Στις 24 Μαΐου 1972, ο διάσημος αναρχικός γιατρός Felix Marti Ibanez απεβίωσε στη Νέα Υόρκη. Γεννήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1911 στην Cartagena (Murcia). Ήταν ανιψιός του γνωστού συγγραφέα Vicente Blasco Ibáñez. Αφού έζησε για μικρό χρονικό διάστημα στη Βαλένθια, η οικογένειά του μετακόμισε στη Βαρκελώνη, όπου μετά το Λύκειο σπούδασε Ιατρική. Η οικογένεια έμενε στην οδό Benet y Mercadé, αριθ. 15, στη συνοικία Gràcia της Βαρκελώνης.
Τα πρώτα και αποφασιστικά βήματα του Felix Martí Ibáñez ως φοιτητή Ιατρικής έγιναν το 1929, όταν ασχολήθηκε με τη δημιουργία μιας κλινικής για άτομα χωρίς πόρους: την Ένωση Κοινωνικών Λειτουργών. Επίσης, η ενημερωτική του δραστηριότητα πραγματοποιείται με τις ομιλίες και μαθήματα που διοργανώνει το Ινστιτούτο Πρακτικής Ιατρικής, στην έδρα του στην οδό Asturias 89, στη συνοικιακή Βαρκελώνη. Σε αυτόν τον χώρο, μαζί με άλλους συναδέλφους, δημιουργείται τον Μάρτιο του 1931 η Ομάδα της Σχολής Marañón, ένας χώρος επιστημονικής κατάρτισης με αυστηρά πολιτιστικούς και επιστημονικούς στόχους. Η σεξουαλικότητα, η κοινωνικοποίηση της ιατρικής, η ευγονική, η κοινωνική θεραπεία ή η οικοδόμηση επιστημονικής γνώσης από το μηδέν είναι τα πιο συζητημένα θέματα στην αναζήτηση ενός νέου συστήματος υγείας.
Η Ελευθεριακή Ιατρική αυτών των χρόνων χαρακτηρίζεται από δράση σε τρεις άξονες: υγειονομική περίθαλψη για το προλεταριάτο, δημόσια-ιδιωτική υγιεινή και σεξουαλικότητα-αναπαραγωγή. Μετά από αρκετές προσπάθειες, το 1935 εμφανίζεται μια ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία: η Οργάνωση Κοινωνικών Λειτουργών (OSO), συνδεδεμένη με την CNT, η οποία προτείνει μια παγκόσμια εναλλακτική λύση στο σύστημα της φιλανθρωπικής βοήθειας.
Ο Felix αφιερώνεται στη οργάνωση συγκεντρώσεων για τη συγκέντρωση κεφαλαίων για τη δημιουργία ενός Νοσοκομείου Εργαζομένων, ενώ διευθύνει μια κλινική στην καταλανική πρωτεύουσα.
Το 1936, συμμετέχει στην Ένωση Πρακτικών Ιδεαλιστών και, κατά τη διάρκεια της φασιστικής εξέγερσης τον Ιούλιο, παρέχει τις ιατρικές του υπηρεσίες στα οδοφράγματα της Βαρκελώνης, ενώ κατά τη διάρκεια του πολέμου βρίσκεται στην υπηρεσία της CNT.
«Ως μαχητής της C.N.T. οφείλω πολλά σε αυτή την ένδοξη οργάνωση και στις πολλές δραστηριότητες που πρότεινε. Ως άνθρωπος και ως σκεπτόμενο άτομο οφείλω πολλά στην Εργατική Ανθρωπότητα, στον επαναστατικό κοινό σκοπό...»
Συμμετέχει σε αποστολή στις Βαλεαρίδες Νήσους, στην ιατρική οργάνωση της Φάλαγγας Durruti, είναι υφυπουργός Υγείας της Κυβέρνησης της Δημοκρατίας και Γενικός Διευθυντής Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας της Generalitat (κυβέρνηση) της Καταλονίας. Θέση που θα χρησιμεύσει για την προώθηση εκστρατειών κατά της λέπρας, των κιρσών, της φυματίωσης, του καρκίνου, της λύσσας, των ρευματισμών, της ελονοσίας ή των αφροδίσιων νοσημάτων. Προωθεί επίσης τη δημιουργία κέντρων σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης για τους νέους.
Ο Martí Ibáñez γίνεται γνωστός για τη συνεργασία του με το ιατρικό συμβούλιο, το οποίο συνέταξε τη γνωστή νομοθεσία για την εθελοντική άμβλωση. Η αναδιάρθρωση των υπηρεσιών υγείας σε επίπεδο περιφέρειας είναι ένα έργο που προωθεί η ελευθεριακή ιατρική κοινότητα. Μια ιδέα που συνοδεύεται από την κοινωνικοθεραπευτική πρακτική ως νέα ονομασία για την πρακτική της φροντίδας. Τέλος, η σύνδεση μεταξύ του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας και της οργάνωσης «Ελεύθερες Γυναίκες» (Mujeres Libres) έχει ένα αξιοσημείωτο αποτέλεσμα στη δημιουργία των «απελευθερωτών της πορνείας», ζήτημα το οποίο είχε δημιοιυργήσει διαφωνίες εντός του κινήματος.
Καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου, παρεμβαίνει σε πολυάριθμες συγκεντρώσεις ως μέλος της Ιβηρικής Ομοσπονδίας Ελευθεριακής Νεολαίας ή της Διεθνούς Αντιφασιστικής Αλληλεγγύης. Η συμμετοχή σε δράσεις στο εξωτερικό, και ειδικά στη Βόρεια Αμερική, θα διευκολύνει την έξοδο του ιδίου και άλλων προς αυτές τις χώρες, μετά την ήττα.
Σε αυτά τα χρόνια προώθησε περισσότερο την επαγγελματική του πλευρά παρά τη μαχητική, αν και πάντα συνεργαζόταν με τον ελευθεριακό Τύπο.
Το 1950 ίδρυσε τον ιατρικό εκδοτικό οίκο «MD Publications» στη Νέα Υόρκη και το 1957 το γνωστό περιοδικό MD, που εκδίδεται διεθνώς. Το 1956 ήταν επικεφαλής του Τμήματος Ιατρικής Ιστορίας του Ιατρικού Κολλεγίου της Νέας Υόρκης. Ήταν επίτιμο μέλος πολλών ευρωπαϊκών και αμερικανικών ιστορικών, λογοτεχνικών και ιατρικών φορέων.
*Πηγές: Andreu Lloret / Ομάδα ιστορικής μνήμης από το Liberal Ateneum της Gràcia. Μετάφραση: Ούτε Θεός Ούτε Αφέντης.
