Το διαβάσαμε κι αυτό, μέσα στον παραλογισμό των τελευταίων ημερών: Όποιος, λέει, εύχεται την διάλυση του Κράτους του Ισραήλ χωρίς την ταυτόχρονη διάλυση των άλλων κρατών, είναι αντισημίτης.
Ας (ξανά) ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα ενάντια στην φιλοσιωνιστική προπαγάνδα που ορίζει το μίσος για το φασιστικό και γενοκτονικό Κράτος του Ισραήλ ως μίσος για τους Εβραίους.
Το Κράτος του Ισραήλ δεν είναι ταυτόσημο με τον Εβραϊσμό. Είναι κατά πολύ μεταγενέστερο του Εβραϊσμού και δεν εκφράζει τις αξίες του, θρησκευτικές ή πολιτισμικές. Με ξεκάθαρα "θρησκευτικούς" όρους το Κράτος του Ισραήλ δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Με κοινωνικούς και πολιτικούς όρους, εκφράζει μια μικρή μερίδα του παγκόσμιου Εβραϊσμού. Μια άλλη μερίδα το θεωρεί ένα αστείο, κάτι εντελώς ξένο ή έναν εφιάλτη.
Το κράτος του Ισραήλ ειναι ο Σιωνισμός. Φτιάχτηκε από αυτόν σε συνεργασία με τις αποικιοκρατικές δυνάμεις των αρχών του 20ού αιώνα. Η ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ μπορεί να συγκριθεί μόνο με την δημιουργία του Αμερικανικού Κράτους: Έποικοι απο την Ευρώπη καταλαμβάνουν εδάφη ντόπιων πληθυσμών και σταδιακά προχωρούν σε εθνοκάθαρσή τους, η οποία μετατρέπεται σε γενοκτονία όταν το νεότευκτο Κράτος είναι αρκετά ισχυρό. Και τα δύο κράτη έχουν έναν "ιδρυτικό μύθο", που είναι απλά μύθος, μεταφυσική, για να αιτιολογούν τις πράξεις τους και την ίδια τους την ύπαρξη στην εκάστοτε περιοχή, αφού ιστορικά δεν έχουν καμία άλλη ρίζα που να την αιτιολογεί. Οι ΗΠΑ έχουν το manifest destiny, το Ισραήλ έχει το παραμύθι του promised land και του εκλεκτού λαού του Θεού, σε μια παραποιημένη, επαναλαμβάνω, εκδοχή.
Τώρα, οι ιδρυτές του Σιωνισμού ήταν πραγματικά αντισημήτες. Αυτό δεν μπορεί να το αρνηθεί κάνεις, όσο κι αν προσπαθεί. Η ιστορία έχει γράψει πως ο Γιαμποτίνσκι, ο Χερτσλ κλπ μισούσαν θανάσιμα την κουλτούρα και τα ήθη των Εβραίων της Ευρώπης (Yids) της εποχής τους, την γλώσσα τους, το γεγονός ότι επέλεγαν να αφομοιωθούν στις κοινωνίες και όχι να αποτελούν διακριτή "εθνική μειονότητα", κάτι που άλλωστε δεν ήταν. Οι μοναδικοί που αντιλαμβανόντουσαν έτσι τους Εβραίους ήταν οι μη Εβραίοι αντισημήτες και οι Εβραίοι αντισημήτες, δηλαδή οι Σιωνιστές. Αμφότεροι ηθελαν την απομάκρυνση τους από την Ευρώπη.
Επιπλέον, οι τελευταίοι, οι σιωνιστές, ονειρεύονταν να κατασκευάσουν έναν "νέο Εβραίο (Jewish)" που ήταν η ευθεία αντίθεση στον Εβραίο της εποχής, που "είχε χάσει τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά του" ήταν "εκφυλισμένος, αδύναμος, ανόητος αλλά πονηρός, υποτακτικός".
Αυτά όλα είναι λόγια των ιδρυτών του Σιωνισμού και όχι δικά μου. Μας θυμίζουν κάτι; Ποιοι μίλησαν με τέτοιον τρόπο για τους Εβραίους λίγο αργότερα στην ιστορία; Επίσης, ποιοι μιλάνε γενικά έτσι σήμερα στην κοινωνία, θέλοντας να αντιπαραβάλουν κάποιο "ένδοξο πολιτισμικό παρελθόν" με τον "εκφυλισμό" του εκάστοτε έθνους σήμερα; Ακριβώς αυτοί που σκέφτεστε. Κομμάτι ακριβώς από το συνάφι αυτών που σκέφτεστε είναι οι Σιωνιστές.
Οι πρώτοι Σιωνιστές ήταν Εθνικιστές Χωρίς Έθνος και Φασίστες Χωρίς Κράτος. Αφού δημιούργησαν τη θεωρία τους περί ομογενούς Εβραϊκού Έθνους, αφού έφτιαξαν τον δαίμονα αντι-Εβραίο στο πρόσωπο των υπαρχόντων Εβραίων, έπρεπε να φτιάξουν και το Κράτος τους. Το πώς το κατάφεραν αυτό, με τη βοήθεια των Βρετανών και λοιπών μεγάλων δυνάμεων, σταδιακά από τα τέλη του 19ου αιώνα με αποκορύφωμα την Νάκμπα του 1948, την αιματοβαμμένη ιδρυτική πράξη του Ισραήλ, είναι λίγο έως πολύ γνωστό.
Σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που αυτοπροσδιορίζονται ως ριζοσπάστες, ελευθεριακοί, κομμουνιστές κλπ, που λένε ότι το Κράτος του Ισραήλ, δηλαδή όλη η παραπάνω κατάσταση, είναι το ίδιο με ένα μελλοντικό κράτος της Παλαιστίνης. Επειδή είναι και τα δύο... κράτη (!)
Κάθε αναρχικός, διεθνιστής, επαναστάτης που σέβεται τον εαυτό του και είναι ενάντια σε κάθε Κράτος ως καταπιεστική και εξουσιαστική πολιτική μορφή οργάνωσης (;), αναγνωρίζει πως δεν είναι όλα τα κράτη ίδια. Το 3ο Ράιχ δεν ήταν το ίδιο με την αστική Γαλλία, ούτε η ΕΣΣΔ ίδια με την Σουηδία. Κι ας είναι όλα τα παραπάνω Κράτη και ας πρέπει να καταστραφούν όλα.
Οι αναρχικοί, σε αντίθεση με τα παρακμιακά ρεύματα της υπεραριστεράς και του "ετερόδοξου" μαρξισμού, από την εποχή του Μπακούνιν και του Μαλατέστα ακόμη, ήταν, είναι και θα είναι υπέρ των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων και της συμμετοχής των επαναστατών σε αυτά, προσπαθώντας να πείσουν ταυτόχρονα τις καταπιεσμένες τάξεις προς την αυτόνομη δράση σε σχέση με τις αστικές τους τάξεις και τις ελίτ, προς μια ελευθεριακή προοπτική μετά την απελευθέρωση από την αποικιοκρατία. Κάτι που σπάνια συμβαίνει βέβαια, καθώς συνήθως αυτές οι ελίτ έχουν περισσότερη δύναμη, κεφάλαιο, διεθνή υποστήριξη. Αυτή η υποστήριξη είναι κάτι εντελώς διαφορετικό και αντίθετο από το βάπτισμα των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων ως "εθνικισμούς" νέτα σκέτα, με αρνητικό πρόσημο, αν και όταν στην κεφαλή τους τίθενται αστικές δυνάμεις. Το σαμποτάρισμα και κακολόγημα (και οχι η εποικοδομητική κριτική και η κριτική στήριξη) των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων επειδή δεν πάνε όπως θα φανταζόμασταν ή θα θέλαμε, είναι προπαγάνδα υπέρ του αποικιοκράτη. Ξεκάθαρο αυτό.
Συνεχίζοντας, στα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα συμβαίνει να μπορούν να συμμετάσχουν και κομμάτια του πληθυσμού του αποικιοκρατικού έθνους-κράτους, συνήθως κομμάτια των εκμεταλλευόμενων τάξεων με διεθνιστική και ταξική συνείδηση. Κάτι που μπορεί να βοηθήσει τρομερά στην καταστροφή της αποικιοκρατίας. Το επίπεδο και η ένταση που θα συμβεί αυτό εξαρτάται από το επίπεδο αφομοίωσής τους από την κυρίαρχη ιδεολογία του Κράτους τους και την δυναμική των διεθνιστικών δυνάμεων στο εσωτερικό τους.
Όμως η επιτυχία ενός εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα δεν εξαρτάται αποκλειστικά από αυτή τη συμμετοχή και είναι πατροναριστικό για τα καταπιεσμένα κομμάτια αμφότερων των μερών να το υποστηρίζει κάποιος αυτό. Οι διεθνιστές αντισιωνιστές Ισραηλινοί της Οργάνωσης Matzpen έλεγαν από την δεκαετία του '60 ακόμη πως τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα (συγκεκριμένα έλεγαν γι’ αυτό της Παλαιστίνης) δεν χρειάζονται την έγκριση των ριζοσπαστών των αποικιοκρατικών εθνών/κρατών.
Η περίπτωση του "Ισραήλ" και της Παλαιστίνης δεν είναι μια κοινή περίπτωση εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Είναι μια περίπτωση πλήρους κατάληψης εδαφών με φυσικό τρόπο και γενοκτονίας του ντόπιου πληθυσμού. Για να μπορέσει ένα αποικιοκρατικό Κράτος/Καθεστώς να φτάσει σε αυτό το επίπεδο χωρίς να διαλυθεί από τα μέσα, από τις αντιδράσεις, θα πρέπει να διαθέτει την πλήρη (ή σχεδόν πλήρη) υποστήριξη του δικού του πληθυσμού προς τον σκοπό αυτό. Την κοινωνική συναίνεση. Αυτό συνέβη με την δημιουργία των ΗΠΑ, αυτό συνέβη αργότερα σε πολύ μεγάλο βαθμό και στην ναζιστική Γερμανία με το Ολοκαύτωμα των Εβραίων. Στην Νότια Αφρική, το απάρτχαιντ κατέρρευσε ΚΑΙ για αυτόν τον λόγο: Επειδή, πέραν των διεθνών πιέσεων και του αγώνα των μαύρων, υπήρχε μεγάλο κομμάτι του λευκού πληθυσμού που δεν το στήριζε.
Στο Ισραήλ, το οποίο σήμερα διεξάγει μια all out γενοκτονία, τα ποσοστά αποδοχής του ΣΚΟΠΟΥ του Κράτους (και όχι απαραίτητα αποδοχής της τωρινής Κυβέρνησης) είναι τρομερά. Κοντά στο 80% της κοινωνίας στηρίζει την εθνοκάθαρση/γενοκτονία των Παλαιστινίων με λιγότερο ή περισσότερο θερμό τρόπο. Οι αντιρρήσεις και οι αντιδράσεις τους έχουν να κάνουν κυρίως με τους "Ομήρους της Χαμάς" και την πολιτική επιστροφής τους. Αν αύριο οι όμηροι επέστρεφαν, η συντριπτική πλειοψηφία των αντιπολιτευόμενων δεν θα είχε καμία αντίρρηση για την συνέχεια των γενοκτονικών πρακτικών. Υπάρχει μια ηρωική μειοψηφία διεθνιστ(ρι)ών που αντιστέκονται από μέσα, και αρκετοί που έχουν φύγει έξω - άρα δεν είναι πλέον οργανικό κομμάτι του αγώνα που διεξάγουν όσοι λίγοι διεθνιστές παραμένουν να αγωνίζονται.
Θα ήταν πολύ ωραίο και σύμφωνο με τις μάξιμουμ πολιτικές μας θέσεις και θεωρίες, αυτοί οι σύντροφοι και αυτές οι συντρόφισσες να μην ήταν τόσο λίγοι/ες - και να μην παρέμεναν τόσο λίγες σε πείσμα της ιστορίας, πάρα την όξυνση της γενοκτονίας.
Θα ήταν πολύ όμορφο την απάντηση στον Σιωνισμό να την δώσουν οι ίδιοι/ες οι Ισραηλινοί/ες. Όμως, όπως είπαμε, η ίδια η ιδέα του Κράτους του Ισραήλ βασίζεται στον Σιωνισμό. Ο Ισραηλινός εθνικισμός, δηλαδή, είναι γενοκτονικός από την ίδια του την υπόσταση. Και, όχι, αυτό δεν ισχύει για όλους τους εθνικισμούς του κόσμου - κάτι που δεν σημαίνει ότι υπάρχουν καλοί και κακοί εθνικισμοί από μια επαναστατική οπτική. Απλώς πως δεν είναι όλοι διαμορφωμένοι με τον ίδιο τρόπο. Αν οι Ισραηλινοί αρνηθούν τον Σιωνισμό, δηλαδή την εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων, πρέπει να αρνηθούν ουσιαστικά το ίδιο το Ισραήλ σαν κράτος και το ίδιο τους το έθνος σαν κατασκεύασμα. Αυτό είναι πολύ δύσκολο έως ακατόρθωτο να συμβεί. Και δυστυχώς δεν θα συμβεί.
Με βάση όλα τα παραπάνω, η άμεση διάλυση του Κράτους του Ισραήλ είναι μονόδρομος για το σταμάτημα της γενοκτονίας και γενικά για την (σχετική) ειρήνη στην Μέση Ανατολή. Και ναι, αυτό ισχύει ακόμη και χωρίς την ταυτόχρονη διάλυση των υπολοίπων Κρατών. Και αυτό μπορεί να το πει τόσο κάποιος που είναι γενικά αντικρατιστής και θέλει να διαλυθούν όλα τα κράτη με μια κοινωνική επανάσταση, όσο και κάποιος που δεν είναι.
Και τι θα γίνουν οι Ισραηλινοί αν διαλυθεί το Ισραήλ; Στηρίζουμε μια "νέα γενοκτονία"; Λοιπόν, όσοι δεν συνεχίσουν να είναι ναζί, φασίστες και υπερασπιστές της γενοκτονίας, θα ζήσουν ειρηνικά μαζί με τους Παλαιστίνιους και λοιπούς λαούς της περιοχής σε ένα άλλο διάδοχο κοινωνικό και πολιτικό μόρφωμα (που η μορφή του εξαρτάται από το πως θα δημιουργηθεί, μακάρι να ήταν μια διεθνιστική ελευθεριακή ομοσπονδία, κομμούνα κλπ). Οι υπόλοιποι θα πρέπει να ακολουθήσουν την μοίρα που πρέπει να ακολουθήσουν όλοι οι πεπεισμένοι ναζί φασίστες γενοκτόνοι της ιστορίας. Και δεν νομίζω να λυπηθεί κανένας για αυτό. Ούτε να το ονομάσει γενοκτονία. Εκτός κι αν θεωρείται πλέον αντισημητισμός και ο αντιφασισμός.
Ελπίζω πως όχι δηλαδή.
ΥΓ: Λευτεριά στην Παλαιστίνη, θάνατος στον Σιωνισμό
*Του Γιάννη Ζαφειριάδη από το Facebook.
