Στις 5 Απριλίου 2026, η Ariane Gransac, ιστορική αγωνίστρια του ελευθεριακού κινήματος, πέθανε. Αχώριστος σύντροφός της ήταν ο Octavio Alberola, με τον οποίο αγωνίστηκε αππο κοινού και συνελήφθη επανειλημμένα.
Αγαπήθηκε τόσο όσο και ο αχώριστος σύντροφό της, Octavio.
Από πολύ νεαρή ηλικία συμμετείχε σε βαθιά αφοσιωμένες δραστηριότητες του αντιφρανκικού αγώνα μέσα στο ελευθεριακό κίνημα, ιδιαίτερα με την Ιβηρική Ομοσπονδία Ελευθεριακής Νεολαίας και με την Εσωτερική Άμυνα.
Το αγωνιστικό της ψευδώνυμο ήταν «Το Μαλλί». Υπήρξε από τις πρώτες που διατύπωσαν θεωρητικά τις ελευθεριακές φεμινιστικές θέσεις.
Στο συλλογικό μας βιβλίο «Λάμψη μέσα στη Νύχτα. Ζωές του Μάη του ’68» ‘(Splendor in the Night. Lives of May 68’” συμμετείχε με ένα αξεπέραστο κείμενο, «Η απελευθέρωση των γυναικών, από το συνηθισμένο στο σημαντικό», το οποίο έγραψε στα τέλη της δεκαετίας του 1970 για το θέμα μετά τον Μάη του ’68 και το οποίο διαβάστηκε στην αναρχική συνάντηση της Βενετίας το 1984. Τόσο η Ariane όσο και ο Octavio ένιωθαν μεγάλη περηφάνια για αυτό το συλλογικό έργο που εκδώσαμε λίγο πριν από την 50ή επέτειο του Μάη του 1968.
Ήταν στη φυλακή όπου ολοκλήρωσαν τη συγγραφή του έργου «Ο ισπανικός αναρχισμός και η επαναστατική δράση (1961–1974)» (Spanish anarchism and revolutionary action (1961-1974), ενός βιβλίου που αφηγείται την ορμή της αναρχικής νεολαίας των δεκαετιών του ’60 και του ’70 να κρατήσει ζωντανό τον αγώνα ενάντια στη δικτατορία και τον καπιταλισμό.
Από την Ariane θα θυμόμαστε πάντα τη χαρά της και την ιδιότροπη ειρωνεία της. Έχουμε χαραγμένο στη μνήμη μας το τρυφερό γέλιο που μοιραζόμασταν όταν αναφερόταν στους «anarcs vieillards», τους γέροντες αναρχικούς της ισπανικής εξορίας, και στις συζητήσεις και τα φυλλάδια που έγραφαν στη Γαλλία την εποχή του ’68, τα οποία —όπως έλεγε— συγκλόνιζαν τους νέους ελευθεριακούς, λόγω του πάθους τους και της εξεγερσιακής γλώσσας της δεκαετίας του 1930, της ισπανικής κοινωνικής επανάστασης.
Η Ariane άφησε βαθύ αποτύπωμα στην επαναστατική μας ιστορία, από την πρώιμη δράση της στο φοιτητικό κίνημα, έως τη συμμετοχή της στη Ελευθεριακή Νεολαία, τις δράσεις της Ομάδας Πρώτη του Μάη (First Group of May), και την καμπάνια για την επανεξέταση της δίκης των Granado και Delgado, που εκτελέστηκαν από το φρανκικό καθεστώς και ξεχάστηκαν από τη δημοκρατία.
Αυτό τους έκανε ακόμη πιο αγαπητούς στους νέους, ως τρυφερούς, παθιασμένους, γενναίους και ακέραιους ανθρώπους.
Ακριβώς όπως κι εκείνη. Ariane και Octavio, για πάντα στις καρδιές μας.
*Σχετικός σύνδεσμος: https://www.lalinternasorda.com/Esplendor.html
