Τις τελευταίες εβδομάδες, έχουμε δει μια αυξανόμενη έξαρση λαϊκών κινητοποιήσεων στη Λατινική Αμερική και πέρα από αυτήν, οι οποίες καταδεικνύουν τη δύναμη των οργανωμένων λαών απέναντι στις πολιτικές προσαρμογής, καταστολής και ανισότητας.
Στο Περού, τα κοινωνικά κινήματα βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για το συνταξιοδοτικό σύστημα, καθώς και για να εκφράσουν την απόρριψή τους στις πολιτικές και τον αυταρχισμό της Dina Boluarte. Στο Εκουαδόρ, οι διαμαρτυρίες των αυτοχθόνων και των κοινωνικών κινημάτων πολλαπλασιάζονται λόγω της αύξησης των τιμών που οφείλεται στην άνοδο των καυσίμων. Το Μεξικό έχει επίσης γίνει θέατρο μαζικών διαδηλώσεων, είτε για να απαιτηθεί η απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων, είτε για να καταγγελθεί η απουσία αντίδρασης της κυβέρνησης μετά από 11 χρόνια από την εξαφάνιση των 43 φοιτητών από την Ayotzinapa.
Στην Παραγουάη, αγρότες, φοιτητές και εργάτες έχουν οργανώσει ημέρες διαμαρτυρίας ενάντια στην έλλειψη δημόσιων υπηρεσιών και τη διαφθορά της κυβέρνησης του προέδρου Santiago Peña.
Στη Βραζιλία, οι λαϊκές κινητοποιήσεις εμπόδισαν την έγκριση ενός σχεδίου τροποποίησης του συντάγματος που είχε ως σκοπό την προστασία των επαγγελματιών πολιτικών από τη δίκη χωρίς την έγκριση της νομοθετικής συνέλευσης.
Στην Αργεντινή, οι κινητοποιήσεις εντείνονται σε ένδειξη απόρριψης της φιλελεύθερης αντιδραστικής πολιτικής του Milei, καταφέρνοντας να εμποδίσουν την πολιτική του δύναμη να δράσει στην Tierra del Fuego (Γη του Πυρός), στο Rosario, στο Corrientes και σε διάφορες περιοχές της επαρχίας του Μπουένος Άιρες.
Στην Ουρουγουάη, με το δικό της ρυθμό, οι κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται εν μέσω της ψήφισης του εθνικού προϋπολογισμού, ο οποίος διαθέτει πολλά κονδύλια για την καταστολή και ελάχιστα για τις κοινωνικές πολιτικές. Παράλληλα, διαδηλώσεις κατά της γενοκτονίας των Παλαιστινίων και της αδύναμης στάσης της κυβέρνησης πραγματοποιούνται η μία μετά την άλλη.
Στη Χιλή, ενόψει των προεδρικών εκλογών, όπου τα περισσότερα προγράμματα στοχεύουν στην εμβάθυνση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, συνεχίζει να ενισχύεται μια αυταρχική και κατασταλτική δημοκρατία, με μηδενική ικανότητα του λαϊκού κινήματος να προτείνει μια εναλλακτική λύση που θα ενισχύει τη λαϊκή εξουσία. Σε αυτό προστίθεται η είδηση ότι η Julia Chuñil, που αγνοείται από τον Δεκέμβριο του περασμένου έτους, κάηκε από τους χρηματοδότες της γης που υπερασπιζόταν τόσο πολύ, σύμφωνα με διαρροές από την εισαγγελία, για τις οποίες το κράτος και το δικαστικό σύστημα διαφωνούν.
Χωρίς εκπλήξεις, είδαμε ότι σε αρκετές χώρες η αντίδραση του κράτους περιελάμβανε συλλήψεις, απειλές, χρήση βίας, δικαστικές διώξεις και ακόμη και στρατιωτική επέμβαση, όπως στην περίπτωση του Ισημερινού. Και αν μιλάμε για τις δυσανάλογες αντιδράσεις του κράτους σε νόμιμες λαϊκές κινητοποιήσεις, είναι σημαντικό να καταγγείλουμε την απαγωγή του Παγκόσμιας Στόλου Sumud από το κράτος του Ισραήλ. Αυτή η ενέργεια προστίθεται στη γενοκτονική στάση του Ισραήλ και στον πολεμικό μηχανισμό του εναντίον της Παλαιστίνης και ταυτόχρονα αποτελεί άμεση επίθεση στην διεθνιστική αλληλεγγύη και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του παλαιστινιακού λαού.
Το πνεύμα της αντίστασης επεκτείνεται και σε άλλες περιοχές του κόσμου: πριν από λίγες ημέρες, στην Ινδονησία και το Νεπάλ, καταγράφηκαν κινητοποιήσεις με χαρακτηριστικά κοινωνικής εξέγερσης, ενάντια στις πολιτικές εργασιακής επισφάλειας. Στις Φιλιππίνες, καθώς οι άνθρωποι προσπαθούν να επιβιώσουν από τις πλημμύρες του Σεπτεμβρίου, πραγματοποιήθηκαν μεγάλες διαδηλώσεις στους δρόμους της Μανίλα για να καταγγείλουν τη διαφθορά της κυβέρνησης στη χρήση πόρων που θα έπρεπε να είχαν διατεθεί για τον έλεγχο των πλημμυρών. Στη Γαλλία, την Ισπανία και την Ιταλία, χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους για να δείξουν την αλληλεγγύη τους προς την Παλαιστίνη και να απαιτήσουν το τέλος της κατοχής και της γενοκτονίας. Στο Μαρόκο, οι κινητοποιήσεις, που αποτελούνται κυρίως από νέους, απαιτούν καλύτερη εκπαίδευση και υγεία και καταγγέλλουν τη διαφθορά, μετά τον θάνατο οκτώ εγκύων γυναικών σε δημόσιο νοσοκομείο που αποκάλυψε τις αδυναμίες του συστήματος. Στη Μαδαγασκάρη, η φυλάκιση ατόμων που διαμαρτύρονταν για τις διακοπές νερού και ηλεκτρικού ρεύματος στην πρωτεύουσα της χώρας επιδείνωσε την πολιτική και κοινωνική κρίση, οδηγώντας στους δρόμους τον νεαρό πληθυσμό, ο οποίος υπόσχεται να μην σταματήσει μέχρι την πτώση της τρέχουσας κυβέρνησης.
Αυτές οι κινητοποιήσεις μας δείχνουν την αποφασιστικότητα των λαών να οργανωθούν και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Είναι απόδειξη ότι οι λαϊκές διαμαρτυρίες στους δρόμους συνεχίζουν να αποτελούν θεμελιώδες εργαλείο καταγγελίας και κατάκτησης από τους καταπιεσμένους.
Εμείς, οι αναρχικοί, στεκόμαστε αλληλέγγυοι σε αυτούς τους αγώνες και, από τις οργανώσεις μας, πιέζουμε να βγούμε στους δρόμους και να χτίσουμε οργανώσεις από τις γειτονιές, τα συνδικάτα, τα φοιτητικά κέντρα και τις λαϊκές οργανώσεις, με στόχο την οικοδόμηση της λαϊκής εξουσίας.
Η βάση κινείται. Σε ορισμένα μέρη έχει καταφέρει να κάνει την άρχουσα τάξη νευρική. Κάθε πορεία, κάθε συνέλευση, κάθε στάση ενισχύει τους δεσμούς αλληλεγγύης και ενισχύει την πεποίθηση ότι ένας νέος, δίκαιος και ελεύθερος κόσμος, εκτός από απαραίτητος, είναι και εφικτός.
Για την οικοδόμηση της λαϊκής εξουσίας
Ζήτω η αντίσταση των λαών!
Ζήτω οι αγωνιζόμενοι άνδρες και γυναίκες!
Latin American Anarchist Coordination - CALA
• fAu - Uruguayan Anarchist Federation (Uruguay)
• FAR - Anarchist Federation of Rosario (Argentina)
• CAB - Brazilian Anarchist Coordination
Αδελφές οργανώσεις:
• FAS - Anarchist Federation Santiago (Chile)
• OAC - Anarchist Organization of Cordoba (Argentina)
• ORA – Anarchist Resistance Organization (Argentina)
• OAT - Anarchist Organization of Tucuman (Argentina)
• OASC - Anarchist Organization of Santa Cruz (Argentina)
• LA TORDO black – Entrerrian Anarchist Organization (Argentina)
• BRRN – Black Rose/Pink black Anarchist Federation (USA)
VIA LIBRE Grupo Libertario (Colombia)
*Απόδοση: Ούτε Θεός Ούτε Αφέντης
