
Στις 23 Ιούλη 1913, γεννιέται ο Luciano Della Schiava στο Moggio Udinese του Udine της Ιταλίας.
Στα 17 του χρόνια μετακόμισε στη Γαλλία και βρήκε δουλειά στα ναυπηγεία του Saint-Nazaire. Εκεί συνάντησε και έγινε φίλος με τον αναρχικό από την Τεργέστη, Antonio Mesghez. Τον Ιούνη του 1936 συμμετείχε στην κατάληψη των εργοταξίων, η οποία διήρκεσε 40 ημέρες.
Τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου πήγε στην Ισπανία, όπου εντάχθηκε στο Ιταλικό Τμήμα της αναρχικής Φάλαγγας “Ascaso” και το Νοέμβρη συμμετείχε στη Μάχη της Tardienta στην Αραγονία. Τον Απρίλη του 1937 τραυματίστηκε στο πόδι κατά τη διάρκεια της μάχης του Carrascal στη Huesca. Τον Μάη του ίδιου χρόνου επέστρεψε στη Γαλλία, όπου αναφέρθηκε ως αντιφασίστας ακτιβιστής από το ιταλικό προξενείο της Νάντης.
Το 1940 συνελήφθη, αλλά κατάφερε να δραπετεύσει και να ενταχθεί σε ομάδες αναρχικών Ισπανών εξόριστων που δρούσαν στα προάστια.
Κατά τη μεταπολεμική περίοδο επέστρεψε στο Moggio Udinese, στην Ιταλία, όπου συνέχισε να δραστηριοποιείται και να έρχεται σε επαφή με αναρχικές ομάδες της περιοχής του Φρίουλι.
Πέθανε στο Moggio στις 17 Οκτώβρη 1984.
Στη φωτογραφία, ο Luciano Della Schiava όρθιος δεξιά. Καθιστός είναι ο αναρχικός Umberto Tommasini.
*Πηγή: Walter Ranieri.
...
Franco Senia*
Μια παλιά φωτογραφία. Οκτώ άντρες περπατούν στους δρόμους της Βαρκελώνης. Στο δρόμο, και όχι στην παρέλαση, γιατί δεν υπάρχει τίποτα στρατιωτικό στη στάση και στη ζωή αυτών των οκτώ ανδρών, που μόλις διέλυσαν έναν ολόκληρο στρατό.
Ένας νέος αέρας πνέει στους δρόμους της Βαρκελώνης, τον Ιούλιο του 1936.
Ο πρώτος από αριστερά ονομάζεται Jose Perez Ibanez, αλλά όλοι όσοι τον γνωρίζουν τον αποκαλούν “El Valencia”. Φοράει μια μπλε εργατική φόρμα και έχει ένα πολυβόλο Hotchins περασμένο στον ώμο του. Ο μικροκαμωμένος στα αριστερά του είναι ο Severino Campos. Είναι ο μόνος άοπλος. Σχεδόν συνθλίβεται μεταξύ του “El Valencia”...

Γιάννης Καστανάρας*
Για τους συντρόφους των Ισπανών αναρχικών η Ισπανία βίωνε μια κοινωνική επανάσταση και θεωρούσαν ότι η επιτυχία της επανάστασης αυτής ήταν το κλειδί για την κινητοποίηση των πηγών και του ηθικού που ήταν αναγκαία για την ήττα των δυνάμεων του Φράνκο. Οι αναρχικοί στο εξωτερικό έσπευσαν να βοηθήσουν στον αγώνα ενάντια στο φασισμό όχι για να υπερασπιστούν την κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου, την οποία έβλεπαν σαν τροχοπέδη και, στη χειρότερη περίπτωση, σαν απειλή για την επαναστατική διαδικασία.
Τόνοι μελάνι έχουν χυθεί για τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο και για την πρώτη μεγάλη σύγκρουση ανάμεσα στον φασισμό και τον αντιφασισμό,...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

