«Αν σήμερα κατηγορούνται για βία οι μαθητές λυκείου και οι φοιτητές, αυτό δεν είναι παρά προπέτασμα καπνού. Η πραγματική βία, η μόνη βία, βρίσκεται ακόμα και πάντα από την πλευρά των κυβερνήσεων, των καπιταλιστικών πολιτικών και του Κράτους που θέλει να εξοικονομήσει χρήματα εις βάρος των ζωών μας και του μέλλοντος της νεολαίας μας.
Εξεγείρονται για καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και εκπαίδευσης. Εξεγείρονται για όλους μας. Εξεγείρονται για τους γονείς τους. Εξεγείρονται για όσους εργάζονται και γίνονται αντικείμενα εκμεταλλεύονται. Εξεγείρονται ενάντια στην πραγματική και μοναδική βία που υπάρχει: αυτή των αρχών που ανακοινώνουν ένα νέο πρόγραμμα λιτότητας ύψους 54 δισεκατομμυρίων ευρώ, περικοπές στις δημόσιες υπηρεσίες, την εκπαίδευση, τα νοσοκομεία και την κοινωνική ασφάλιση.»
Από ανακοίνωση της Αναρχικής Ομοσπονδίας της Γαλλίας (Fédération Anarchiste)
«Η κυβέρνηση, καταβεβλημένη, δεν ξέρει πλέον ποια τακτική να χρησιμοποιήσει για να διαιρέσει το τρέχον κοινωνικό κίνημα, μεταξύ των «καλών» ειρηνικών διαδηλωτών και των «κακών» βανδάλων και λεηλατών. Απορρίπτουμε αυτή τη διαίρεση και υποστηρίζουμε την ποικιλία τακτικών· η αλληλεγγύη μας πηγαίνει στα θύματα της καταστολής και της κρατικής βίας. Ενώ ένας διαδηλωτής έχασε τη ζωή του στο Παρίσι, απορρίπτουμε κατηγορηματικά την ανήθικη εντολή να «καταδικάσουμε τη βία» του κοινωνικού κινήματος. Η κοινωνία της επισφάλειας, του ρατσισμού και του πολέμου που έχει σφυρηλατήσει η κυβέρνηση μαζί με την αστική τάξη δεν μπορεί παρά να σπέρνει δυστυχία και να γεννά οργή. Οι εκτεταμένες κοινωνικές ανισότητες οδηγούν στην άμεση κοινωνικοποίηση των αγαθών, τα οποία γίνονται όλο και πιο απρόσιτα. Θα έχουμε μόνο ό,τι πάρουμε.»
Από ανακοίνωση της Union Communiste Libertaire.
Στη Γαλλία, στο Βέλγιο, στην Πορτογαλία και την Ισπανία, στην Ιταλία, στην Ελλάδα, στην Αλβανία και την Αργεντινή, βλέπουμε μαζικές κινητοποιήσεις, συγκρούσεις με την αστυνομία, αποκλεισμούς δρόμων και λιμανιών, απεργίες και επιθέσεις σε κρατικά κτίρια. Αυτό αντανακλά μια αυξανόμενη οργή σε ολόκληρη την εργατική τάξη διεθνώς ενάντια στα προγράμματα λιτότητας, την αύξηση των τιμών των τροφίμων και της ενέργειας, την αύξηση των ενοικίων και την έλλειψη στέγης, καθώς και τις επιδεινούμενες συνθήκες διαβίωσης.
Στη Γαλλία, στις 17 Οκτωβρίου, ένα εκατομμύριο άνθρωποι κινητοποιήθηκαν ενάντια στο αυξανόμενο κόστος διαβίωσης. Μεταξύ αυτών ήταν 100.000 στο Μπορντό, 80.000 στην Τουλούζη, 60.000 στη Νάντη, 60.000 στη Λιλ, 50.000 στη Λυών, 40.000 στο Μονπελιέ, 30.000 στο Στρασβούργο, 30.000 στη Γκρενόμπλ, 20.000 στη Ρεν και 20.000 στη Ρουέν. Υπήρξε τεράστια συμμετοχή στο Παρίσι, τη Μασσαλία και άλλες πόλεις, όπου η αστυνομία επιτέθηκε στις διαδηλώσεις πολύ νωρίς. Στη Μασσαλία, φοιτητές, εργαζόμενοι και υποστηρικτές των «Κίτρινων Γιλέκων» έστησαν οδοφράγματα. Το δημαρχείο και ένα αστυνομικό τμήμα δέχθηκαν επίθεση, καθώς και αρκετές μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων.
Υπήρξαν επιθέσεις σε κυβερνητικά κτίρια και αποκλεισμοί αυτοκινητοδρόμων και σιδηροδρομικών σταθμών. Η αντίδραση της αστυνομίας ήταν βίαιη. Ένας εργαζόμενος στις παραϊατρικές υπηρεσίες έχασε τη ζωή του στο Παρίσι μετά από ξυλοδαρμό από τους αστυνομικούς. Μια 17χρονη έχασε το μάτι της αφού χτυπήθηκε από μια φιάλη δακρυγόνου, ενώ εκατοντάδες άλλοι τραυματίστηκαν και οι συλλήψεις ξεπέρασαν τις 2.400. Παράλληλα, υπάρχει ανησυχία για την επιδείνωση της κλιματικής κρίσης, τον αυξανόμενο κρατικό έλεγχο, την επιτήρηση και την καταστολή, καθώς και την πορεία προς τον πόλεμο.
Αυτό συμβαίνει στο πλαίσιο του συνεχιζόμενου κινήματος των μαθητών λυκείου, στο οποίο εντάχθηκαν και οι φοιτητές. Η εξέγερση στη Γαλλία φαίνεται να λειτούργησε ως σπίθα που άναψε κοινωνικές πυρκαγιές σε άλλες χώρες.
Στην Ιταλία, στις 16 Οκτωβρίου, περισσότεροι από 400.000 φοιτητές βγήκαν στους δρόμους σε πάνω από 40 ιταλικές πόλεις για τις διαδηλώσεις της «Ημέρας κατά της Μελόνι», διαμαρτυρόμενοι για το υψηλό κόστος ζωής και τις ρατσιστικές και μιλιταριστικές πολιτικές της δεξιάς κυβέρνησης της Τζιόρτζια Μελόνι. Στη Ρώμη, οι φοιτητές έβαλαν στο στόχαστρο το κτίριο του Υπουργείου Παιδείας, το οποίο φυλασσόταν αυστηρά από τις δυνάμεις καταστολής. Στη Μπολόνια, ξέσπασαν συγκρούσεις με την αστυνομία μπροστά από τον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης. Στο Τορίνο, σημειώθηκαν συγκρούσεις με την αστυνομία όταν φοιτητές προσπάθησαν να πλησιάσουν τη Νομαρχία.
Σε ολόκληρη τη χώρα, δεκάδες σχολεία και πανεπιστήμια καταλήφθηκαν από φοιτητές, οι οποίοι ανέφεραν εκφοβισμό από τις αστυνομικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων νυχτερινών ερευνών στα σπίτια τους, συλλήψεων και απαιτήσεων να παρουσιάζονται τακτικά σε αστυνομικά τμήματα. Κηρύχθηκε γενική απεργία για την επόμενη μέρα, με εθνική διαδήλωση στη Ρώμη.
Χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους στις 17 Οκτωβρίου ενάντια στα μέτρα λιτότητας, ιδίως στην περικοπή των κονδυλίων για την εκπαίδευση προς όφελος των στρατιωτικών δαπανών, καθώς και ενάντια στο αυξανόμενο κόστος διαβίωσης. Σημειώθηκαν συγκρούσεις με την αστυνομία στο Μιλάνο, το Τορίνο, τη Μπολόνια και την Μπρέσια. Έγιναν πολλές συλλήψεις. Προγραμματίστηκε άλλη μια γενική απεργία για τις 30 Οκτωβρίου από συνδικάτα βάσης και διάφορες λαϊκές οργανώσεις.
Στην Πορτογαλία, εμπνευσμένοι από τη Γαλλία και από το μαζικό κίνημα στην Ισπανία για την κρίση στη στέγαση, δημιουργήθηκαν καταυλισμοί διαμαρτυρίας στο Πόρτο, ως απάντηση στις νέες πολιτικές της κυβέρνησης που ευνοούν τους ιδιοκτήτες και διευκολύνουν τις εξώσεις. Από την αρχή, αυτοί οι καταυλισμοί δέχτηκαν επιθέσεις από την αστυνομία. Πολλοί τραυματιίστηκαν. Στη Λισαβόνα και σε άλλες πόλεις, χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους. Στη Λισαβόνα, η ομάδα «Não dá mais para viver assim» («Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε έτσι») ηγήθηκε μιας διαδήλωσης χιλιάδων ανθρώπων ενάντια στο αυξανόμενο κόστος διαβίωσης, τη μη προσιτή στέγαση και τους μισθούς που δεν επαρκούν ούτε για την κάλυψη των βασικών αναγκών. Παρόμοια διαδήλωση πραγματοποιήθηκε και στην Κοΐμπρα.
Για πολλούς νέους, το να «δουλεύουν σκληρά» δεν αρκεί πλέον για να εξασφαλίσουν μια αξιοπρεπή στέγη. Κατά μέσο όρο, οι Πορτογάλοι μπορούν να αντέξουν οικονομικά να φύγουν από το πατρικό τους μόνο στην ηλικία των 29 ετών. Ο εθνικός κατώτατος μισθός της Πορτογαλίας ανέρχεται, σύμφωνα με στοιχεία, σε περίπου 820 ευρώ το μήνα μετά τη φορολογία, ενώ το ενοίκιο ενός διαμερίσματος ενός υπνοδωματίου στο Πόρτο μπορεί να κοστίσει έως και 1.215 ευρώ το μήνα. Τα ενοίκια έχουν αυξηθεί κατά περισσότερο από 100 τοις εκατό την τελευταία δεκαετία.
Στο Βέλγιο, οι διαμαρτυρίες των μαθητών λυκείου ξεκίνησαν την 1η Οκτωβρίου, πυροδοτημένες από τα γεγονότα στη Γαλλία. Ξεκίνησαν διαδηλώσεις στις Βρυξέλλες και τη Λιέγη ενάντια στις περικοπές στη χρηματοδότηση της εκπαίδευσης και τις δημοσιονομικές περικοπές, με την αστυνομία να επιτίθεται επανειλημμένα με υδροβόλα και δακρυγόνα. Υπήρξαν πολλές συλλήψεις, ενώ στήθηκαν οδοφράγματα για προστασία από τις επιθέσεις της αστυνομίας.
Στη Λιέγη, ο αυτοκινητόδρομος αποκλείστηκε και, πάλι, στήθηκαν οδοφράγματα.
Ο Βέλγος υπουργός Εσωτερικών, Bernard Quintin, δήλωσε σε ανάρτησή του στο X/Twitter ότι «αυτό που εκτυλίσσεται στις Βρυξέλλες δεν είναι πλέον απλή διαμαρτυρία» και ότι «θα χρησιμοποιηθούν όλα τα απαραίτητα μέσα για την αποκατάσταση της τάξης απέναντι στους ταραξίες». Η κυβέρνηση προχώρησε στην απαγόρευση των διαδηλώσεων. Πιο μακριά, στην Κολομβία της Νότιας Αμερικής, ξεκίνησε στις 14 Οκτωβρίου μια μεγάλη απεργία ενάντια στη νεοφιλελεύθερη πολιτική του προέδρου Abelardo de la Espriella. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους των μεγάλων πόλεων της Κολομβίας για να διαμαρτυρηθούν ενάντια σε ένα νέο διάταγμα που ποινικοποιεί τον κοινωνικό διαμαρτυρία και να απαιτήσουν βελτιώσεις στις συνθήκες εργασίας και στο εκπαιδευτικό σύστημα. Οι κινητοποιήσεις έλαβαν χώρα μία ημέρα μετά την έναρξη ισχύος του Διατάγματος 1525, το οποίο «καθορίζει το νέο πρωτόκολλο για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να ενεργούν οι αρχές κατά τη διάρκεια δημόσιων διαδηλώσεων» και νομιμοποιεί τη χρήση βίας από την αστυνομία σε τέτοιες εκδηλώσεις.
Σημειώθηκαν επιθέσεις της αστυνομίας εναντίον διαδηλώσεων στο Medellin, το Cali, το Ibagué και τη Bucaramanga. Στο Popayán, διαδηλωτές επιτέθηκαν στα γραφεία του κυβερνήτη και του δημάρχου. Η αστυνομία χρησιμοποίησε δακρυγόνα για να διαλύσει τους διαδηλωτές.
Στο Μεξικό, η αστυνομία επιτέθηκε σε διαδήλωση για το μολυσμένο πόσιμο νερό που είχε πλημμυρίσει πολλά σπίτια στις 12 Οκτωβρίου. Όταν η διαδήλωση έφτασε στην επίσημη κατοικία του κυβερνήτη της πολιτείας Jalisco, στη Γκουανταλαχάρα, δέχτηκε επίθεση από αστυνομικούς, οι οποίοι συνέλαβαν 39 άτομα.
Στη Χιλή, στις 12 Οκτωβρίου, την Εθνική Ημέρα Αντίστασης των Λαών, διάφορες αυτόχθονες και κοινωνικές οργανώσεις βγήκαν στους δρόμους για να απαιτήσουν προστασία, αυτονομία και τέλος στη στρατιωτικοποίηση των αυτόχθονων εδαφών, καθώς και την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων των ιθαγενών Μαπούτσε. Η αστυνομία χρησιμοποίησε επανειλημμένα δακρυγόνα σε μια προσπάθεια να χωρίσει τη διαδήλωση στα δύο και συνέλαβε 17 άτομα.
Όχι μόνο οι νέοι Πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι δεν είναι μόνο οι νέοι, και ειδικότερα οι μαθητές λυκείου, που συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις.
Στη Γαλλία πραγματοποιήθηκε εθνική κινητοποίηση προς υποστήριξη των δημόσιων υπηρεσιών, η οποία ξεκίνησε από τους πυροσβέστες. Οι μαθητές λυκείου έδωσαν τη στήριξή τους σε αυτή την κίνηση. Επιπλέον, και οι φοιτητές βγήκαν στους δρόμους για να υποστηρίξουν τα αιτήματα των μαθητών λυκείου.
Οι εργαζόμενοι στον τομέα της εκπαίδευσης και άλλοι εργαζόμενοι έδωσαν επίσης τη στήριξή τους στις κινητοποιήσεις, σε ορισμένες περιπτώσεις προχωρώντας σε απεργία για να τις υποστηρίξουν.
Ποιανού είναι η βία; Τουλάχιστον 170 μαθητές έχουν τραυματιστεί σοβαρά από την αστυνομία. Ένας μαθητής έχασε τη χρήση του δεξιού του ματιού· ένας εργαζόμενος στις παραϊατρικές υπηρεσίες πέθανε στο Παρίσι μετά από ξυλοδαρμό από την αστυνομία. Μια 17χρονη έχασε το μάτι της αφού χτυπήθηκε από μια φιάλη δακρυγόνου. Ένας άλλος έχασε τα δόντια του και υπέστη διπλό κάταγμα στη γνάθο αφού χτυπήθηκε από πλαστική σφαίρα. Ένας αστυνομικός συνέλαβε έναν μαθητή λυκείου και του κράτησε το κεφάλι κάτω από το νερό. Πολλοί στραγγαλίστηκαν, μερικοί μέχρι να χάσουν τις αισθήσεις τους. Ένας μαθητής έχασε ένα χέρι, ένας άλλος έναν βραχίονα. Οι διαδηλώσεις αποτελούσαν σταθερό στόχο της αστυνομίας, η οποία χρησιμοποίησε βίαια μέτρα όπως δακρυγόνα, σπρέι πιπεριού, πλαστικές σφαίρες, κανόνια νερού και επιθέσεις με γκλομπ. Η βία που βλέπουμε προέρχεται από το κράτος, ενώ όποιος αντιδρά σε αυτή θεωρείται βίαιος κακοποιός.
Παρ’ όλη αυτή τη βαρβαρότητα, το κίνημα συνέχισε να μεγαλώνει. Η ανάπτυξη 70.000 οπλισμένων αστυνομικών δεν κατάφερε να αποτρέψει τις μαζικές διαδηλώσεις στις 24 Οκτωβρίου. Εκατοντάδες χιλιάδες στο Παρίσι, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι στη Μασσαλία, 20.000 στη Λυών, 10.000 στο Μπορντό και τουλάχιστον 30.000 άνθρωποι στην Ορλεάνη.
Αυτό το κίνημα, στην Ευρώπη και πέρα από αυτήν, είναι το μεγαλύτερο από το 1968. Ωστόσο, μέχρι στιγμής οι εργαζόμενοι δεν έχουν προχωρήσει σε σημαντικές απεργίες και καταλήψεις, όπως συνέβη τότε.
Το αναπτυσσόμενο αυτό κίνημα είχε μια καλή ευκαιρία να συνδεθεί με τις διεθνείς δράσεις των λιμενεργατών ενάντια στον πόλεμο και τον μιλιταρισμό στις 30 Οκτωβρίου. Η απόφαση των διαφόρων συνδικαλιστικών οργανώσεων στη Γαλλία να κηρύξουν μονοήμερη γενική απεργία στις 5 Νοεμβρίου θα μπορούσε να οδηγήσει τους εργαζόμενους στο να προσπαθήσουν να επεκτείνουν την απεργιακή δράση πέρα από μία μόνο ημέρα, σε μια γενική απεργία αόριστης διάρκειας και σε καταλήψεις χώρων εργασίας. Οι συνδικαλιστικοί γραφειοκράτες προκήρυξαν την απεργία της 5ης Νοεμβρίου στην προσπάθειά τους να δαμάσουν το κίνημα. Ενήργησαν συστηματικά ενάντια στην ενότητα μεταξύ φοιτητών και εργαζομένων, οδηγώντας τις συνδικαλιστικές ομάδες να διαδηλώνουν χωριστά από αυτές των φοιτητών.
Ο Μακρόν καταδίκασε την «αχαλίνωτη» βία, όχι όμως αυτή των βίαιων αστυνομικών του, αλλά τις αμυντικές ενέργειες των διαδηλωτών, και κατηγόρησε τους χούλιγκαν, τους εγκληματίες και την «ακροαριστερά». Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η ακροδεξιά «Εθνική Συμμαχία», με ηγέτιδα τη Μαρίν Λε Πεν, τάχθηκε υπέρ αυτού.
Στην Αγγλία η κυβέρνηση Burnham δήλωσε ότι η βία στη Γαλλία είναι «απαράδεκτη», χωρίς να αναφέρεται στη κρατική βία. Ο Burnham και οι συνεργάτες του ανησυχούν ότι οι αναταραχές στην ηπειρωτική Ευρώπη θα εξαπλωθούν στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αν συμβεί αυτό, το καθεστώς Burnham θα χρησιμοποιήσει ακριβώς τις ίδιες τακτικές που χρησιμοποιούν οι κυβερνήσεις στην υπόλοιπη Ευρώπη.
*Σχετικός σύνδεσμος: https://www.anarchistcommunism.org/2026/10/27/from-france-to-portugal-to-spain-and-around-the-world-uprisings-and-state-violence/?fbclid=IwY2xjawVPrTxleHRuA2FlbQIxMQBwZG9mAXNydGMGYXBwX2lkEDIyMjAzOTE3ODgyMDA4OTIAAR_eKHG2336cyjWexn5Va64mCpWbhvnirLKGjwqaU2yEffukYn4xf3vzY37Xmw_aem_yTItWELnBVhrpI8a61Zfgg Μεταφραση: Ούτε Θεός Ούτε Αφέντης.
