Το πρόγραμμα είναι γεμάτο περιπτώσεις απάτης. Όχι όμως από τις εκατοντάδες χιλιάδες που εξαρτώνται από αυτό.
Τον Μάιο, η κυβέρνηση Α Albanese ανακοίνωσε περικοπές ύψους 13,2 δισεκατομμυρίων δολαρίων από το Εθνικό Σύστημα Ασφάλισης Αναπηρίας (NDIS). Το Εργατικό Κόμμα αποφάσισε ότι τα άτομα με αναπηρία πρέπει να πληρώσουν για την αποτυχία της κυβέρνησης.
Το NDIS ιδρύθηκε το 2013 για να παρέχει «εύλογη και απαραίτητη υποστήριξη» σε άτομα με σημαντική μόνιμη αναπηρία. Πριν από το NDIS, η υποστήριξη των ατόμων με αναπηρία ήταν ένα κατακερματισμένο και υποχρηματοδοτούμενο σύστημα. Οι περισσότεροι δεν μπορούσαν να έχουν πρόσβαση σε ουσιαστική υποστήριξη. Τα άτομα με βαριά αναπηρία βασίζονταν σε δια βίου μη αμειβόμενη φροντίδα που παρείχαν μέλη της οικογένειας (κυρίως γυναίκες). Μια σημαντική αναπηρία σήμαινε μια ζωή ακραίας φτώχειας, παραμέλησης ή και των δύο. Το NDIS είχε ως στόχο να διορθώσει αυτή την κατάσταση.
Δεκατρία χρόνια αργότερα, η γενική άποψη της άρχουσας τάξης είναι ότι το σύστημα είναι υπερβολικά δαπανηρό. Η κυβέρνηση σκοπεύει να μειώσει το κόστος αποβάλλοντας άτομα από το πρόγραμμα και περικόπτοντας τους πόρους για όσους παραμένουν. Η νέα νομοθεσία θα στερήσει τη στήριξη από 240.000 άτομα και θα αρνηθεί την πρόσβαση σε άλλα 110.000, τα οποία διαφορετικά θα πληρούσαν τις προϋποθέσεις.
Αυτές οι περικοπές δικαιολογούνται με το επιχείρημα ότι υπάρχει υπερβολική απάτη στο NDIS. Και είναι αλήθεια ότι υπάρχουν άνθρωποι που εκμεταλλεύονται το σύστημα για να πλουτίσουν. Όμως, ενώ τα ΜΜΕ και η κυβέρνηση ρίχνουν το φταίξιμο στους συμμετέχοντες, οι πραγματικοί ένοχοι τη γλιτώνουν.
Δημόσιο χρήμα για ιδιωτικό κέρδος
Το NDIS δεν είναι όπως άλλες κρατικές υπηρεσίες στον τομέα της υγείας ή της εκπαίδευσης. Η Αυστραλία διαθέτει δημόσια σχολεία και δημόσια νοσοκομεία, αλλά δεν διαθέτει δημόσιες υπηρεσίες για άτομα με αναπηρία.
Αντίθετα, το NDIS είναι ένα εξωραϊσμένο σύστημα κουπονιών. Τα άτομα με αναπηρία έχουν πρόσβαση σε χρηματοδότηση που μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να αγοράσουν υπηρεσίες από παρόχους του NDIS. Πολλοί από αυτούς τους παρόχους λειτουργούν με σκοπό το κέρδος.
Η δικαιολογία γι’ αυτή την προσέγγιση είναι ότι παρέχει «επιλογή και έλεγχο»: τα άτομα με αναπηρία μπορούν να επιλέξουν τον πάροχό τους και τις υπηρεσίες που θέλουν να αγοράσουν.
Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Οι πάροχοι έχουν κίνητρα να περιορίσουν τη φροντίδα για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους. Πολλοί εφαρμόζουν τακτικές πιεστικής πώλησης, παραπλανητικό μάρκετινγκ, υπερβολική χρέωση και περιοριστικές συμβάσεις.
Αυτό προϋποθέτει ότι οι πάροχοι παρέχουν πράγματι τις υπηρεσίες για τις οποίες χρεώνουν. Οι ψευδείς αιτήσεις αποζημίωσης από τους παρόχους είναι διαδεδομένες. Η απάτη εκ μέρους των παρόχων ανέρχεται σε ποσό που κυμαίνεται μεταξύ 3 και 6 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως. Δεν είναι τα άτομα με αναπηρία που πλουτίζουν εις βάρος όλων των άλλων. Είναι οι καπιταλιστές.
Κλοπή μισθών
Και οι εργαζόμενοι στο NDIS γίνονται επίσης αντικείμενο εκμετάλλευσης.
Αν η Αυστραλία διέθετε ένα γνήσιο δημόσιο σύστημα υποστήριξης ατόμων με αναπηρία, οι εργαζόμενοι σε αυτό το σύστημα θα ήταν δημόσιοι υπάλληλοι.
Στον τομέα της υγείας και της εκπαίδευσης, οι εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα είναι σε μεγάλο βαθμό συνδικαλισμένοι και αναλαμβάνουν δράση για να υπερασπιστούν τους μισθούς και τις συνθήκες εργασίας τους. Όμως, ο σχεδιασμός του NDIS απομονώνει τους εργαζόμενους και μας δυσκολεύει να οργανωθούμε συλλογικά.
Το εργατικό δυναμικό της υποστήριξης ατόμων με αναπηρία απασχολείται από δεκάδες χιλιάδες ιδιωτικούς παρόχους. Μερικοί από τους μεγαλύτερους λειτουργούν από θρησκευτικές ΜΚΟ, αλλά άλλοι έχουν αποκλειστικά κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Οι ιδιωτικοί πάροχοι αυξάνουν τα κέρδη τους μειώνοντας τα πρότυπα και εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους. Οι ψευδείς συμβάσεις, η εσφαλμένη ταξινόμηση και η κατάφωρη κλοπή μισθών με πληρωμή «με το χέρι» είναι συνηθισμένες πρακτικές.
Ο πιο κερδοφόρος ιδιωτικός πάροχος, η Mable, έχει καταργήσει εντελώς τους μισθωτούς. Η εταιρεία, η αξία της οποίας σύμφωνα με πληροφορίες ξεπερνά το 1 δισεκατομμύριο δολάρια, είναι το «Airtasker της υποστήριξης ατόμων με αναπηρία». Η Mable αναγκάζει δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους στον τομέα της υποστήριξης ατόμων με αναπηρία να εργάζονται ως ανεξάρτητοι εργολάβοι, ανταγωνιζόμενοι για επισφαλείς θέσεις εργασίας μέσω μιας εφαρμογής. Το αποτέλεσμα είναι μια αναξιόπιστη υπηρεσία που βλάπτει τόσο τους εργαζόμενους όσο και τους δικαιούχους.
Μετακύλιση του κόστους
Οι πολιτειακές και ομοσπονδιακές κυβερνήσεις έχουν αυξήσει τις δαπάνες του NDIS και με άλλους τρόπους.
Τόσο το Εργατικό Κόμμα όσο και το Φιλελεύθερο Κόμμα έχουν αποδυναμώσει τη δημόσια υγεία, τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας και το εκπαιδευτικό σύστημα. Και οι δύο απέτυχαν να επενδύσουν στη δημόσια στέγαση, προκαλώντας μια κρίση έλλειψης στέγης που πλήττει δυσανάλογα τα άτομα με αναπηρία.
Όλα αυτά μετακυλίουν το κόστος και ασκούν μεγαλύτερη πίεση στο NDIS. Κάθε τραμ χωρίς πρόσβαση για άτομα με αναπηρία σημαίνει μια ακόμη διαδρομή με ταξί που πρέπει να πληρωθεί με κάποιον τρόπο.
Γιατί το NDIS;
Ήταν αναπόφευκτο οι ιδιωτικοί πάροχοι να χρησιμοποιήσουν το NDIS για να αποκομίσουν τεράστια κέρδη εις βάρος των ατόμων με αναπηρία. Το πρόγραμμα ήταν, εκ σχεδιασμού, μια μεγαλεπήβολη προσπάθεια εξωτερικής ανάθεσης της υποστήριξης ατόμων με αναπηρία. Αντί να παρέχει δημόσιες υπηρεσίες για άτομα με αναπηρία, η κυβέρνηση των Εργατικών υπό την Gillard αποφάσισε να πληρώνει ιδιωτικές εταιρείες και ΜΚΟ για να αναλάβουν αυτό το έργο για λογαριασμό της.
Πίσω από όλη τη ρητορική για τα ανθρώπινα δικαιώματα, κρυβόταν η οικονομική λογική. Οι υποστηρικτές του NDIS υποστήριζαν ότι το πρόγραμμα θα επέφερε δύο αποτελέσματα: θα τόνωνε την οικονομική δραστηριότητα και θα αύξανε τη συμμετοχή στο εργατικό δυναμικό. Η πραγματική υποστήριξη ήταν δευτερεύουσα σε σχέση με το να οδηγηθούν οι άνθρωποι στην εργασία, δημιουργώντας αξία για τους καπιταλιστές.
Το κόστος των περικοπών
Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι τα άτομα που θα αποκλειστούν από το NDIS θα υποστηριχθούν από άλλες υπηρεσίες.
Ωστόσο, οι περικοπές στο NDIS δεν θα συνοδεύονται από πραγματικές επανεπενδύσεις στην υγεία, την εκπαίδευση, τη στέγαση, τις μεταφορές ή οποιαδήποτε άλλα συστήματα υποστήριξης. Στην πραγματικότητα, κάτι τέτοιο θα αναιρούσε τον ίδιο τον σκοπό της περικοπής! Ο μοναδικός στόχος είναι να βελτιωθούν οι οικονομικοί δείκτες της κυβέρνησης.
Αυτό σημαίνει ότι, για πολλούς, η μετάβαση από το NDIS δεν θα είναι παρά μια μετάβαση προς την παραμέληση, την έλλειψη στέγης, την απλήρωτη οικογενειακή φροντίδα ή τη φυλακή. Όλα αυτά για χάρη της εξυγίανσης του προϋπολογισμού.
Αντίσταση και πάλη για περισσότερα
Οι επιθέσεις κατά της υποστήριξης των ατόμων με αναπηρία αποτελούν επιθέσεις εναντίον όλων των εργαζομένων. Γύρω στα 5,5 εκατομμύρια Αυστραλοί έχουν κάποια αναπηρία. Οποιοσδήποτε εργαζόμενος μπορεί να βρεθεί σε κατάσταση αναπηρίας ανά πάσα στιγμή.
Γι’ αυτό, αντί για περικοπές, χρειαζόμαστε μια μαζική επέκταση των δημόσιων υπηρεσιών. Η επιλογή δεν είναι είτε το NDIS είτε τίποτα. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα δημόσιο σύστημα υποστήριξης των ατόμων με αναπηρία και η ανασυγκρότηση των συστημάτων υγείας, εκπαίδευσης, στέγασης και μεταφορών μας.
Οι εργαζόμενοι που διαθέτουν τη δομική δύναμη να θέσουν και να επιβάλουν αυτά τα αιτήματα εργάζονται ήδη στο σύστημα. Το καθήκον μας είναι να οικοδομήσουμε τη δύναμη της βάσης των συνδικάτων στους μεγαλύτερους παρόχους, δίπλα-δίπλα με τις οργανώσεις των ατόμων με αναπηρία.
Η αντίσταση στις περικοπές του NDIS είναι μόνο η αρχή. Ο πραγματικός αγώνας είναι για ένα αληθινά δημόσιο σύστημα, όπου οι εργαζόμενοι, με ή χωρίς αναπηρία, θα έχουν τον τελευταίο λόγο.
*Το παρόν άρθρο δημοσιεύεται στο νέο τεύχος του Picket Line, εκφραστικού οργάνου της Anarchist Communist Federation. Σχετικός σύνδεσμος: https://ancomfed.org/2026/08/the-ndis-cuts-fighting-back-and-fighting-for-more/ Μετάφραση: Ούτε Θεός Ούτε Αφέντης.
