Κανένας δεν μπορεί να αγνοήσει ότι βρισκόμαστε σε μια μεταβατική εποχή στην οποία η μετανεωτερικότητα δίνει την σκυτάλη στον μετανθρωπισμό αλλά και στην μεταπολιτική. Ο διαφωτισμός έμεινε ημιτελής δεν μπόρεσε να απελευθερώσει τον άνθρωπο από την ανηλικιότητά του.
Με ένα συνεχώς διευρυνόμενο πλαίσιο και την εμφάνιση νέων τομέων, αναγκών, αγαθών, η εποχή μετά τη σπάνη αποδυνάμωσε τόσο τα υποκείμενα και τις κοινότητές τους τόσο σε παραγωγικό, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο που βρισκόμαστε σε μια εποχή που η εξουσία αρχίζει να υπενθυμίζει ότι το μέλλον δεν χρειάζεται την ανθρωπότητα όπου για κάποιους αυτή πλεονάζει.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με την πολιτική: η απομάγευση από την συλλογικότητα έφερε τους ανθρώπους ακόμα πιο μόνους και γυμνούς σε μια ολοένα και διογκωμένα εποχή της μεταδιακινδύνευσης. Δυστυχώς και ο Αναρχισμός διεθνώς δεν μπόρεσε να ξεφύγει από αυτή την κανονικότητα. Αν στα μέσα του '90 υπήρχε το δίλημμα κοινωνικός ή lifestyle Αναρχισμός, σήμερα διαβαίνουμε σε μια οντολογική και ανορθολογική Αναρχία που όλοι χωράνε σε αυτήν εκτός από τους Αναρχικούς.
Σε αυτήν την πρόκληση να απεμποληθεί η μνήμη από το σύγχρονο αναρχικό χώρο, η οργάνωση κατά πολλούς φαντάζει ως παλιομοδίτικη και παρωχημένη. Τι σημαίνει αυτό για όλους εμάς που πιστεύουμε σε ένα οργανωμένο Αναρχικό κίνημα και συμμετέχουμε στην Αναρχική Οργάνωση;
Η απάντηση δεν είναι εύκολη αν δεν εξετάσουμε ολοκληρωμένα την θέση της Αναρχικής Οργάνωσης, αν δεν ξαναγυρίσουμε πίσω να αναστοχαστούμε κριτικά τη θέση της στον Αναρχισμό.
Ο Αναρχισμός ως το πιο χειραφετικό πολιτικό κίνημα, χαρακτηρίζεται από την αναγνώριση της αυτονομίας των ατόμων και της απόφασης να πάρουν την μοίρα τους στα χέρια τους. Αυτός ο πραγματικός σοσιαλισμός από τα κάτω αναφέρεται ουσιαστικά σε μια στάση ή αλλιώς ένα αδιαπραγμάτευτο πολιτικό ήθος που όχι μόνο αρνείται κατηγορηματικά να γίνει Εξουσία ή να διαπραγματευθεί μαζί της αλλά αυτή η αντιαυταρχική και αντικρατική στάση του αποτελεί το διαρκές και διαχρονικό αντικείμενο της διερώτησης από τις απαρχές μέχρι την ίδρυσής του έως τις μέρες. Αυτό για κάποιους αποτελεί ένα ανοικτό πεδίο που άλλοτε ήταν ευχή αλλά σήμερα έχει καταντήσει κατάρα.
Το να κατανοήσουμε έτσι τον Αναρχισμό σημαίνει ότι η επιλογή μας για την Αναρχική Οργάνωση εξαρτάται από τον τρόπο με τον οποίο οικειοποιούμαστε ή απορρίπτουμε την ιστορική και επαναστατική κληρονομιά του καθώς αυτή παραμένει ανολοκλήρωτη. Αναμφίβολα οι αξίες που ο αναρχισμός τοποθέτησε ή προσπάθησε να τοποθετήσει στην καρδιά του επαναστατικού κινήματος συγκρότησαν έναν αναγνωρίσιμο πυρήνα που το περιεχόμενο, αν και ανελαστικό, συνεχίζει να εξελίσσεται. Συνεπώς ο Αναρχισμός δεν είναι κάτι το στατικό, το ίδιο και οι οργανώσεις του.
Με τα σημερινά αδιέξοδα που ταλανίζουν τον αναρχικό χώρο, ο οποίος μοιάζει να έχει χαθεί μέσα στην ελευθεριότητά του, ο μοναδικός τρόπος να συνεχίσουμε την προσπάθεια της ατομικής και κοινωνικής χειραφέτησης δεν είναι η αναθεώρηση δηλαδή η φυγή προς το ημιτελές αυτεξούσιο του ατόμου, ούτε η καταφυγή σε αναχρονιστικές «ταξικές» αναλύσεις. Η επιστροφή στις συντακτικές αξίες του συλλογικού, δηλαδή της Οργάνωσης είναι ίσως το μόνο εχέγγυο για να αποφύγουμε την κοινωνική, οικολογική, κοκ κατάρρευση και τον πόλεμο που εμφανίζονται πλέον ως αναπόφευκτες συνέπειες της σύγχρονης δυστοπίας.
Αργύρης Αργυριάδης
