Μεταξύ των ετών 1909 και 1912, ένας Γάλλος αναρχικός ονόματι Aristide Pratelle έγραψε αρκετές ανταποκρίσεις για τη Μεξικανική Επανάσταση στην «Les Temps Nouveaux» (Νέοι Καιροί), την κύρια αναρχική εφημερίδα της Γαλλίας. Ο Aristide υπήρξε σταθερός υποστηρικτής της Μεξικανικής Επανάστασης, ακόμη κι όταν ορισμένοι από τους Γάλλους συντρόφους του άρχισαν να την επικρίνουν μαζί με τους Ιταλούς αναρχικούς· και ποτέ δεν εγκατέλειψε την αλληλεγγύη του προς το Mexican Liberal Party, ή PLM, οργάνωση-βιτρίνα των Μεξικανών αναρχικών.
Ο Aristide έγραφε άρθρα υπέρ των Μεξικανών επαναστατών ακόμη και πριν ξεσπάσει η επανάσταση, ξεκινώντας με τη σύλληψη, τον Αύγουστο του 1907, των Ricardo Flores Magón, Antonio Villarreal και Librado Rivera στο Λος Άντζελες. Οι αναρχικοί αυτοί ρίχτηκαν στην τοπική φυλακή και στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στο Tucson, αναγκάζοντας τις οικογένειες και τους υποστηρικτές τους να διανύουν τεράστιες αποστάσεις για να τους επισκέπτονται.
Στο τεύχος της 30ής Ιουνίου 1909 της «Les Temps Nouveaux», ο Aristide έγραψε ένα άρθρο με τίτλο «Οι Μεξικανοί Μάρτυρες», στο οποίο εξηγούσε τη δύσκολη κατάσταση των Μεξικανών κρατουμένων και προειδοποιούσε τον αναγνώστη ότι ο Μαγκόν πιθανότατα υπέκυπτε σε μια πρόσφατη ασθένεια. Στο τέλος του άρθρου, ο Aristide διαβεβαίωνε τον αναγνώστη ότι ο Μαγκόν πιθανότατα ήταν ήδη νεκρός, με τους υπόλοιπους κρατουμένους να ακολουθούν σύντομα — κάτι που δεν ήταν αλήθεια.
Ο Aristide διέθετε μόνο αντίτυπα της «Regeneración» και τις πληροφορίες των συντρόφων του για να ενημερωθεί σχετικά με τα γεγονότα στο Τούσον, και ενώ μπορεί απλώς να είχε λάβει λανθασμένες πληροφορίες από αυτές τις πηγές, είναι επίσης πιθανό να προσπαθούσε να ενισχύσει την υποστήριξη προς την υπόθεση του PLM, υπερβάλλοντας σκόπιμα τις φήμες περί θανάτου του Μαγκόν, προκαλώντας έτσι όχι μόνο αγανάκτηση αλλά και επιθυμία βοήθειας προς τους επιζώντες κρατουμένους.
Έναν χρόνο αργότερα, το 1910, οι Μεξικανοί κρατούμενοι απελευθερώθηκαν και η πολυαναμενόμενη επανάστασή τους ξέσπασε σε ολόκληρη τη χώρα, από την Chihuahua στον βορρά μέχρι τη Yucatán στον νότο. Την προηγούμενη χρονιά, ο αναρχικός συγγραφέας και υποστηρικτής του PLM, John Kenneth Turner, είχε δημοσιεύσει τα άρθρα του «Barbarous Mexico», αποκαλύπτοντας τη δουλεία που είχε επιβληθεί στους αυτόχθονες πληθυσμούς από τον πλέον ανατραπέντα δικτάτορα Porfirio Díaz. Τα άρθρα αυτά προκάλεσαν διπλωματικό επεισόδιο μεταξύ της δικτατορίας και των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά η βιβλιακή έκδοση τελικά κυκλοφόρησε, εκθέτοντας έτσι το αγγλόφωνο κοινό στις φρικαλεότητες που διαπράττονταν κατά τη δεκαετία του 1900 στις μεξικανικές φυτείες σκλάβων.
Το βιβλίο αυτό προκάλεσε αίσθηση στο αμερικανικό αναγνωστικό κοινό και βοήθησε τη Μεξικανική Επανάσταση να βρει υποστήριξη ακόμη και ανάμεσα στον μέσο «γκρίνγκο». Ένα αντίτυπο του «Barbarous Mexico» έφτασε στο Paris, όπου ο Aristide μπόρεσε να το διαβάσει, και έγραψε μια εκτενή κριτική για ένα από τα κεφάλαιά του με τίτλο «Η Εξέγερση των Μάγια», συνοψίζοντας τις φρικαλεότητες στις φυτείες henequen της Γιουκατάν, όπου οι αυτόχθονες Yaqui και Μάγια κρατούνταν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξαναγκάζονταν να εργάζονται από την αυγή έως το σούρουπο χωρίς καμία αμοιβή. Το σχοινί που παραγόταν από τον επεξεργασμένο κάκτο henequen αγοραζόταν από την Standard Oil του John D. Rockefeller — γεγονός που επισημαινόταν στο «Barbarous Mexico» — και ο Aristide φρόντισε να τονίσει ότι το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου που εξαγόταν από τη Γιουκατάν κατέληγε εκτός Μεξικού.
Ο Aristide ολοκλήρωσε το άρθρο του ενημερώνοντας τον αναγνώστη για τις εξεγέρσεις του 1910 στη Γιουκατάν, οι οποίες ξέσπασαν αυτόνομα από τις προσπάθειες του PLM και των Μαδεριστών στον βορρά. Όπως συνόψισε για τον αναγνώστη, οι εξεγερμένοι κατέλαβαν την πόλη Valladolid και τα χωριά Uyama Tinum και Tunkas· 1.300 άνθρωποι που ανήκαν στον στρατό ή κατείχαν πολιτικές θέσεις έπεσαν στα χέρια τους. Οι επαναστάτες απέφυγαν να βλάψουν τους κατοίκους των περιοχών αυτών, αλλά εκτέλεσαν τους αρχηγούς και τους αξιωματούχους. Στη Βαγιαδολίδ, σκότωσαν, μεταξύ άλλων, τον πολιτικό διοικητή της πόλης και τον αρχηγό της αστυνομίας.
Έναν χρόνο αργότερα, το 1911, πολλοί από τους Γάλλους συντρόφους του είχαν ενωθεί με τους Ιταλούς αναρχικούς στην κριτική τους προς το PLM και την αποτυχημένη εισβολή τους στη Baja California. Ωστόσο, αντί να ενισχύσει τη μία ή την άλλη πλευρά της διαμάχης, ο Αριστίντ αποφάσισε να γράψει ένα άρθρο στα ιταλικά με τίτλο «Ο Πραγματικός Ντίας», μια σύντομη μελέτη για τον ανατραπέντα δικτάτορα και μια υπενθύμιση όλων όσων είχε καταργήσει η επανάσταση.
Ενώ μεγάλο μέρος της διαμάχης μεταξύ Ιταλών και Μεξικανών αναρχικών τροφοδοτούνταν στις σελίδες της εφημερίδας Cronaca Sovversiva, η εφημερίδα δημοσίευσε τη μελέτη του Αριστίντ για τη δικτατορία που είχε πλέον καταρρεύσει, στο τεύχος της 1ης Ιουλίου 1911 — ίσως σε μια προσπάθεια να δείξει ότι δεν δημοσίευε μόνο κριτικές της Μεξικανικής Επανάστασης, αλλά και επαίνους για όσα είχαν επιτευχθεί.
Έναν χρόνο αργότερα, ο Aristide έγραψε ένα εκτενές άρθρο σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση της Μεξικανικής Επανάστασης, με το πρώτο μέρος να τιτλοφορείται «Το Ένστικτο της Φυλής» και το δεύτερο «Η Αποτυχία του Μαδερισμού», που δημοσιεύθηκαν στα τεύχη της 8ης και 15ης Ιουνίου 1912 της Les Temps Nouveaux. Όπως πολλοί άνθρωποι της εποχής του, ο Αριστίντ φαίνεται πως διατηρούσε ορισμένες αμφίβολες φυλετικές αντιλήψεις, αν και τις χρησιμοποιούσε για να υποτιμήσει τους Ισπανούς, να μειώσει τους αποικιοκράτες και να εξυμνήσει τους αυτόχθονες λαούς του Μεξικού, ή τη raza. Πολλές από τις δηλώσεις του σχετικά με τους αυτόχθονες είναι ιστορικά ανακριβείς, ενώ αρκετές αγγίζουν το στερεότυπο του «ευγενούς αγρίου», τόσο αγαπητό στους Γάλλους, αλλά αξίζει να διατηρηθούν ως μαρτυρία της εποχής κατά την οποία γράφτηκαν.
Οι σύμμαχοι μακρινών αγώνων αντιμετώπιζαν πάντοτε δυσκολία στο να κατανοήσουν πραγματικά αυτό που υποστήριζαν· το ίδιο ισχύει και για τους επικριτές μακρινών αγώνων — μια αλήθεια που εξακολουθεί να επαναλαμβάνεται ακόμη και σήμερα, το 2026. Ο Aristide Pratelle ήταν απλώς μία μακρινή φωνή που σχολίαζε τη Μεξικανική Επανάσταση στα πρώτα της βήματα, και υποστήριξε την υπόθεσή της όσο καλύτερα μπορούσε, χρησιμοποιώντας όποιες πληροφορίες ήταν διαθέσιμες. Περιορισμένος από την ταχύτητα των υπερωκεάνιων ταχυδρομικών πλοίων και του διατλαντικού τηλεγραφικού καλωδίου, ο Aristide προσπάθησε να ενημερώσει τους Γάλλους συντρόφους του ότι στο Μεξικό βρισκόταν σε εξέλιξη μια επανάσταση — και ότι άξιζε να αγωνιστούν γι’ αυτήν.
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε εδώ: https://thetransmetropolitanreview.wordpress.com/2026/05/06/a-french-anarchist-on-the-mexican-revolution/ Μετάφραση: Ούτε Θεός Ούτε Αφέντης
