Γεννήθηκε την 1η Αυγούστου 1912 στο Guadalcázar της Còrdova. Γιος σιδηροδρομικού. Όταν ήταν τριών μηνών η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στη Màlaga. Εκεί πήγε σχολείο και έμαθε το επάγγελμα του υδραυλικού. Ωστόσο, αργότερα άρχισε να εργάζεται στους σιδηροδρόμους και το 1932 εντάχθηκε στην CNT. Έγινε γραμματέας της Subsecció del Gremi de Ferroviaris de Màlaga (Ένωση Σιδηροδρομικών της Màlaga) και ως αποτέλεσμα της δράσης του συνελήφθη. Μετέπειτα προσχώρησε στη Sindicat del Metall (μεταλλεργάτες), της οποίας διετέλεσε επίσης γραμματέας.
Κατά τη διάρκεια των χρόνων της δημοκρατίας ήταν ένας από τους οργανωτές των Ateneu de Divulgació Social και Ateneu Llibertari, καθώς και μέλος, μαζί με τον φίλο του Santana Calero, των Joventuts Llibertàries (Ελευθεριακή Νεολαία). Μεταξύ 1ης και 10ης Μαΐου 1936, εκπροσώπησε την Ένωση Μεταλλουργών στο 4ο Συνέδριο της CNT που πραγματοποιήθηκε στη Σαραγόσα.
Όταν ξέσπασε η Επανάσταση και ο Εμφύλιος Πόλεμος, πρότεινε τη δημιουργία μιας ομάδας Νέων Ελευθεριακών για να πάει στο μέτωπο (Batalló Juvenil Llibertari), της οργανωτικής επιτροπής της οποίας ήταν μέλος και στην οποία κατείχε τη θέση του πολιτικού αντιπροσώπου μέχρι την πτώση της Màlaga τον Φεβρουάριο του 1937. Συμμετείχε επίσης στην κολεκτιβοποίηση των σιδηροδρόμων της Màlaga.
Μετά την πτώση της Màlaga, έφυγε για τη Μαδρίτη όπου και πολέμησε μέχρι το τέλος του πολέμου. Τον Μάρτιο του 1939, μέσω της Βαλένθια και του Alacant, κατάφερε να φτάσει στην Αφρική με ένα από τα τελευταία πλοία. Τον πήγαν στην Orà και τον έστειλαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Colomb-Bechar και Kenedsa. Στη συνέχεια αναγκάστηκε να εργαστεί σε σιδηροδρομικές κατασκευές και εξορύξεις άνθρακα μέχρι τον Νοέμβριο του 1942, όταν με την εισβολή των συμμάχων διευκολύνθηκε η διαφυγή του.
Εγκαταστάθηκε στο Beni Saf, όπου είχε ανασυγκροτηθεί η CNT, οργάνωση της οποίας διετέλεσε γραμματέας, και συμμετείχε σε διάφορες συναντήσεις που γίνονταν στην Orà. Συνεργάστηκε σε διάφορες εκδόσεις (Solidaridad Obrera, Inquietudes Libertarias κ.λπ.).
Το 1949 εγκαταστάθηκε στην Καζαμπλάνκα του Μαρόκου. Εκπροσώπησε το Συνομοσπονδιακό Κέντρο της πόλης αυτής σε διάφορες συναντήσεις και ειδικεύτηκε στην προπαγάνδα. Εκείνη την εποχή ήταν επίσης μέλος της Agrupació Cultural «Armonía» (Πολιτιστική Ομάδα «Αρμονία») και της Solidaridad Internacional Antifascista (SIA - Διεθνής Αντιφασιστική Αλληλεγγύη).
Τον Σεπτέμβριο του 1965 μετανάστευσε στην Αυστραλία, όπου συνέχισε να συμμετέχει ενεργά στο αναρχικό κίνημα στην εξορία. Συμμετείχε στην αναρχική εκδοτική ομάδα «Ravachol» και την έκδοση του «Acracia». Το 1967 συμμετείχε στον αντιφασιστικό συνασπισμό Centro Democrático Español, έναν αντιφρανκικό, αντιφασιστικό συνασπισμό που συγκροτήθηκε από Ισπανούς ρεπουμπλικάνους, σοσιαλιστές και αναρχικούς, και στην έκδοσή του («El Demócrata»). Το 1973 ήταν από τους ιδρυτές του Αναρχικού Μαύρου Σταυρού της Μελβούρνης και το 1975 συμμετείχε στο Συνέδριο της CNT ως μέλος του «Grupo Cultural de Estudios Sociales de Melbourne». Ήταν πολύ ενεργός σε διάφορες καμπάνιες (κατά του πολέμου του Βιετνάμ κ.λπ.).
Στη Μελβούρνη συμμετείχε επίσης σε διάφορες πρωτοβουλίες, όπως η Tenant Union (Ένωση Ενοικιαστών) στο Collingwood, η Fitzroy Legal Service (Νομική Υπηρεσία του Fitzroy) και το «Free Store» (Ελεύθερο Κατάστημα) του Collingwood. Το 1986 συμμετείχε στο Αναρχικό Συνέδριο για τα 100 χρόνια του αναρχισμού στην Αυστραλία, που πραγματοποιήθηκε στη Μελβούρνη, όπου γνώρισε τον Abel Paz.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του συνεργάστηκε σε πολλές εκδόσεις («Acracia», «Le Combat Syndicaliste», «El Demócrata», «El Español», «Espoir», «Inquietudes Libertarias», «Nosotros», «Soliaridad Obrera», «Tierra y Libertad», Tinta Negra» κ.ά.) και βοήθησε στην έκδοση διαφόρων φυλλαδίων που εξέδωσε το αναρχικό κίνημα στην εξορία στην Αυστραλία.
Ο Vicente Ruiz Gutiérrez πέθανε στις 15 Ιουλίου 1998 στη Μελβούρνη και αποτεφρώθηκε πέντε ημέρες αργότερα. Στα τέλη του 2001 δημιουργήθηκε στη Μελβούρνη το «Ίδρυμα Vicente Ruiz», ένα ίδρυμα και ένας εκδοτικός οίκος που προωθείται από τον γιο του Vicente (Vins) Ruiz (junior), ο οποίος έχει ως στόχο να διατηρήσει ζωντανή τη μνήμη του και να συνεχίσει την κοινωνική και ελευθεριακή του δέσμευση.
*Μετάφραση: Ούτε Θεός Ούτε Αφέντης.
