
Σαν σήμερα, 18 Νοεμβρίου 1949, οι δυνάμεις ασφαλείας σφαγίασαν 21 απεργούς ανθρακωρύχους και έναν περαστικό στο ανθρακωρυχείο που ανήκε στη βρετανική κυβέρνηση στο Ενούγκου της Νιγηρίας. Η Εργατική κυβέρνηση της Βρετανίας επιδίωκε να μεγιστοποιήσει την παραγωγή, προκειμένου να χρηματοδοτήσει την ανοικοδόμηση των υποδομών και να αποπληρώσει τα χρέη προς τις ΗΠΑ μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Οι ανθρακωρύχοι, πολλοί από τους οποίους ήταν βετεράνοι του βρετανικού στρατού που είχαν υπηρετήσει στη Νοτιοανατολική Ασία, είχαν καταλάβει το ορυχείο τους απαιτώντας την καταβολή των καθυστερούμενων μισθών για μια περίοδο κατά την οποία πληρώνονταν σύμφωνα με ένα σύστημα περιστασιακής απασχόλησης που ονομαζόταν «rostering» και το οποίο αργότερα κηρύχθηκε παράνομο.
Το Βρετανικό Υπουργείο Αποικιών (British Colonial Office) είχε αποστείλει συνδικαλιστικούς γραφειοκράτες από την Ομοσπονδία Συνδικάτων (Trades Union Congress - TUC) σε ολόκληρη την Αυτοκρατορία, προκειμένου να προσπαθήσουν να οργανώσουν τους εργαζόμενους με τρόπο ώστε η δυσαρέσκειά τους να ενσωματωθεί στο σύστημα. Ένας τοπικός σύμβουλος του TUC προσπάθησε να χωρίσει τους ανθρακωρύχους σε πέντε ξεχωριστά παραρτήματα, κάτι που ήταν αντίθετο με την τοπική κουλτούρα των εργατών Ίγμπο (Igbo) να οργανώνονται από κοινού σε μαζικές συγκεντρώσεις, οπότε τον αγνόησαν.
Δεδομένου ότι η απεργία ήταν παράνομη εκείνη την εποχή, οι εργάτες ξεκίνησαν μια αυθόρμητη απεργία με επιβράδυνση της εργασίας, που υιοθέτησαν από τους ανθρακωρύχους στο Ντάραμ της Αγγλίας και είναι γνωστή ως «welu nwayo» στα Ίγμπο. Οι εργάτες απολύθηκαν, οπότε κατέλαβαν το ορυχείο.
Η βία ξέσπασε όταν ένας Βρετανός αστυνομικός, ο λοχαγός F.S. Philip, πανικοβλήθηκε βλέποντας μερικούς από τους Αφρικανούς ανθρακωρύχους να χορεύουν και να ψάλλουν και πυροβόλησε έναν νεαρό ανθρακωρύχο ονόματι Sunday Anyasado, σκοτώνοντάς τον. Στη συνέχεια σκότωσε έναν χειριστή μηχανημάτων, τον Livinus Okechukwuma, και όταν, ακούγοντας όλη τη φασαρία, ο Okafor Ageni βγήκε από το ορυχείο για να ρωτήσει «Συμβαίνει κάτι;», δολοφονήθηκε.
Οι πυροβολισμοί συνεχίστηκαν για αρκετά λεπτά, χτυπώντας δεκάδες εργάτες, πολλούς στην πλάτη, και οι δυνάμεις ασφαλείας άφησαν τους τραυματίες να πεθάνουν στο έδαφος. Εκτός από τους 22 νεκρούς, 51 άτομα τραυματίστηκαν.
Η σφαγή πυροδότησε ραγδαία υποστήριξη προς το αντιαποικιακό κίνημα.
Στη φωτογραφία το μνημείο της σφαγής.




