On Sunday, 31 August, various far-right nationalist groups ranging from conspiracy theorists and “sovereign citizens” to the openly neo-Nazi National Socialist Network (NSN) staged coordinated rallies across Australia under the banner of March for Australia. Rallying around a central demand of ending “mass immigration”, the size of these demonstrations caught much of the left unprepared. Organisers had claimed they could mobilise tens of thousands in response to the mass Palestine solidarity demonstrations, and they succeeded.
Counter-protests were chaotic, small and unable to seriously disrupt the far right’s momentum. This raises urgent questions. Where did the success of March for Australia come from? What does the far right look like in Australia today, and how does it mobilise? And most importantly, how should we prepare to confront them in the future?
Nazis, Cookers and the basis of a frustrated Right
The rallies were not spontaneous. They were carefully launched by white nationalists through a slick social media campaign, a dedicated website, and heavy promotion in community groups. The mainstream press amplified it further. Bob Katter and Pauline Hanson gave endorsements, numerous mainstream radio stations and newspapers ran opinion pieces and interviews, further bolstering March for Australia’s reach
The far-right spectrum today stretches from the Libertarian Party and “sovereign citizens” through to conspiracy groups and hardened neo-Nazis. Among these, the NSN proved most capable of using this milieu of resentment to build a street mobilisation.
Increasing economic difficulty has squeezed the various social classes in Australia in different ways. Small business owners feel pinched by supply problems, labour shortages, inflation, and what they perceive as hostile industrial and tax reform. Workers and the unemployed in turn have suffered their own share of setbacks. Despite nominal increases, real wages in Australia have fallen sharply since 2021. Higher living costs, especially groceries, utilities and housing, are driving much of the anger.
Many March for Australia attendees told the media that concerns around the price of houses was behind their reason for attendance. Though this is clearly a veil for some to hide their racism, there is undoubtedly a grain of truth behind it for others.
Which makes it more ironic that a key figure in promoting March for Australia was Hugo Lennon, or ‘Auspill’, the online celebrity son of a massive property developer in Australia. His family profit from and exploit the Australian housing market to the tune of $800 million, yet try to pin the blame for working class Australians’ housing woes on migrants. It’s a trick as old as time, and sections of Australia’s ruling class are still adept at turning economic frustration to their advantage. All this has paved the way for populist and nationalist politics.
August 31st gave this seedy, growing underbelly of hate and conspiracy an excuse to mobilise on the streets in a way they haven’t since anti-lockdown protests. Globally, far-right movements have surged. Trump in the US, Milei in Argentina and Netanyahus in Israel leading an unchecked genocide in Palestine. Australian fascists see themselves as part of this wave and the March for Australia rallies were their chance to ride it.
Reclaim Australia 2.0?
Ten years ago a series of similar rallies were held across Australia. ‘Reclaim Australia’ attempted a populist mobilisation of the far-right underbelly of Australian society, hoping to capture the attention of garden variety racists and channel them towards more explicitly fascist political projects like the United Patriots Front.
Reclaim was met by anti-fascist resistance in the form of counter rallies. Particularly in Victoria, their advances were halted by confrontational and well organised resistance. Divided amongst themselves and facing prosecution, the Reclaim faltered as key fascist leaders began to change strategy.
Today the NSN are not the ad hoc crew who drove Reclaim. They have a substantial cadre of dedicated activists spread across the country. After an escalating series of stunts over recent years, including robberies, beatings and marches through regional towns, their intervention into March for Australia was a significant opportunity. They openly declared themselves as Neo-Nazis on national news, addressed the crowd in multiple cities and distributed White Power propaganda to rally attendees.
On the day, they attacked other sections of the right, effectively capturing control of the rally in Melbourne. This included Avi Yemeni, a prominent personality in alt-right media. There can be no doubt the NSN wanted to drive out Zionists, who they perceive as a Jewish stain on the nationalist movement.
Following the rally, members of NSN attacked the indigenous Camp Sovereignty in Melbourne, sending several people to hospital with serious injuries. Two days later their leader Tom Sewell berated Victorian Premier Jacinta Allen on live TV, before being arrested for brawling in the Melbourne magistrates court.
Political violence is a given with fascists. We should remember that Brenton Tarrant, the Christchurch Massacre killer was active in NSN networks, and its members perceive him as a hero. Their development, combined with the groundswell of the populist far-right should be of significant concern.
Coupled with the unpredictability of other far right currents, such as the sovereign citizens, the left must take building a capable antifascist response seriously.
Rebuilding an Antifascist Left
During the Reclaim Australia period the Left managed to collectively build strong anti-fascist campaigns and organisations. Particularly in Victoria, groups like Campaign Against Racism and Fascism united socialists, anarchists, trade unionists and independents with a degree of strategic and tactical unity. Today, an even more serious and considered collective approach is needed. The basis on which we do so is a political question that must be carefully considered.
As anti-capitalists we know that fascism is a symptom of capitalism in crisis. As such a materialist analysis of the far-right should shape our response. Strategy, tactics and slogans flow from how we understand the moment. Our propaganda should reflect not just what is morally correct, but what is useful in the fight. And it should always seek to point the way towards revolutionary solutions. While there is no point trying to appeal to sections of the ruling and middle classes who support March for Australia, there is a small section of the working class who may be fractured away, and our efforts can inoculate other workers against fascist ideas.
Regarding how we approach the need for organisation, the ‘united front’ remains the basic framework. It doesn’t matter if the reference point is Trotsky or Malatesta, German resistance to the Nazis or the fight against the National Front in Britain. Effectively, a defensive conception of the united front means that various working class organisations unite around resistance to fascism. After all, workers, in all their variety, have a shared interest in combatting the far right. Despite a variety of views – social democratic, socialist or anarchist – class is the fundamental point of unity.
Propaganda produced in a united front necessarily lays aside the niche details of difference between the tendencies involved, concentrating on basic antifascist positions. A united front must operate democratically, where organisations are free to operate separately and independently, but undertake antifascist action on a united and cohesive basis. This is encapsulated well in the slogan “march separate, strike together”. Think of it as a proletarian federalism in action.
Which leads to the question of tactics. Organising against Reclaim was something akin to a test run for what is needed now. Everyone involved then undoubtedly made political mistakes. Some groups fetishised loose, violent confrontational tactics and a refusal to engage in collective discipline. These choices saw people get their heads kicked in, resulted in embarrassing propaganda for the far right and police, helped the state to escalate its policing tactics, and produced a paranoid security culture that refused to acknowledge that what really keeps us safe is a large, powerful collective movement. To top it off, the Reclaim wave of antifascism also fostered a toxic, sexist culture that cultivated macho attitudes and elevated physical confrontation from a tactic to a strategy.
In contrast, groups emphasising mass politics at the expense of all tactical questions made a different set of mistakes. Sometimes there was dishonest political engagement between groups that fractured useful alliances, driving activists and organisations out for the sake of grudges and political monopoly. Basing tactics on movements from the past, there was a failure to understand the difficulties of beating a movement that largely organises online. This still looms over us today.
There was also an important aspect of antifascist politics shrugged off by those who focused solely on building mass movements. As interviews with former British National Front leaders demonstrate, large counter rallies only sometimes demoralised their broader social base. What truly terrified the hardcore of the fascist movement was effective, organised physical resistance. During Reclaim, when physical confrontation became unavoidable, a mass, disciplined approach to this question was ignored. This led to injuries, demoralisation, and missed opportunities to ‘no platform’ the fascists.
March for Australia reflects a failure by the left to comprehend all these lessons. Despite warning that the demonstrations would be large, practical questions were brushed aside due to a mistaken belief the fascists were not capable of meaningful mobilisation. Perhaps buoyed by the size of the Palestine solidarity movement and the launch of a new nationwide Socialist Party, Australia’s largest socialist organisations failed to prepare for the day, and everyone else failed to provide a capable alternative.
But it’s not all doom and gloom. We are not building from scratch. A degree of organisational infrastructure from the Reclaim period still exists, and many of the activists who built it are still around. We know how to build far bigger rallies than the right, how to marshall and keep people safe. We have knowledge of street tactics and how to employ these with mapping and effective communication channels.
We should remind ourselves that recent Palestine marches mobilised hundreds of thousands, including a historic march across the harbour bridge. Each year, Invasion Day rallies draw in tens of thousands in all the major cities. There may have been thousands of racists on the streets, but countless more Australians are willing to protest for anti-racist causes. What we have to consider is, how do we get these broader organisations in the room to discuss the antifascist question and mobilise them in a manner that can break the nationalist movement?
Another thing that we should take heart from. During the Reclaim Australia period the labour movement was silent. But before the March for Australia had even held its first rally, Victorian Trades Hall Council called out its Nazi leadership and the Maritime Union of Australia produced media to undermine their message. In the days following, the Victorian CPSU has put out a statement condemning the racist attack on Camp Sovereignty. This shift matters.
There are potentials that did not exist before. There will have to be a careful line walked between courting social democratic forces who are more cautious, and employing the more confrontational tactics required to beat the fascists off the streets. But with continued pressure, we have the opportunity to push labour organisations and other left wing forces with much larger membership into doing something useful. We cannot count on the state, only on the power of workers and revolutionary politics.
Conclusion
March for Australia caught the left unprepared. But we do not have to remain so.
Far right politics have developed; the same social base that turned out for Reclaim Australia has grown into a larger movement. They are no longer led by a handful of confused nationalists and Nazis, but by the cadre organisation that is the National Socialist Network. Unchallenged, they will continue to grow.
But we can beat them. We have experience, theory, organisation and the potential to mobilise tens of thousands more. The task now is to rebuild a disciplined, democratic antifascist movement rooted in class politics, united across tendencies, and unafraid of confrontation when necessary.
Capitalism breeds fascism. Our struggle against the far right is inseparable from the fight against the system itself. With unity, strategy and solidarity, we can stop the fascists again, and push forward towards a revolutionary alternative.
— A member of the Anarchist Communist Federation.
Η «Πορεία για την Αυστραλία» και η ανασυγκρότηση του αντιφασιστικού κινήματος
Την Κυριακή, 31 Αυγούστου, διάφορες ακροδεξιές εθνικιστικές ομάδες, από συνωμοσιολόγους και «κυρίαρχους πολίτες» έως το ανοιχτά νεοναζιστικό National Socialist Network (Εθνικό Σοσιαλιστικό Δίκτυο - NSN), διοργάνωσαν συντονισμένες συγκεντρώσεις σε όλη την Αυστραλία υπό το σύνθημα «Πορεία για την Αυστραλία». Με κεντρικό αίτημα τον τερματισμό της «μαζικής μετανάστευσης», το μέγεθος αυτών των διαδηλώσεων έπιασε την Aριστερά απροετοίμαστη. Οι διοργανωτές είχαν ισχυριστεί ότι μπορούσαν να κινητοποιήσουν δεκάδες χιλιάδες άτομα σε απάντηση στις μαζικές διαδηλώσεις αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη, και τα κατάφεραν.
Οι αντιδιαδηλώσεις ήταν χαοτικές, μικρές και ανίκανες να διαταράξουν σοβαρά τη δυναμική της ακροδεξιάς. Αυτό εγείρει επείγοντα ερωτήματα. Από πού προήλθε η επιτυχία της «Πορείας για την Αυστραλία»; Ποια είναι η ακροδεξιά στην Αυστραλία σήμερα και πώς κινητοποιείται; Και το πιο σημαντικό, πώς πρέπει να προετοιμαστούμε για να την αντιμετωπίσουμε στο μέλλον;
Ναζί, μαγείρισσες και η βάση μιας απογοητευμένης Δεξιάς
Οι συγκεντρώσεις δεν ήταν αυθόρμητες. Οργανώθηκαν προσεκτικά από λευκούς εθνικιστές μέσω μιας έξυπνης εκστρατείας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ενός ειδικού ιστότοπου και έντονης προώθησης σε κοινοτικές ομάδες. Τα mainstream μέσα ενημέρωσης την ενίσχυσαν περαιτέρω. Ο Bob Katter και η Pauline Hanson δήλωσαν την υποστήριξή τους, πολυάριθμοι mainstream ραδιοφωνικοί σταθμοί και εφημερίδες δημοσίευσαν άρθρα γνώμης και συνεντεύξεις, ενισχύοντας περαιτέρω την απήχηση της «March for Australia».
Το ακροδεξιό φάσμα σήμερα εκτείνεται από το Libertarian Party και τους «κυρίαρχους πολίτες» έως τις συνωμοτικές ομάδες και τους σκληροπυρηνικούς νεοναζί. Μεταξύ αυτών, το NSN αποδείχθηκε το πιο ικανό να αξιοποιήσει αυτό το κλίμα δυσαρέσκειας για να οργανώσει κινητοποιήσεις στους δρόμους.
Οι αυξανόμενες οικονομικές δυσκολίες έχουν πιέσει τις διάφορες κοινωνικές τάξεις στην Αυστραλία με διαφορετικούς τρόπους. Οι ιδιοκτήτες μικρών επιχειρήσεων αισθάνονται πιεσμένοι από προβλήματα εφοδιασμού, έλλειψη εργατικού δυναμικού, πληθωρισμό και αυτό που θεωρούν εχθρική βιομηχανική και φορολογική μεταρρύθμιση. Οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι, με τη σειρά τους, έχουν υποστεί τις δικές τους αντιξοότητες. Παρά τις ονομαστικές αυξήσεις, οι πραγματικοί μισθοί στην Αυστραλία έχουν μειωθεί απότομα από το 2021. Το υψηλότερο κόστος διαβίωσης, ειδικά τα είδη διατροφής, οι υπηρεσίες κοινής ωφέλειας και η στέγαση, προκαλούν μεγάλο μέρος της οργής.
Πολλοί συμμετέχοντες στη «March for Australia» δήλωσαν στα μέσα ενημέρωσης ότι ο λόγος συμμετοχής τους ήταν οι ανησυχίες τους για τις τιμές των κατοικιών. Αν και αυτό είναι σαφώς ένα πρόσχημα για να κρύψουν ορισμένοι τον ρατσισμό τους, για άλλους υπάρχει αναμφίβολα μια δόση αλήθειας.
Αυτό κάνει ακόμη πιο ειρωνικό το γεγονός ότι βασική φιγούρα στην προώθηση της «March for Australia» ήταν ο Hugo Lennon, ή «Auspill», ο διαδικτυακός διάσημος γιος ενός μεγάλου κατασκευαστή ακινήτων στην Αυστραλία. Η οικογένειά του κερδίζει και εκμεταλλεύεται την αυστραλιανή αγορά κατοικιών με κέρδη που φτάνουν τα 800 εκατομμύρια δολάρια, αλλά προσπαθεί να ρίξει το φταίξιμο για τα προβλήματα στέγασης της αυστραλιανής εργατικής τάξης στους μετανάστες. Είναι ένα τέχνασμα παλιό όσο και ο χρόνος, και τμήματα της άρχουσας τάξης της Αυστραλίας εξακολουθούν να είναι έμπειρα στο να μετατρέπουν την οικονομική απογοήτευση σε πλεονέκτημα. Όλα αυτά έχουν ανοίξει το δρόμο σε λαϊκιστικές και εθνικιστικές πολιτικές.
Η 31η Αυγούστου έδωσε σε αυτή την άθλια, αναπτυσσόμενη υπόγεια κουλτούρα μίσους και συνωμοσίας μια δικαιολογία για να κινητοποιηθεί στους δρόμους με έναν τρόπο που δεν είχε κάνει από τις διαμαρτυρίες κατά του lockdown. Σε παγκόσμιο επίπεδο, τα ακροδεξιά κινήματα έχουν αναδυθεί. Ο Τραμπ στις ΗΠΑ, ο Μιλέι στην Αργεντινή και ο Νετανιάχου στο Ισραήλ οδηγούν μια ανεξέλεγκτη γενοκτονία στην Παλαιστίνη. Οι Αυστραλοί φασίστες θεωρούν τους εαυτούς τους μέρος αυτού του κύματος και οι διαδηλώσεις του March for Australia ήταν η ευκαιρία τους να το εκμεταλλευτούν.
Reclaim Australia 2.0;
Πριν από δέκα χρόνια, μια σειρά παρόμοιων συγκεντρώσεων πραγματοποιήθηκαν σε όλη την Αυστραλία. Το «Reclaim Australia» προσπάθησε να κινητοποιήσει με λαϊκιστικό τρόπο την ακροδεξιά πλευρά της αυστραλιανής κοινωνίας, ελπίζοντας να τραβήξει την προσοχή των συνηθισμένων ρατσιστών και να τους κατευθύνει προς πιο ρητά φασιστικά πολιτικά σχέδια, όπως το United Patriots Front.
Το Reclaim αντιμετώπισε την αντιφασιστική αντίσταση με τη μορφή αντιδιαδηλώσεων. Ιδιαίτερα στη Βικτώρια, η πρόοδός τους σταμάτησε από την αντιπαραθετική και καλά οργανωμένη αντίσταση. Διαιρεμένοι μεταξύ τους και αντιμετωπίζοντας διώξεις, το Reclaim παραπαίει καθώς οι βασικοί ηγέτες των φασιστών αρχίζουν να αλλάζουν στρατηγική.
Σήμερα, το NSN δεν είναι η ad hoc ομάδα που οδήγησε το Reclaim. Διαθέτει ένα σημαντικό αριθμό αφοσιωμένων ακτιβιστών σε όλη τη χώρα. Μετά από μια σειρά κλιμακούμενων ενεργειών τα τελευταία χρόνια, όπως ληστείες, ξυλοδαρμοί και πορείες σε περιφερειακές πόλεις, η παρέμβασή τους στο «March for Australia» ήταν μια σημαντική ευκαιρία. Δήλωσαν ανοιχτά ότι είναι νεοναζί στα εθνικά νέα, μίλησαν στο πλήθος σε πολλές πόλεις και μοίρασαν προπαγανδιστικό υλικό της White Power στους συμμετέχοντες στη συγκέντρωση.
Την ημέρα αυτή, επιτέθηκαν σε άλλα τμήματα της Δεξιάς, αποκτώντας ουσιαστικά τον έλεγχο της συγκέντρωσης στο Μελβούρνη. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Avi Yemeni, μια εξέχουσα προσωπικότητα στα μέσα ενημέρωσης της Ακροδεξιάς. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το NSN ήθελε να διώξει τους σιωνιστές, τους οποίους θεωρεί ως εβραϊκό στίγμα στο εθνικιστικό κίνημα.
Μετά τη συγκέντρωση, μέλη του NSN επιτέθηκαν στο ιθαγενικό Camp Sovereignty στη Μελβούρνη, στέλνοντας αρκετούς ανθρώπους στο νοσοκομείο με σοβαρούς τραυματισμούς. Δύο ημέρες αργότερα, ο ηγέτης τους Tom Sewell επέπληξε τη πρωθυπουργό της Βικτώριας, Jacinta Allen, σε ζωντανή τηλεοπτική εκπομπή, πριν συλληφθεί για συμπλοκή μπροστά σε δικαστήριο της Μελβούρνης.
Η πολιτική βία είναι δεδομένη με τους φασίστες. Πρέπει να θυμόμαστε ότι ο Brenton Tarrant, ο δολοφόνος της σφαγής του Christchurch, ήταν ενεργό μέλος των δικτύων του NSN, και τα μέλη του τον θεωρούν ήρωα. Η ανάπτυξή τους, σε συνδυασμό με την άνοδο της λαϊκιστικής ακροδεξιάς, πρέπει να αποτελεί σημαντικό λόγο ανησυχίας.
Σε συνδυασμό με την απρόβλεπτη συμπεριφορά άλλων ακροδεξιών ρευμάτων, όπως οι «Κυρίαρχοι Πολίτες», η Αριστερά πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη την ανάγκη να οικοδομήσει μια αποτελεσματική αντιφασιστική απάντηση.
Ανασυγκρότηση μιας αντιφασιστικής Αριστεράς
Κατά τη διάρκεια της περιόδου του Reclaim Australia, η Αριστερά κατάφερε να δημιουργήσει συλλογικά ισχυρές αντιφασιστικές εκστρατείες και οργανώσεις. Ιδιαίτερα στη Βικτώρια, ομάδες όπως η Campaign Against Racism and Fascism (Εκστρατεία κατά του Ρατσισμού και του Φασισμού) ένωσαν σοσιαλιστές, αναρχικούς, συνδικαλιστές και ανεξάρτητους με ένα βαθμό στρατηγικής και τακτικής ενότητας. Σήμερα, απαιτείται μια ακόμη πιο σοβαρή και μελετημένη συλλογική προσέγγιση. Η βάση πάνω στην οποία το κάνουμε αυτό είναι ένα πολιτικό ζήτημα που πρέπει να εξεταστεί προσεκτικά.
Ως αντικαπιταλιστές γνωρίζουμε ότι ο φασισμός είναι ένα σύμπτωμα του καπιταλισμού σε κρίση. Ως εκ τούτου, μια υλιστική ανάλυση της ακροδεξιάς πρέπει να διαμορφώσει την απάντησή μας. Η στρατηγική, η τακτική και τα συνθήματα απορρέουν από τον τρόπο με τον οποίο κατανοούμε τη στιγμή. Η προπαγάνδα μας πρέπει να αντικατοπτρίζει όχι μόνο αυτό που είναι ηθικά σωστό, αλλά και αυτό που είναι χρήσιμο στον αγώνα. Και πρέπει πάντα να επιδιώκει να δείξει τον δρόμο προς επαναστατικές λύσεις. Ενώ δεν έχει νόημα να προσπαθήσουμε να προσελκύσουμε τμήματα της άρχουσας τάξης και της μεσαίας τάξης που υποστηρίζουν το «March for Australia», υπάρχει ένα μικρό τμήμα της εργατικής τάξης που μπορεί να αποσχιστεί, και οι προσπάθειές μας μπορούν να επηρεάσουν άλλους εργάτες ενάντια στις φασιστικές ιδέες.
Όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουμε την ανάγκη για οργάνωση, το «ενωμένο μέτωπο» παραμένει το βασικό πλαίσιο. Δεν έχει σημασία αν το σημείο αναφοράς είναι ο Τρότσκι ή ο Μαλατέστα, η γερμανική αντίσταση στους Ναζί ή ο αγώνας ενάντια στο Εθνικό Μέτωπο στη Βρετανία. Στην πράξη, μια αμυντική αντίληψη του ενωμένου μετώπου σημαίνει ότι διάφορες οργανώσεις της εργατικής τάξης ενώνουν τις δυνάμεις τους γύρω από την αντίσταση στον φασισμό. Σε τελική ανάλυση, οι εργαζόμενοι, σε όλη τους την ποικιλομορφία, έχουν κοινό συμφέρον να καταπολεμήσουν την ακροδεξιά. Παρά την ποικιλία των απόψεων –σοσιαλδημοκρατικές, σοσιαλιστικές ή αναρχικές– η τάξη είναι το θεμελιώδες σημείο ενότητας.
Η προπαγάνδα που παράγεται σε ένα ενιαίο μέτωπο αναγκαστικά παραμερίζει τις λεπτομέρειες των διαφορών μεταξύ των εμπλεκόμενων τάσεων, επικεντρώνοντας στις βασικές αντιφασιστικές θέσεις. Ένα ενιαίο μέτωπο πρέπει να λειτουργεί δημοκρατικά, όπου οι οργανώσεις είναι ελεύθερες να λειτουργούν ξεχωριστά και ανεξάρτητα, αλλά αναλαμβάνουν αντιφασιστική δράση σε ενιαία και συνεκτική βάση. Αυτό συνοψίζεται καλά στο σύνθημα «πορεύεστε χωριστά, χτυπάτε μαζί». Σκεφτείτε το ως έναν προλεταριακό φεντεραλισμό σε δράση.
Αυτό μας οδηγεί στο ζήτημα της τακτικής. Η οργάνωση ενάντια στο Reclaim ήταν κάτι σαν δοκιμαστική λειτουργία γι’ αυτό που χρειάζεται τώρα. Όλοι όσοι συμμετείχαν τότε έκαναν αναμφίβολα πολιτικά λάθη.
Ορισμένες ομάδες εξιδανίκευαν τις χαλαρές, βίαιες τακτικές αντιπαράθεσης και την άρνηση να συμμετάσχουν σε συλλογική πειθαρχία. Αυτές οι επιλογές οδήγησαν σε τραυματισμούς, είχαν ως αποτέλεσμα την προπαγάνδα της ακροδεξιάς και της αστυνομίας, βοήθησαν το κράτος να κλιμακώσει τις τακτικές αστυνόμευσης και δημιούργησαν μια παρανοϊκή κουλτούρα ασφάλειας που αρνιόταν να αναγνωρίσει ότι αυτό που πραγματικά μας κρατά ασφαλείς είναι ένα μεγάλο, ισχυρό συλλογικό κίνημα. Για να ολοκληρώσουμε, το κύμα αντιφασισμού Reclaim προώθησε επίσης μια τοξική, σεξιστική κουλτούρα που καλλιέργησε μάτσο συμπεριφορές και μετέτρεψε τη σύγκρουση σώμα με σώμα από τακτική σε στρατηγική.
Αντίθετα, οι ομάδες που έδιναν έμφαση στη μαζική πολιτική σε βάρος όλων των τακτικών ζητημάτων έκαναν μια διαφορετική σειρά λαθών. Μερικές φορές υπήρχε ανέντιμη πολιτική εμπλοκή μεταξύ ομάδων που έσπασε χρήσιμες συμμαχίες, απομακρύνοντας ακτιβιστές και οργανώσεις για χάρη της μνησικακίας και του πολιτικού μονοπωλίου. Βασίζοντας τις τακτικές τους σε κινήματα του παρελθόντος, δεν κατάφεραν να κατανοήσουν τις δυσκολίες του να νικήσουν ένα κίνημα που οργανώνεται σε μεγάλο βαθμό στο διαδίκτυο. Αυτό εξακολουθεί να μας απασχολεί μέχρι σήμερα.
Υπήρχε επίσης μια σημαντική πτυχή της αντιφασιστικής πολιτικής που αγνοήθηκε από όσους επικεντρώθηκαν αποκλειστικά στην οικοδόμηση μαζικών κινημάτων. Όπως αποδεικνύουν οι συνεντεύξεις με πρώην ηγέτες του Βρετανικού Εθνικού Μετώπου, οι μεγάλες αντιδιαδηλώσεις μόνο μερικές φορές αποθάρρυναν την ευρύτερη κοινωνική τους βάση. Αυτό που πραγματικά τρομοκρατούσε τον σκληρό πυρήνα του φασιστικού κινήματος ήταν η αποτελεσματική, οργανωμένη φυσική αντίσταση. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας Reclaim, όταν η φυσική αντιπαράθεση έγινε αναπόφευκτη, αγνοήθηκε μια μαζική, πειθαρχημένη προσέγγιση του ζητήματος. Αυτό οδήγησε σε τραυματισμούς, αποθάρρυνση και χαμένες ευκαιρίες να αποκλειστούν οι φασίστες.
Το «March for Australia» αντικατοπτρίζει την αποτυχία της Αριστεράς να κατανοήσει όλα αυτά τα διδάγματα. Παρά την προειδοποίηση ότι οι διαδηλώσεις θα ήταν μεγάλες, πρακτικά ζητήματα παραμελήθηκαν λόγω της λανθασμένης πεποίθησης ότι οι φασίστες δεν ήταν ικανοί να κινητοποιηθούν σημαντικά. Ίσως ενθαρρυμένες από το μέγεθος του κινήματος αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη και την ίδρυση ενός νέου εθνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, οι μεγαλύτερες σοσιαλιστικές οργανώσεις της Αυστραλίας δεν κατάφεραν να προετοιμαστούν για την ημέρα αυτή, και όλοι οι άλλοι απέτυχαν να προσφέρουν μια ικανή εναλλακτική λύση.
Αλλά δεν είναι όλα μαύρα και άραχνα. Δεν χτίζουμε από το μηδέν. Υπάρχει ακόμα ένας βαθμός οργανωτικής υποδομής από την περίοδο του Reclaim, και πολλοί από τους ακτιβιστές που την έχτισαν είναι ακόμα εδώ. Ξέρουμε πώς να οργανώνουμε πολύ μεγαλύτερες διαδηλώσεις από τη Δεξιά, πώς να συντονίζουμε και να διατηρούμε την ασφάλεια των ανθρώπων. Έχουμε γνώση των τακτικών του δρόμου και πώς να τις χρησιμοποιούμε με χαρτογράφηση και αποτελεσματικά κανάλια επικοινωνίας.
Πρέπει να θυμόμαστε ότι οι πρόσφατες πορείες για την Παλαιστίνη κινητοποίησαν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένης μιας ιστορικής πορείας κατά μήκος της γέφυρας του λιμανιού. Κάθε χρόνο, οι συγκεντρώσεις για την Ημέρα της Εισβολής προσελκύουν δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους σε όλες τις μεγάλες πόλεις. Μπορεί να υπήρχαν χιλιάδες ρατσιστές στους δρόμους, αλλά αμέτρητοι περισσότεροι Αυστραλοί είναι πρόθυμοι να διαμαρτυρηθούν για αντιρατσιστικούς σκοπούς. Αυτό που πρέπει να εξετάσουμε είναι πώς θα φέρουμε αυτές τις ευρύτερες οργανώσεις στο τραπέζι για να συζητήσουμε το αντιφασιστικό ζήτημα και να τις κινητοποιήσουμε με τρόπο που να μπορεί να σπάσει το εθνικιστικό κίνημα.
Κάτι άλλο που πρέπει να μας ενθαρρύνει. Κατά τη διάρκεια της περιόδου του Reclaim Australia, το εργατικό κίνημα παρέμεινε σιωπηλό. Αλλά πριν ακόμη πραγματοποιηθεί η πρώτη συγκέντρωση της «March for Australia», το Victorian Trades Hall Council καταδίκασε τη ναζιστική ηγεσία της και η Maritime Union of Australia δημιούργησε μέσα ενημέρωσης για να υπονομεύσει το μήνυμά τους. Τις επόμενες ημέρες, το Victorian CPSU εξέδωσε δήλωση καταδικάζοντας τη ρατσιστική επίθεση στο Camp Sovereignty. Αυτή η αλλαγή έχει σημασία.
Υπάρχουν δυνατότητες που δεν υπήρχαν στο παρελθόν. Θα πρέπει να χαραχτεί μια προσεκτική γραμμή μεταξύ της προσέγγισης των πιο επιφυλακτικών σοσιαλδημοκρατικών δυνάμεων και της χρήσης των πιο συγκρουσιακών τακτικών που απαιτούνται για να εκδιώξουμε τους φασίστες από τους δρόμους. Ωστόσο, με συνεχή πίεση, έχουμε την ευκαιρία να ωθήσουμε τις εργατικές οργανώσεις και άλλες αριστερές δυνάμεις με πολύ μεγαλύτερο αριθμό μελών να κάνουν κάτι χρήσιμο. Δεν μπορούμε να βασιζόμαστε στο κράτος, αλλά μόνο στη δύναμη των εργαζομένων και στην επαναστατική πολιτική.
Συμπέρασμα
Η Πορεία για την Αυστραλία έπιασε την Αριστερά απροετοίμαστη. Αλλά δεν χρειάζεται να παραμείνουμε έτσι.
Η ακροδεξιά πολιτική έχει αναπτυχθεί· η ίδια κοινωνική βάση που συμμετείχε στο Reclaim Australia έχει εξελιχθεί σε ένα μεγαλύτερο κίνημα. Δεν ηγούνται πλέον από μια χούφτα μπερδεμένων εθνικιστών και ναζιστών, αλλά από την οργάνωση στελεχών που είναι το National Socialist Network. Αν δεν αντιμετωπιστούν, θα συνεχίσουν να μεγαλώνουν.
Αλλά μπορούμε να τους νικήσουμε. Έχουμε την εμπειρία, τη θεωρία, την οργάνωση και τη δυνατότητα να κινητοποιήσουμε δεκάδες χιλιάδες ακόμη. Το καθήκον τώρα είναι να ξαναχτίσουμε ένα πειθαρχημένο, δημοκρατικό αντιφασιστικό κίνημα, ριζωμένο στην ταξική πολιτική, ενωμένο πέρα από τις τάσεις και χωρίς φόβο για αντιπαράθεση όταν είναι απαραίτητο.
Ο καπιταλισμός γεννά τον φασισμό. Ο αγώνας μας ενάντια στην ακροδεξιά είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον αγώνα ενάντια στο ίδιο το σύστημα. Με ενότητα, στρατηγική και αλληλεγγύη, μπορούμε να σταματήσουμε ξανά τους φασίστες και να προχωρήσουμε προς μια επαναστατική εναλλακτική λύση.
— Από ένα μέλος της Anarchist Communist Federation.
*Μετάφραση: Ούτε Θεός Ούτε Αφέντης.
