Γιάννης Ζαφειριάδης
Ανάμεσα στο δίπολο "λαός ή τάξη", δηλαδή ανάμεσα σε μια ξεκάθαρα ταξική προσέγγιση της καπιταλιστικής κοινωνίας με βάση την εκμετάλλευση της εργασίας, την άντληση της υπεραξίας από το Κεφάλαιο κλπ και σε μια πιο συγκεχυμένη πολιτική στάση με λαϊκιστικό πρόσημο, που βάζει στο ίδιο τσουβάλι (μικρο)εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους με βάση μια χοντροκομμένη διαίρεση της κοινωνίας σε "λαό" και "Κολωνάκι", ήμουν και είμαι πάντα με την πρώτη.
Τις θέσεις αυτές τις έχω αποτυπώσει άλλωστε και σε μπροσούρα της Πρωτοβουλίας Ortus με τίτλο "Η Εργατική Τάξη και οι σύμμαχοί της" σε ξεχωριστό μάλιστα κεφάλαιο.
Αυτή η θέση όμως μπορεί να είναι κρυστάλλινα καθαρή όταν μιλάμε για μια κοινωνία στην οποία η κυρία αντίθεση είναι ακριβώς αυτή, η ταξική. Δηλαδή σε μια αστική κοινωνία, ένα καπιταλιστικό κράτος, λιγότερο ή περισσότερο ανεπτυγμένο.
Θα έπρεπε να είναι ξεκάθαρο όμως πως στον κόσμο αυτό γενικότερα δεν υπήρξαν πάντα και δεν υπάρχουν και σήμερα μόνο τέτοιου είδους κοινωνίες. Αντίθετα, οι κοινωνίες στις οποίες η εθνική εκμετάλλευση συμπορεύεται με την ταξική, πχ οι αποικιοκρατούμενες κοινωνίες, υπήρχαν και υπάρχουν ακόμη και σήμερα.
Δεν είναι φυσικά ότι σε μια αποικία δεν υπάρχει η ταξική αντίθεση και ο ταξικός πόλεμος. Ωστόσο, πολύ συχνά σε τέτοιες περιστάσεις η εθνικότητα, η φυλή, η θρησκεία κλπ μπορούν να αποτελέσουν παράγοντα ο οποίος ίσως και να γεννάει ή να αναδιαμορφώνει από ένα σημείο κι έπειτα την ίδια την ταξική θέση για το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού . Στο Νοτιοαφρικανικό Απαρτχάιντ για παράδειγμα, το να είσαι μαύρος σήμαινε αυτόματα αποκλεισμό απο τις περισσότερες ευκαιρίες, όχι απλά για εργασία και κοινωνική ανέλιξη, αλλά για αξιοπρεπή ζωή. Το να είσαι Εβραίος στο 3ο Ράιχ σημαίνει σχεδόν αυτόματα τον εγκλεισμό και τον θάνατο.
Σίγουρα μέσα στις καταπιεσμένες εθνότητες στα αποικιοκρατούμενα μέρη υπάρχει πολύ συχνά η ταξική διαστρωμάτωση, αναλόγως κυρίως του πόσο ρατσιστικό είναι το αποικιοκρατικό καθεστώς. Υπάρχουν ιθαγενείς που θα συνεργαστούν με τον αποικιοκράτη και θα αποκτήσουν μια καλύτερη κοινωνική θέση (αν και σχεδόν ποτέ ισάξια μαζί του), μπορεί ακόμη και να επιτελέσουν μια αναγκαία λειτουργία του αποικιοκρατικού καθεστώτος, πχ αστυνόμευση ή Κοινωνικό έλεγχο και κατευνασμό. Στις ΗΠΑ πχ η ανάδηση μιας μαύρης μεσαίας (ακόμη και αστικής) τάξης, ήταν πολύ χρήσιμη για το Κράτος στις περιόδους των αναταραχών των αφροαμερικανών, αφού ήταν αυτοί οι αστοί που έμπαιναν μπροστά δημόσια για να τους "εκπροσωπήσουν" προς μια κατεύθυνση κοινωνικής ειρήνης και "εθνικής συνεννόησης". Στην Παλαιστίνη τέτοια δύναμη και ρόλο παίζει πχ ο Αμπάς και η "Αρχή" του.
Αυτές οι δυνάμεις σπάνια συμμετέχουν σε μια απόπειρα εθνικής απελευθέρωσης, καθώς τις περισσότερες φορές δεν τις συμφέρει η μεταβολή του καθεστώτος ταξικά και κοινωνικά. Υπάρχουν όμως και περιστάσεις που μπορεί να συμβεί και αυτό ή ακόμη να υπάρχει εγγενώς στο εσωτερικό του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος μια ανεξάρτητη πτέρυγα της αστικής τάξης του αποικιοκρατούμενου έθνους, η οποία να θελήσει να ηγηθεί του αγώνα και να βγει νικήτρια και κυρίαρχη σε ένα νέο, ανεξάρτητο κράτος.
Οι αναρχικοί και οι διεθνιστές γνωρίζουν πολύ καλά αυτή την πραγματικότητα, δεν περιμένουν κανένα μικροαστό διανοούμενο να τους τα πει, για αυτό και συμμετέχουν στα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα με ξεχωριστές επαναστατικές θέσεις, προκειμένου να προσπαθήσουν να μην επιτρέψουν στους ταξικούς εχθρούς της πλειοψηφίας του αποικιοκρατούμενου έθνους να επιβάλουν την δική τους πολιτική, σεβόμενοι όμως τις θέσεις, την οργάνωση και την θέληση του ίδιου του απελευθερωτικού κινήματος, χωρίς να έχουν το σύμπλεγμα του σωτήρα και του παντογνώστη.
Οι μαρξιστές-λενινιστές από τη μεριά τους δεν κάνουν αυτή την διάκριση και αποδέχονται τις λεγόμενες "προοδευτικές εθνικές αστικές τάξεις" σαν κυρίαρχες σε ένα πρώτο στάδιο "εθνικής επανάστασης" και θέλουν να τις θέσουν υπό την κηδεμονία τους (υπό την κηδεμονία ενός σοσιαλιστικού αντί-ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου).
Οι μικροαστοί κατά φαντασίαν επαναστάτες διεθνιστές του πληκτρολογίου και των αμφιθεάτρων δεν αποδέχονται καν να "λερώσουν τα χέρια τους" με τέτοια "βρώμικα κινήματα" που δεν διαθέτουν την κρυστάλλινη ταξική θέση που έχουν στο μυαλό τους - και γενικά μόνο εκεί υπάρχουν.
Σε συνέχεια όλων τα παραπάνω πρέπει να γίνει (έπρεπε να ήταν ήδη) ξεκάθαρο πως, όσο πιο βάρβαρη και ρατσιστική είναι η πολιτική του αποικιοκράτη, τόσο περισσότερο αμβλύνονται οι ταξικές αντιθέσεις στο εσωτερικό του καταπιεσμένου έθνους καθώς επίσης τόσο πιο ξεκάθαρος είναι ο ρόλος όσων ντόπιων επιμένουν να συνεργάζονται μαζί του, οι οποίοι και αποδομούνται εντελώς στις συνειδήσεις των αποικιοκρατούμενων.
Σε μια γενοκτονία όπως αυτή που διαπράττει το Ισραηλ είναι πραγματικά ανόητο και πονηρό να μιλάει κανείς για ταξική διαστρωμάτωση μέσα στην Παλαιστινιακή κοινωνία, ειδικά στην Γάζα και να θέτει κεντρικά το ζήτημα "λαός ή τάξη". Και μάλιστα να αναδεικνύει ολόκληρες οργανώσεις της Αντίστασης (με τις οποίες πολιτικά μας χωρίζει άβυσσος) ως ξεχωριστές ταξικά από τον λαό, του οπίου είναι (πλέον) σάρκα από την σάρκα.
Πόσο μάλιστα όταν αυτό δεν το έχει κάνει με τόση ένταση πριν την όξυνση της Γενοκτονίας, όταν ακόμη υπήρχαν κάποιες μορφές καπιταλιστικής οικονομίας στην Γάζα, αλλά κυρίως εν μέσω της πιο οξυμένης της φάσης, τότε που τα πάντα έχουν γίνει ίσωμα, που όλοι (δεν) τρέφονται με τα ίδια λιγοστά, που προέρχονται σχεδόν αποκλειστικά από ανθρωπιστική βοήθεια και επιχειρήθηκε ένας τεχνητός λιμός.
Όποια κι αν θα είναι η πραγματικότητα στη Γάζα την επόμενη ημέρα, ακόμη κι αν μερίδα των αντιστασιακών οργανώσεων αποκτήσει ρόλο μπάτσου ή αφεντικού - εδώ που τα λέμε, έχουν φαγωθεί οι ΗΠΑ και το Ισραήλ να μην τους αφήσουν καν να έχουν δομημένη ύπαρξη - οι θέσεις που παράχθηκαν από μερίδα του κινήματος ενάντια - και όχι απλά κριτικά- στην Παλαιστινιακή Αντίσταση εν μέσω της Γενοκτονίας, καθορίζουν το πολιτικό πρόσημο των δυνάμεων αυτών από εδώ και στο εξής, καθώς και την όποια μετέπειτα πολιτική συνύπαρξη σε κάθε ένα ζήτημα.
Ξέρουμε πλέον ποιοι μπορούν να αρνηθούν το δικαίωμα ενός λαού που υπόκειται σε γενοκτονία στην αντίσταση, με τον τρόπο που ο ίδιος έχει επιλέξει ή με τον τρόπο και τα μέσα έστω που καταφέρνει να το κάνει. Ξέρουμε ποιοι προσπάθησαν να πετάξουν την μπάλα στην εξέδρα.
Και κινούμαστε αναλόγως.
