) απορρίπτονται: τον Οκτώβριο του 1895 μεταφέρεται στην Ούστικα (Ustica). Απελευθερώνεται τον Σεπτέμβριο του 1896, αλλά αντιμετωπίζει και άλλες, μικρότερες καταδίκες.
Δρα ως ανταποκριτής της εφημερίδας «Η Ζωή του Εργάτη» της Ανκόνα το 1906-1907, και τον Μάρτιο του 1908 συμμετέχει στις εργασίες της αναρχικής συνέλευσης της Ούμπρια στη Φολίνιο (Foligno). Το 1910 οι αρχές κατάσχουν το μοναδικό τεύχος της εφημερίδας «Άμεση Δράση», μέσω της οποίας οι αναρχικοί της Περούτζια προπαγανδίζουν την αποχή από τις δημοτικές εκλογές.
Μετά από πρόταση του αναρχικού από την Ανκόνα Alberico Angelozzi, το 1911 γίνεται ανταποκριτής της εφημερίδας «Germinal». Παρεμβαίνει στα συνέδρια των αναρχικών της Ούμπρια-Μάρκε Umbro-Marchigian,που πραγματοποιούνται στη Φαμπριάνο (Fabriano) τον Φεβρουάριο του 1913 (με παρέμβαση για τον αντικοινοβουλευτισμό) και τον Μάιο του 1914. Στις 1 Μαΐου 1915 κατηγορείται για τη διανομή της εφημερίδας «Η Ελευθεριακή Σκέψη» (Il Pensiero Libertario) και για αποδοχή εγκλήματος (!;).
Αν και κατά τη διάρκεια του πολέμου δεν εμφανίζει έντονη δράση, τον Ιούλιο του 1919 είναι μεταξύ των βασικών υποκινητών στις διαμαρτυρίες για την ακρίβεια των βασικών αγαθών και το 1920 είναι ανταποκριτής της «Umanità Nova».
Υπό συνεχή παρακολούθηση από την αστυνομία, μετά την άνοδο του φασισμού περιορίζει σημαντικά τη δράση του, διατηρώντας όμως ακέραιες τις πεποιθήσεις του.
Το 1945, παρά την προχωρημένη ηλικία του, συμμετέχει στην ανασυγκρότηση της αναρχικής ομάδας της Περούτζια (της Ιταλικής Αναρχικής Ομοσπονδίας - FAI), η οποία τον Οκτώβριο του 1946 εκδίδει το μοναδικό τεύχος της εφημερίδας «La libertà» (Η Ελευθερία), της οποίας υπεύθυνος είναι ο ίδιος. Παρέμεινε υπό παρακολούθηση μέχρι το 1946 και πέθανε το 1952.
*Μετάφραση: Ούτε Θεός Ούτε Αφέντης.
