Η παράλογη πραγματικότητα στην οποία ζούμε, όπου η καταστολή που πλήττει την τάξη μας και αφαιρεί ζωές νέων από τον λαό γίνεται ολοένα και περισσότερο μια πολιτική εξαιρετικής «κανονικότητας»· ή όπου η χιμαιρική εκλογική διαμάχη ανάμεσα στους προοδευτικούς, τις σοσιαλδημοκρατίες και τις δεξιές δυνάμεις μεταμφιέζεται σε δημοκρατική φλυαρία, στηρίζοντας την εφαρμογή νέων φασιστικών τάξεων, οξύνοντας την επισφάλεια της ζωής μας. Όμως, είναι μέσα σε αυτή την ίδια πραγματικότητα που, ως αναρχικοί, τιμούμε μια ακόμη Πρωτομαγιά και διεκδικούμε τους λαϊκούς αγώνες του παρελθόντος, από τους οποίους τρεφόμαστε και χωρίς τους οποίους δεν πρόκειται να παραιτηθούμε στη διεκδίκηση του μέλλοντος.
Η συγκυρία μάς καλεί να αναλύσουμε κριτικά όσα συμβαίνουν και να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τις δυναμικές των γεγονότων. Απέναντι σε αυτό, σας παραθέτουμε ορισμένες θέσεις πάνω σε ζητήματα που θεωρούμε σημαντικά.
Επισφαλής οργάνωση – Συνδικαλισμός
Η γκρίζα όψη αυτού του φθινοπώρου του 2025 δεν αποτελεί μόνο έκφραση του καθημερινού τοπίου, αλλά μεταφέρει και την εικόνα της κοινωνικής κατάστασης που ζούμε αυτή τη στιγμή. Η αποκατάσταση της τάξης μετά την κρίση διαμορφώνει ένα σύνθετο σκηνικό για την τάξη μας, όπου βλέπουμε ότι οι οργανωτικές και αγωνιστικές δυνατότητες βρίσκονται σε λανθάνουσα κατάσταση. Πολλές φοιτητικές, γειτονικές, κοινωνικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις έχουν επιλέξει τη σιωπή μπροστά στο κενό όραμα της σοσιαλδημοκρατίας και του προοδευτισμού· κατοικούν την άνεση μιας εξουσίας καθαρά διοικητικής και γραφειοκρατικής, μετριάζοντας κάθε απόχρωση κοινωνικής σύγκρουσης.
Αναφορικά με τον συνδικαλισμό, και φέτος την Πρωτομαγιά γινόμαστε μάρτυρες του διαχωρισμού των εκδηλώσεων· από τη μία, ο γραφειοκρατικός συνδικαλισμός, γεμάτος προεδρικούς υποψηφίους, κυβερνητικούς αξιωματούχους και ρεφορμιστικές οργανώσεις βολεμένες στην εξουσία· και από την άλλη, ο ταξικός και μαχητικός συνδικαλισμός, που δυστυχώς έχει πενιχρή παρουσία σωματείων. Αυτό αντανακλά την κατάσταση της οργάνωσης των εργαζομένων, με ποσοστά συνδικαλισμού που μετά βίας αγγίζουν το 14%, δείχνοντας ότι το αφήγημα του «ο καθένας σώζεται μόνος του» παραμένει πιο ζωντανό από ποτέ. Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι η πλειονότητα των σωματείων στηρίζουν μια ηγεσία ευθυγραμμισμένη και υποτακτική προς την προοδευτική κυβέρνηση, όπως η ολέθρια ηγεσία της CUT που, μέσα από μια «φιλική» διαπραγμάτευση με το κράτος, καταλήγει σε συμφωνία για έναν κατώτατο μισθό πείνας, απενεργοποιώντας κάθε πιθανότητα κοινωνικής σύγκρουσης ή ενεργώντας καθαρά με καπελωτικές ή πελατειακές επιδιώξεις.
Είναι επείγον να αντιστραφεί αυτή η κατάσταση. Οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι υφίστανται όλο και περισσότερο τις συνέπειες της εργασιακής ευελιξίας, μεταμφιεσμένης στον νόμο των 40 ωρών, καθώς και την ασυμβατότητα ανάμεσα στο κόστος ζωής και τη στασιμότητα των μισθών. Πρέπει να επανέλθει η ιδέα ότι η διέξοδος είναι συλλογική και ότι, ως εκ τούτου, η δημιουργία σωματείων σε κάθε εργασιακό χώρο είναι αναγκαία. Επιπλέον, καθιστούμε σαφές ότι η συνδικαλιστική οργάνωση πρέπει να είναι μαχητική και συγκρουσιακή απέναντι στην εξουσία, να έχει ταξική ανεξαρτησία και να μπορεί να παράγει οργάνωση και συμμαχίες με άλλα τμήματα του λαού, όπως τις γειτονιές και τις φοιτήτριες.
Ο εξορυκτισμός ως τρόπος διακυβέρνησης – και δολοφονίας!
Δεν είναι καθόλου νέο να πούμε ότι η οικονομία στο έδαφος που κυριαρχεί το χιλιανό κράτος βασίζεται σε ένα εξορυκτικό μοντέλο. Αυτή η λογική εξαπλώνεται σαν καρκίνος και υποτάσσει πολλαπλά εδάφη στην καταστροφή και την αποστέρηση, φτάνοντας μέχρι και την εισβολή στα σώματα της τάξης μας. Ωστόσο, δεν αρκεί η γενική κριτική· χρειάζεται να αναγνωρίσουμε κριτικά τους τρόπους με τους οποίους αυτό εκδηλώνεται στην καθημερινότητά μας.
Αρχικά, πρέπει να επισημάνουμε ότι πολλοί τόποι βρίσκονται πλέον στο έλεος της εξορυκτικής παραγωγής, όπου το επιχειρηματικό κεφάλαιο και το ίδιο το κράτος είναι ευτυχείς συνένοχοι αυτής της βαρβαρότητας. Υπόσχονται εργασία, πρόοδο και ανάπτυξη, αλλά η πραγματική συνέπεια είναι η καταστροφή, η αποεδαφοποίηση και η αφαίρεση ζωών των ανθρώπων που ζουν σε αυτά τα μέρη. Αναγνωρίζοντας αυτό, σήμερα βλέπουμε την ανάγκη να σκεφτούμε πάνω σε ορισμένα κεντρικά στοιχεία που, μέσα από τη συμμαχία κράτους και επιχειρήσεων, εφαρμόζονται για την αναπαραγωγή και ενίσχυση του εξορυκτισμού.
Ένα από αυτά είναι η αυξανόμενη βία κατά των περιβαλλοντικών υπερασπιστριών, η οποία μόνο σε αριθμούς είναι τρομακτική, αφού μέσα στο 2024 οι επιθέσεις τριπλασιάστηκαν σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Αν και γνωρίζουμε ότι αυτό αποτελεί συνηθισμένη πρακτική παγκοσμίως και στη Λατινική Αμερική, σε αυτή τη γωνιά του κόσμου δεν είχε ακόμη εφαρμοστεί σε μεγάλη κλίμακα. Σήμερα, ο εκφοβισμός αποτελεί τρόπο διακυβέρνησης: κάθε εξέγερση υπέρ της γης ή του νερού θα κατασταλεί από τις κρατικές δυνάμεις· κάθε επίθεση στην ιδιωτική ιδιοκτησία θα απαντηθεί από τον επιχειρηματικό παραστρατιωτισμό· κάθε δράση ενάντια στον εξορυκτισμό διατρέχει τον κίνδυνο να δεχθεί επίθεση ή να εξαφανιστεί, όπως συνέβη, χωρίς αμφιβολία, με την Τζούλια Τσουνίλ (Julia Chuñil). Παράλληλα, η δομή του εξορυκτισμού χρειάζεται οικονομικούς εταίρους που στηρίζουν αυτές τις πρακτικές, και τα ασφαλιστικά ταμεία AFP είναι από τους βασικότερους επενδυτές· επενδύουν περίπου το 75% των πόρων των γυναικών των λαϊκών τάξεων και των εργαζομένων σε εξορυκτικές δραστηριότητες.
Εκατομμύρια δολάρια επενδεδυμένα για να καταστρέφουν τη δική μας ζωή — μια κρίσιμη κατάσταση που θα επιδεινωθεί με το πρόσφατο σχέδιο μεταρρύθμισης των συντάξεων που εγκρίθηκε από το κράτος, αλλά αντιμετωπίστηκε με ενθουσιασμό από το ολέθριο Κομμουνιστικό Κόμμα, το Frente Amplio και ολόκληρη τη σοσιαλδημοκρατία. Και τέλος, για να ολοκληρωθεί η εικόνα, οι γραφειοκράτες θέλουν να προωθήσουν συζητήσεις γύρω από τη «βεβήλωση των αδειοδοτήσεων»· αγόρασαν το αφήγημα της αποτελεσματικότητας και της βελτιστοποίησης — ή ίσως όχι, και είναι απλώς πιο διεστραμμένοι από όσο φαίνονται — οδηγώντας μας σε μια εμφανή μείωση των ήδη ελάχιστων εμποδίων που είχαν στόχο να προστατεύουν από τις επιπτώσεις των μεγάλων εξορυκτικών έργων. Δεν μας ενδιαφέρει να συζητήσουμε ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος προσέγγισης της «περμιτολογίας», ούτε πώς να καταστήσουμε τις επενδύσεις των AFP πιο βιώσιμες· αυτό θα ήταν απλώς διαχείριση του υπάρχοντος, κάτι που γοητεύει τους εκλογικίστικους αριστερούς. Μας ενδιαφέρει να καταστήσουμε σαφή τον τρόπο λειτουργίας της εξορυκτικής κυβέρνησης και, από εκεί, πώς οι πολιτικές και κοινωνικές οργανώσεις μας ορίζουν τις τακτικές και τις στρατηγικές τους για να υπερασπιστούν τη ζωή και την ελευθερία.
Το αστυνομικό κράτος και η μόνιμη κατάσταση εξαίρεσης μάς δολοφονούν!
Το δίπολο κράτους και κεφαλαίου καταστρέφει τις ζωές μας, όπως κάνει πάντοτε και τώρα με ακόμη μεγαλύτερη ευκρίνεια, επηρεάζοντας τις συναισθηματικές μας συνθήκες, αποτέλεσμα της καταρράκωσης της υλικής μας ζωής. Η ιστορική συνέχεια του μοντέλου συσσώρευσης δεν μας καθιστά μόνο επισφαλείς· μας αποπολιτικοποιεί, γεννώντας φόβο στην καταπιεσμένη τάξη και παραλύοντας τις παρορμήσεις μας για αλλαγή. Εκδικήθηκαν τη στιγμή της εξέγερσης — και συνεχίζουν να το κάνουν — ποινικοποιώντας τον αγώνα για αξιοπρεπή ζωή και κάθε λαϊκή έκφραση. Δεν θα σταματήσουμε να λέμε ότι η προέλαση της καταστολής, κρυμμένη πίσω από το παραπέτασμα της «ασφάλειας», είναι εντυπωσιακή, με μια παρουσία στα ΜΜΕ της αστικής τάξης που πιθανότατα χρηματοδοτείται με χαρά. Νόμοι όπως ο «Νόμος κατά των Καταλήψεων», ο Νόμος Naín–Retamal (Ley Naín Retamal) — που προσφέρει ασυλία στους μπάτσους–δολοφόνους — ο Αντιτρομοκρατικός Νόμος, και άλλοι, αποτελούν προμελετημένο αποτέλεσμα εκείνων που τοποθετήθηκαν στην ηγεσία αυτής της κυβέρνησης, οι οποίοι χωρίς αμφιβολία επιθυμούν να σαμποτάρουν το μαζικό κίνημα που χτίζεται εδώ και χρόνια.
Ένα κράτος του οποίου η κυβέρνηση, στο τέλος της θητείας της, δηλώνει ανίκανη να συνεχίσει επειδή οι ισορροπίες εξουσίας δεν τη βολεύουν, είναι απλώς μια κυβέρνηση συνένοχη στο ολοένα αυξανόμενο επιχειρηματικό παραστρατιωτικό έγκλημα. Εξαφανίζουν κοινωνικούς αγωνιστές και αγωνίστριες, χρησιμοποιούν την κρατική αστυνομία ως ιδιωτική ασφάλεια για την προστασία της «ιδιωτικής ιδιοκτησίας» και εγκαθιδρύουν έναν μια συγκαλυμμένη παραστρατιωτική πρακτική.
Η τριάδα κράτους, επιχειρηματιών και αστικών ΜΜΕ, υπό την ατζέντα της «ασφάλειας», έχει καταφέρει να εδραιώσει ένα αστυνομικό κράτος και μια μόνιμη κατάσταση εξαίρεσης που τους δίνει πλήρη ελευθερία να πράττουν ό,τι θέλουν. Παρούσα σε κάθε εγκληματικό γεγονός· νεολαίος από λαϊκή συνοικία που απλώς ήθελε να δει έναν ποδοσφαιρικό αγώνα καταλήγει νεκρός από αστυνομική δράση, ενώ η προοδευτική κυβέρνηση τονίζει ότι πρόκειται για «μεμονωμένο περιστατικό» που δεν εκπροσωπεί την αστυνομική θεσμικότητα, και τα αστικά ΜΜΕ καλύπτουν τους δράστες, διαδίδοντας εγκληματολογικά σενάρια χωρίς καμία απόδειξη.
Το ίδιο ισχύει για την αναγκαστική εξαφάνιση της Τζούλια Τσουνίλ και τον θάνατο των επτά ψαράδων, των οποίων τα σώματα ακόμη δεν έχουν βρεθεί· το κράτος σιωπά, ο αστικός Τύπος αναζητά δήθεν ενόχους, και ο επιχειρηματίας παραμένει ατιμώρητος, συνεχίζοντας τις μπίζνες του. Σε αυτά προστίθενται τα πρόσφατα βίντεο που δείχνουν τη δράση του καταραμένου Αντισυνταγματάρχη (ε.α.) Κλαούδιο Κρέσπο (Claudio Crespo), και — προς καμία έκπληξη — η σιωπή του προοδευτισμού και της σοσιαλδημοκρατίας είναι εκκωφαντική· γεγονός που καταδεικνύει για άλλη μια φορά τη θέση τους στη σημερινή ταξική πάλη.
Μας έχουν βλάψει — και συνεχίζουν να το κάνουν — σε τέτοιο σημείο ώστε να μας υποβάλουν σε παθολογικές «απαντήσεις» όπου δεν χωρά η διαφωνία. Καλούμε σε συλλογική και ενεργή φροντίδα· πρέπει να κατανοήσουμε ότι η καταστολή θα γίνεται κάθε μέρα πιο βαθιά, πιο διαπεραστική και θα πλήττει τις πολιτικές και κοινωνικές οργανώσεις, αλλά και τη λαϊκή νεολαία, τις εργαζόμενες και τις γυναίκες των γειτονιών. Συνεπώς, ο αγώνας πρέπει επίσης να δομείται με αντι–κατασταλτικό προσανατολισμό σε όλους τους χώρους όπου βρισκόμαστε.
*Ο τίτλος στα Ισπανικά είναι “CARTA DE OPINIÓN MAYO 2025” και δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα της Federación Anarquista Santiago (Αναρχική Ομοσπονδια του Σαντιάγκο) στη Χιλή, στο https://fasanarquista7.wordpress.com/carta-de-opinion-mayo-2025/ Μετάφραση: Ούτε Θεός Ούτε Αφέντης.
**Να σημειώσουμε ότι η Federación Anarquista Santiago συγκαλεί το 3ο Συνέδριό της στις 29 Νοέμβρη 2025, το οποίο φέρει το όνομα της Flora Sanhueza Rebolledo.
Ποια ήταν η Flora Sanhueza Rebolledo;
Στις 18 Σεπτέμβρη 1974, η Flora Sanhueza Rebolledo, Χιλιανή δασκάλα και αναρχική, πέθανε ως αποτέλεσμα των βασανιστηρίων που υπέστη από το φασιστικό καθεστώς του στρατηγού Αουγκούστο Πινοτσέτ.
Ήταν 63 ετών.
Νωρίτερα στη ζωή της ταξίδεψε στην Ισπανία το 1935 και συμμετείχε στην κοινωνική επανάσταση κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Μετά τη φασιστική νίκη, διέφυγε στη Γαλλία, όπου κρατήθηκε ως πολιτική κρατούμενη έως το 1942.
Η Sanhueza Rebolledo επέστρεψε στη Χιλή και, εμπνευσμένη από τις εργατικές πολιτιστικές ενώσεις των αρχών του αιώνα, ίδρυσε στην Ικίκε το Ateneo Libertario Luisa Michel για γυναίκες υφάντριες.
Δεδομένου ότι αυτό συνέβη κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Γκαμπριέλ Γκονζάλες Βιδέλα και της δεξιάς καταστολής αναρχικών και κομμουνιστών, μεγάλο μέρος της δουλειάς της γινόταν ουσιαστικά κρυφά.
Το 1953 άνοιξε τις πόρτες του και σε παιδιά εργαζόμενων γυναικών, αλλάζοντας το όνομά του σε Escuela Libertaria Luisa Michel (από την Παρισινή Κομμούνα και αναρχική Λουίζ Μισέλ). Στην ακμή του είχε περισσότερους από 70 τακτικούς μαθητές, αλλά έκλεισε το 1957.
Η Sanhueza Rebolledo συνελήφθη και βασανίστηκε μετά το πραξικόπημα του Πινοτσέτ με την υποστήριξη των ΗΠΑ. Τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό και στη συνέχεια πέθανε ως αποτέλεσμα των τραυμάτων που υπέστη από τα βασανιστήρια.
