Bob James*
Ο John William Fleming, γενικά γνωστός ως «Chummy», γεννήθηκε το 1863 στο Derby της Αγγλίας, γιος Ιρλανδού πατέρα και Αγγλίδας μητέρας που πέθανε όταν ο ίδιος ήταν πέντε ετών. Ο παππούς του (από τη μητέρα του) ήταν «ταραξίας» και συμμετείχε στον αγώνα για τους νόμους περί καλαμποκιού, ενώ ο πατέρας του είχε επίσης συμμετάσχει σε απεργίες στο Derby.
Στα 10 του χρόνια έπρεπε να εργαστεί σε ένα εργοστάσιο κατασκευής μπότας στο Leicester. Ο εγκλεισμός στο εργοστάσιο και οι άσχημες συνθήκες εργασίας κατέστρεψαν την υγεία του και ενώ ήταν κλινήρης ως ασθενής άρχισε να προβληματίζεται και να αισθάνεται ότι έπασχε από κοινωνική αδικία...
Ο Fleming παρακολούθησε τις διαλέξεις των ελευθεροσκεπτικιστών Bradlaugh, Holyoake και Annie Besant, πριν βρεθεί στη Μελβούρνη. Το 1884 παρακολούθησε το 2nd Annual Secular Conference (2ο Ετήσιο Κοσμικό Συνέδριο) που πραγματοποιήθηκε στο Σίδνεϊ, αλλά το πιο σημαντικό ήταν ότι σύντομα παρακολουθούσε τακτικά τις κυριακάτικες απογευματινές συναντήσεις στη Βόρεια Προβλήτα (North Wharf), πουλώντας παράνομα εφημερίδες εκεί. Οι τακτικοί ομιλητές εκείνη την εποχή ήταν ο Joseph Symes, πρόεδρος της Australasian Secular Association (ASA - Αυστραλοασιατικός Κοσμικός Σύνδεσμος), ο Thomas Walker, ένας άλλος ομιλητής ελεύθερης σκέψης, ο Monty Miller, βετεράνος ριζοσπάστης, και ο W.A. Trenwith, επίδοξος πολιτικός, επίσης υποδηματοποιός στο επάγγελμα.
Ο Fleming δεν άργησε και πολύ να μπει σε… περιπέτειες καθώς στις αρχές του 1885 φαίνεται ότι βρισκόταν ήδη στις τάξεις των ανέργων, ίσως λόγω του ρόλου του σε ένα λοκ άουτ, ενώ ανέβηκε στην εξέδρα ως ομιλητής. Ξανά μέσω του Andrews, περιέγραψε την πρώτη του σύλληψη. Μετά την ομιλία του οι άνεμοι έκαναν πορεία προς το κτήριο του Υπουργείου Οικονομικών, με ένα πανό στο οποίο αναγραφόταν «Ψωμί ή δουλειά». Η αστυνομία τους επιτέθηκε. Οι Williams, Boon και de Ware συνελήφθησαν και ο Fleming έλαβε κλήση. Στους άλλους επιβλήθηκε πρόστιμο.
Αυτή η κλήση φαίνεται ότι εκδόθηκε από το Melbourne Harbour Trust (τον οργανισμό που διαχειριζόταν το λιμάνι) για καταπάτηση της ιδιοκτησίας του στη Βόρεια Προβλήτα. Αποφυλακίστηκε λόγω του νεαρού της ηλικίας του, αλλά επέστρεψε στην προβλήτα την επόμενη Κυριακή, όπου με τους συντρόφους του συγκέντρωσαν χρήματα για την εγγύηση της απελευθέρωσης των συλληφθλέντων.
Στη συνέχεια πήγε στο Ballarat για περίπου έξι μήνες, όπου εργάστηκε ως επιδιορθωτής υποδημάτων, έλαβε μέρος στο τοπικό κίνημα της ελεύθερης σκέψης και είχε την… εμπειρία να τον λιθοβολήσουν φανατικοί στον κεντρικό δρόμο μαζί με έναν άλλο αγωνιστή ονόματι William Lee.
Εκλέχτηκε γραμματέας του Παραρτήματος Ballarat της ASA, αλλά τον Αύγουστο του 1885 επέστρεψε στη Μελβούρνη, όπου προτάθηκε για το εκτελεστικό όργανο της ASA. Στην ASA δεν ακολούθησε τους συντρόφους του της Melbourne Anarchist Club (MAC - Αναρχική Λέσχη Μελβούρνης) στην πλήρη αποκήρυξη του Symes, όταν αυτός προσπάθησε να αποστασιοποιηθεί από τον Αναρχισμό μετά την αναταραχή στο Haymarket και την ίδρυση της MAC τον Μάιο του 1886. Φαίνεται ότι αρχικά δεν ενδιαφερόταν άμεσα για τον Αναρχισμό ή τη Λέσχη. Μέχρι να οργανωθεί μόνιμα ένα «Φόρουμ του Λαού» στο Yarra Bank (οι όχθες του ποταμού Yarra), οι προσπάθειες διεξαγωγής συζητήσεων σε δημόσιους χώρους, όπως οι περιοχές North και Queen's Wharf, απειλούνταν συνεχώς από την αστυνομία και τους φανατικούς ακροδεξιούς. Οι εκστρατείες για την ελευθερία του λόγου, από το 1885 έως το 1890, έδωσαν στους Symes, Fleming και πολλούς άλλους τις πρώτες τους εμπειρίες από τις συλλήψεις και τις απειλές σύλληψης στη Μελβούρνη.
Ο Fleming είχε τεράστια ορμή και ενθουσιασμό και μετέφερε τις αγωνιστικές ιδέες στην πράξη εκεί όπου άλλοι δεν το έκαναν. Δεν είχε τη νοημοσύνη ή τη συγγραφική ικανότητα του Andrews ή τη μονομέρεια του David Andrade για τον αλληλοβοητικό αναρχισμό (mutualist-anarchism) -την κυρίαρχη τάση στη Λέσχη στις αρχές της- αλλά είχε μεγάλη αγάπη για την πρακτική πολιτική και δούλευε με όποιο υλικό ήταν διαθέσιμο. Αυτό έκανε κάπως δύσκολη την παρακολούθηση της πρώιμης φιλοσοφικής του εξέλιξης και δύσκολη την αξιολόγηση της δέσμευσης και της κατανόησης του αναρχισμού.
Κατά τη διάρκεια των πρώτων συναντήσεων της Λέσχης συμμεριζόταν ίσως τις ιδέες του David Andrade, αλλά αργότερα συνδέθηκε στενότερα με τον κομμουνιστικό αναρχισμό που διατύπωσαν οι Andrews, Larry Petrie και Robert Beattie. Τον Αύγουστο του 1886, ως αποτέλεσμα των συλλήψεων των ηγετών της εκστρατείας των ανέργων, ο Fleming «προώθησε και διηύθυνε» την πρώτη συνάντηση του Αναρχισμού που πραγματοποιήθηκε στην Προβλήτα. Τέτοιου είδους συναντήσεις, που συνδύαζαν τη θεωρία και την πραγματιστική ανησυχία για τα ζητήματα της εποχής, έγιναν στη συνέχεια χαρακτηριστικό γνώρισμα, με τον «Chummy» να ταυτίζεται στενά και με τα δύο για τα επόμενα 60 χρόνια σε διαφορετικές τοποθεσίες.
Οι διαμαρτυρίες για τα γεγονότα στο Haymarket των ΗΠΑ και οι συναντήσεις μνήμης οργανώνονταν τακτικά από αυτόν. Το 1889, μαζί με τον Andrews μίλησε στην Richmond Young Men's Society (Εταιρεία Νέων Ανδρών του Richmond) προσπαθώντας να αντιμετωπίσει τις βαριές αιχμές κατά του αναρχισμού.
Με την κατάρρευση του Anarchist Club's Co-operative Home (Συνεταιριστικό Σπίτι της Αναρχικής Λέσχης) στα τέλη του 1888, ως αποτέλεσμα της διάσπασης εντός της Λέσχης για το ζήτημα του κομμουνισμού, του ατομικισμού και της φύσης της επανάστασης, οι σοσιαλιστές της Μελβούρνης ενώθηκαν για να ιδρύσουν ένα παράρτημα της Australian Socialists League (ASL - Αυστραλιανή Σοσιαλιστική Λίγκα) στη Μελβούρνη, στην οποία υπήρχαν, όπως και στο Σίδνεϊ, έντονες αναρχικές τάσεις. Υπήρχαν ακόμη διαφορές απόψεων και ο Fleming συνέχισε να εργάζεται εκτός της ASL με εκείνους τους αναρχικούς, όπως ο Andrade, που αντιτάχθηκαν στο κομμουνιστικό σκέλος. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ίδρυση της ASL, ανοίγοντας την πρώτη συνάντηση, στις 9 Ιανουαρίου 1889, με μια ομιλία σχετικά με τους σκοπούς της Λίγκας και διαβάζοντας από την «Έκκληση προς τους Νέους» του Κροπότκιν. Φαινόταν να βλέπει την ASL ως παρακλάδι της MAC, και συνέβαλε στο τελευταίο τεύχος της εφημερίδας της Λέσχης, «Honesty», και πιθανότατα παρακολούθησε την τελευταία συνάντηση, καθώς ο David Andrade προσπάθησε να την κρατήσει σε λειτουργία στις αρχές του 1889, προτού διακόψει τη λειτουργία της για 16 μήνες. Ο Fleming συμμετείχε επίσης στην «επανένωση» της Λέσχης τον Ιούλιο του 1890. Δεν είναι σαφές τι ρόλο έπαιξε στη δημιουργία της Σοσιαλδημοκρατικής Λίγκας (SDL - Social Democrat League), τον Ιούλιο του 1889, η οποία αντικατέστησε την ASL χάρη στις προσπάθειες των Rosa και Flynn, δύο μη αναρχικών. Ο Fleming αναφέρεται ως μέλος της Επιτροπής τον Ιούνιο του 1891, όταν η αναδιοργανωμένη SDL συζητούσε μια πιθανή ίιδρυση μιας Συνεταιριστικής Εταιρείας (Co-operative Company).
Η ανάμειξή του σε ευρύτερα ζητήματα συνεχίστηκε επίσης. Στα τέλη του 1889, ως διοργανωτής της Sunday Liberation Society (Κυριακάτικη Απελευθερωτική Εταιρεία), απευθύνθηκε στο πλήθος για την ανάγκη να ανοίγουν οι Δημόσιες Βιβλιοθήκες και τα Μουσεία τις Κυριακές. Σύμφωνα, με τον Andrews, η συνάντηση αυτή όρισε μια αντιπροσωπεία πέντε ατόμων για να πάει στο Κοινοβούλιο. Αλλά πολλοί από το πλήθος ακολούθησαν και άλλοι προστέθηκαν, μέχρι που 6.000 άνθρωποι ξεχύθηκαν κατά μήκος του δρόμου. Η αστυνομία προσπάθησε να τους σταματήσει, να διαλύσει την πομπή, αλλά το πλήθος όρμησε στα σκαλιά του Κοινοβουλίου, όπου και σταμάτησε.
Μια βροχή τους διέλυσε και αργότερα ο νεοφερμένος Rosa, ο Fleming και ο John White έλαβαν κλήσεις για «συμμετοχή σε παράνομη συγκέντρωση». Ο καθένας τους φυλακίστηκε για ένα μήνα. Το κίνημα σημείωσε επιτυχία, αλλά οι βιβλιοθήκες κ.λπ. δεν είχαν αρκετή πελατεία και τελικά έκλεισαν και πάλι τις Κυριακές για 40 χρόνια.
Μια επιστολή που γράφτηκε στη συνέχεια στο «Liberator», στις 4 Ιανουαρίου 1890, από τη φυλακή (για «παρεμπόδιση») αναφέρει ότι ο ίδιος, ο Fleming, είχε μελετήσει τους κανονισμούς των φυλακών και διαπίστωσε ότι οι υγειονομικές ρυθμίσεις ήταν λιγότερες από τις απαιτούμενες. Έτσι, σταμάτησε τον Διοικητή στην εβδομαδιαία περιοδεία του, «του έκανε διάλεξη για μια ώρα», οπότε ο Διοικητής διέταξε άμεσες βελτιώσεις.
Μια ακόμη πρωτοβουλία την οποία πιστώνεται ο Fleming είναι η πρώτη συλλογή χρημάτων στη Βικτώρια για την ανακούφιση των απεργών λιμενεργατών του Λονδίνου.
Ένα από τα πιο εκπληκτικά στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ο Fleming είχε μια ευρύτερη οπτική και, κυρίως, μια αναγνώριση του ρόλου που έπαιζαν τα άτομα στη μαζική μεταρρύθμιση, είναι η συμμετοχή του στις συζητήσεις της MAC (Αναρχική Λέσχη Μελβούρνης) για τα δικαιώματα των γυναικών και την ανάγκη για σεξουαλική ελευθερία. Χωρίς να είναι σπουδαίος εισηγητής, καταγράφεται για πρώτη φορά να διευθύνει μια συζήτηση τον Σεπτέμβριο του 1886 και τον Οκτώβριο μίλησε για την «Ελεύθερη Αγάπη». Η συζήτηση είχε αναβληθεί από την προηγούμενη εβδομάδα, ώστε να μπορέσουν να συμμετάσχουν και γυναίκες σε αυτό..
Την Κυριακή που προηγήθηκε της 27ης Φεβρουαρίου 1887 μίλησε με θέμα «Η υποταγή των γυναικών», συνεχίζοντας στις 15 Δεκεμβρίου 1888 με θέμα «Ο γάμος, η πορνεία και οι φόνοι στο Whitechapel». Το φυλλάδιο στη σειρά της εφημερίδας «Liberty» με τίτλο «Free Love - Explained and Defended» που εκδόθηκε από τη Λέσχη χωρίς το όνομα συγγραφέα το 1886 ή το 1887, μπορεί επομένως να είναι του Fleming, ή μια σύνοψη της συζήτησης του Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου του 1886, αλλά το πιθανότερο είναι να είναι του David Andrade, όπως είναι όλα τα άλλα εκτός από ένα.
Φαίνεται ότι ο «Chummy» δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν υπάρχει καμία πληροφορία για οποιοδήποτε ρομαντικό ή σεξουαλικό ενδιαφέρον στη ζωή του.
Όταν το κίνημα για την Αυστραλιανή Δημοκρατία (Australian Republic) έκανε συγκεντρώσεις στη Μελβούρνη, το 1888, στις οποίες ακόμη και ο Monty Miller μίλησε υπέρ του, ο «Chummy» έθεσε το ερώτημα: «Τι θα κάνει για τους εργάτες;» αποδυναμώνοντας τον ενθουσιασμό αρκετών. Παρ' όλα αυτά, το 1892, ήταν αρκετά έτοιμος να υποστηρίξει ένα αντιβασιλικό ψήφισμα ενώπιον 4.000 ανθρώπων στην όχθη του Yarra, όπου η «συμμετοχή» του είχε ήδη αναγνωριστεί ως θεσμός.
Ο Fleming και ο John White αποτέλεσαν τους βασικούς πυλώνες του κινήματος και του αγώνα των ανέργων τουλάχιστον από το 1885 έως το 1900. Μια συνάντηση ανέργων πραγματοποιήθηκε σε ένα κομμάτι γης κοντά στο Κολέγιο των Εργατών. Στο τέλος της συνάντησης, ο John White και ο Fleming μετέφεραν το πανό από λινάτσα που έγραφε πάνω του: «Τρέφεσαι από τη σάρκα και το αίμα μας, καπιταλιστική ύαινα- είναι το νεκρικό σου φαγοπότι». Όταν οι άνεργοι έφτασαν στο Trades Hall δέχτηκαν επίθεση από ρεφορμιστές συνδικαλιστές. Κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης το πανό καταστράφηκε και επενέβη η αστυνομία.
Σε μια προηγούμενη περίπτωση, κατά τη διάρκεια του Αυγούστου του 1887, ο «Chummy» είχε δουλειά, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να απευθυνθεί σε ένα πλήθος 2.000 ανέργων, υπό βροχή και κρύο, και μαζί με τον John White, να ηγείται μιας αντιπροσωπείας προς τον πολιτειακό πρωθυπουργό Nimmo. Την επόμενη εβδομάδα κατήγγειλε τους βουλευτές που είχαν μποϊκοτάρει μια συνάντηση στο Temperance Hall για τους ανέργους και ανακοίνωσε ότι θα πήγαινε στο Ballarat για μια ακόμη συνάντηση.
Η πρώτη καταγεγραμμένη δράση του Fleming με το σωματείο «του», το Victorian Operative Bootmakers, (VOBU), ήταν μια τροπολογία που προώθησε στις 21 Ιουνίου 1886. Η δεύτερη αναφορά έγινε μόλις τον Νοέμβριο, και στη συνέχεια υπάρχει ένα κενό μέχρι τις 17 Φεβρουαρίου 1890, όταν έλαβε τον πρώτο του διορισμό ως αντιπρόσωπος του VOBU στο Εργατικό Κέντρο (THC - Trades Hall Council). Είχε και πάλι μόλις βγει από τη φυλακή, γεγονός που υποδηλώνει το γιατί υπήρχαν τόσα πολλά κενά. Φαίνεται να ενεργεί ως οργανωτής του συνδικάτου κατά τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου και του Οκτωβρίου 1888 και να συλλέγει εισφορές για τους ανθρακωρύχους του Northumberland (στη Νέα Νότια Ουαλία) που απεργούσαν τότε.
Από το 1890 οι συνδικαλιστικές του δραστηριότητες ήταν σαφώς πολύ σημαντικές γι' αυτόν. Σπάνια έχανε κάποια συνάντηση, παρά τις άλλες δραστηριότητές του, εκτός αν κρατούνταν «κατά την ευχαρίστηση της Αυτού Μεγαλειότητας» ή ήταν άρρωστος, μέχρι που τελικά διαγράφηκε από το Εργατικό Κέντρο το 1904, δήθεν για απιστία, αλλά στην πραγματικότητα επειδή είχε ανεξάρτητο μυαλό και υποστήριζε τον αναρχισμό. Ο ρόλος του ως συνδικαλιστής πήρε μεγάλες διαστάσεις το 1890, όταν εναντιώθηκε στον Trenwith, ο οποίος ανέβαινε γρήγορα στην ηγεσία του αναδυόμενου Εργατικού Κόμματος της Βικτώριας, σχετικά με τις συνθήκες εργασίας και κατηγόρησε τους μετριοπαθείς γραφειοκράτες του THC ότι «συνεργάζονταν με αιμοβόρους καπιταλιστές».
Είναι πιθανό να ήταν άνεργος λόγω της μαύρης λίστας που υπήρχε κατά τη διάρκεια μεγάλου μέρους αυτής της περιόδου. Η πολιτική του σίγουρα τον έκανε ανεκτίμητο στους εργάτες, αλλά ένα αγκάθι στα χέρια των αξιωματούχων του Trades Hall και των οπορτουνιστών «εργατικών» πολιτικών.
Τον Αύγουστο του 1890, το κίνημα των ανέργων ξεπερνάται από τη ναυτεργατική απεργία και η εστίαση των ριζοσπαστών και των αναρχικών μετατοπίζεται προς τα βόρεια. Ο Rosa «εγκαταλείπει», δήθεν για «επαγγελματικούς λόγους», και πολλοί αγωνιστές αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την πόλη για να βρουν δουλειά. Ο Fleming επιλέγει να μείνει.
Ο «Chummy» πιστώνεται, μαζί με τον Petrie, το ότι ίδρυσε παράρτημα της ημιπαράνομης αμερικανικής εργατικής οργάνωσης Knights of Labor (Ιππότες της Εργασίας) στη Μελβούρνη. Αυτό αποδεικνύεται μέσω μιας δημόσιας συνάντησης που συγκάλεσε ο Petrie τον Οκτώβριο του 1890 με την ευκαιρία της επίσκεψης του W.W.Lyght, οργανωτή των Knights of Labor στην Αυστραλία. 18
Ο Churchward προτείνει ένα ενιαίο μέτωπο που λειτουργούσε γύρω στο 1890-93 μεταξύ των Single Taxers (θιασώτες του Ενιαίου Φόρου), των Knights of Labor και των ανέργων ενάντια στους γραφειοκράτες του Εργατικού Κέντρου και ορισμένων τμημάτων του Progressive Political League (Προοδευτική Πολιτική Ένωση - του προδρόμου του Εργατικού Κόμματος - ALP). Ο Churchward επιμένει ότι ο Fleming ήταν ο ένας από τους δύο κύριους εκπροσώπους των Knights of Labor στη Μελβούρνη μέχρι το 1895, αν και καταγράφει επίσης ότι ο Fleming έλεγε ότι “οι Knights of Labor είχαν μικρή επιρροή λόγω της περίεργης τελετουργικής τους". Ο Fleming αγωνίστηκε για να γίνουν δεκτοί οι Knights of Labor στην Εργατική Διάσκεψη του 1891 και να ενταχθούν στο Εργατικό Κέντρο το 1893. Διάφοροι αντιτάχθηκαν στην ένταξη, ιδίως ο Trenwith, με την αιτιολογία ότι ως μυστική οργάνωση δεν μπορούσε να οργανωθεί βιομηχανικά. Έδωσε έναν αριθμό 30 μελών, τον οποίο ο Fleming δεν αμφισβήτησε τότε. Προσπάθησε με πρότασή του να τροποποιήσει το Καταστατικό του Εργατικού Κέντρου για να δεχτεί τους Knights of Labor αλλά δεν το κατόρθωσε. Ο Andrews δεν εντυπωσιάστηκε: «Οι Knights της Εργασίας είναι εντάξει για όποιον δεν είχε ιδέα για την πάλη μεταξύ Σοσιαλισμού και Κεφαλαίου, αλλά δεν ωφελεί τον Σοσιαλισμό», έγραψε. Ο Andrews εξέταζε τότε την πιθανότητα ίδρυσης μιας κομμουνιστικής-αναρχικής ομάδας, καθώς το A.S.L. διαλύθηκε. Σίγουρα το πρόγραμμα των Knights of Labor, όπως συνοψίζεται στο «Labor's Pioneering Days», δεν είναι τόσο κακό όσο η εκτίμηση του Andrews, αλλά σίγουρα δεν είναι αναρχικό.
Σε διεθνές επίπεδο, οι αναρχικοί συνδέονταν επί μακρόν με τους Knights of Labor. Στις ΗΠΑ η οργάνωση αυτή υιοθέτησε «επίσημα» τη φιλοσοφία του Ενιαίου Φόρου (Single Tax), ενώ εξακολουθούσαν να παλεύουν με το ζήτημα του αναρχικού σοσιαλισμού- έτσι, η συζήτηση για τον Ενιαίο Φόρο έγινε το όχημα για την εκδίπλωση των επιχειρημάτων μεταξύ των συγκεντρωτικών και των αποκεντρωτικών. Στη Μελβούρνη δεν είναι ουσιαστικά τίποτα γνωστό για τους Knights of Labor από τον Ιούνιο του 1889 μέχρι τον Μάιο του 1892, όταν ο Fleming, εκπροσωπώντας τους, προήδρευσε στην πρώτη δημόσια, υπαίθρια συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς στη Μελβούρνη. Συναντήσεις που μπορούν να ονομαστούν συγκεντρώσεις της Πρωτομαγιάς είχαν πραγματοποιηθεί το 1890 και το 1891 στις κοινοβουλευτικές αίθουσες του ριζοσπάστη βουλευτή Dr Maloney με τον Fleming ως ταμία κάποιου είδους επιτροπής εορτασμού. Ο Fleming υποστήριξε τον Max Hirsch, πρόεδρο της κύριας οργάνωσης για τον Ενιαίο Φόρο στην Αυστραλία, στη VOBU από τον Μάρτιο του 1891 ξεκινώντας μια προσωπική συνεργασία που διήρκεσε τουλάχιστον μέχρι το 1896. Λόγω των ανθρώπων που συμμετείχαν και υποστήριξαν τον Fleming στη συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς του 1892 και αυτών που συμμετείχαν στις σχετικές ομάδες, φαίνεται λογικό να υποθέσουμε ότι υπήρχε ένας χαλαρός ριζοσπαστικός/ελευθεριακός συνασπισμός λειτουργούσε σε διάφορα μέτωπα.
Τον Σεπτέμβριο του 1890 ο Fleming εξελέγη για πρώτη φορά αντιπρόσωπος της VOBU στο Εργατικό Κέντρο, αλλά συνέχισε να μην ενδιαφέρεται για τον εορτασμό της Οχτάωρης Ημέρας θεωρώντας τον απάτη. Δώδεκα μήνες αργότερα εξελέγη, χωρίς αντίπαλο, πρόεδρος της VOBU για μια 6μηνη θητεία και για μια παρόμοια περίοδο πρόεδρος του παραρτήματος του Fitzroy της Progressive Political League.
Ο Fleming, στο VOBU και το Εργατικό Κέντρο υποστήριξε τους διαπολιτειακούς απεργούς, την οργάνωση των γυναικών και την αγωνιστική δράση για τα ποσοστά εργασίας με το κομμάτι, σε αντίθεση με τον κατώτατο μισθό που επιδίωκαν οι εργοδότες. Σε αρκετές περιπτώσεις, ως πρόεδρος, ζήτησε άδεια να αφήσει «την έδρα» στις συνεδριάσεις της VOBU για να αναμειχθεί σε «επείγουσες υποθέσεις» αλλού. Αυτό φαίνεται να ήταν σε μεγάλο βαθμό υπόθεση της Progressive Political League, αλλά θα μπορούσε να είναι λιγότερο δημόσια δραστηριότητα.
Σε μια συνεδρίαση των Ιπποτών της Εργασίας το 1893, ο «Chummy» εισηγήθηκε την πρόταση για την πρώτη διαδήλωση της Πρωτομαγιάς στη Μελβούρνη. Στη συνέλευση μετά την πορεία, ο Max Hirsch, πρόεδρος της Single Tax League (Ενιαία Φορολογική Ένωση) διηύθυνε τη συνεδρίαση για τους 5.000 παρευρισκόμενους και άκουσε τους αντιπροσώπους των Ιπποτών της Εργασίας (Fleming), της Δημοκρατικής Λέσχης, της Ενιαίας Φορολογικής Ένωσης και των Ανέργων να καταθέτουν προτάσεις. Η πρόταση του Chummy έλεγε: «Η συνέλευση αυτή απαιτεί τη νομοθετική αναγνώριση των απολύτως ίσων πολιτικών δικαιωμάτων κάθε ενήλικου μέλους της κοινότητας, διαμαρτύρεται έντονα κατά των μονοπωλίων και των προνομίων με κάθε μορφή και ότι, ενώ δηλώνει την αλληλεγγύη των συμφερόντων όλων των εργαζομένων παντού, δεσμεύεται να αγωνιστεί για την αντικατάσταση του σημερινού ανήθικου μισθολογικού συστήματος της εργασίας από έναν συνεταιρισμό».
Ο «Chummy» ταξίδεψε στην Αγγλία τον Ιούλιο του 1893, κατόπιν αιτήματος του ηλικιωμένου πατέρα του, για να τον δει, και τον Νοέμβριο, επιστρέφοντας στη Μελβούρνη, ανέφερε τις συνθήκες στο Ηνωμένο Βασίλειο, ιδίως όσον αφορά την εισαγωγή μηχανών και την αντικατάσταση των ανδρών από γυναίκες και αγόρια-εργάτες. Επανέλαβε και πάλι τις συναντήσεις του στην όχθη του Yarra, αλλά έδινε τακτικά ομιλίες και αλλού. Κατά τη διάρκεια του 1894, του 1895 και μέχρι τον Απρίλιο του 1896 μιλούσε έως και τέσσερις φορές το μήνα για λογαριασμό του Ενιαίου Φόρου. Απότομα, οι συναντήσεις αυτές σταμάτησαν, συμπίπτοντας με την επιστροφή του Jack Andrews στη Μελβούρνη. Στη συνέχεια, έγινε μία συνάντηση τον Οκτώβριο και μία τον Δεκέμβριο, οπότε και σταμάτησαν οριστικά. Το σοσιαλιστικό περιοδικό «Beacon» του Ιανουαρίου 1896, απέρριψε τη δημοσίευση μιας επιστολής του Andrews που επέκρινε τον Ενιαίο Φόρο και ενθάρρυνε τον Fleming να μην «γλιστρήσει πίσω» στον αναρχισμό. Η εμπλοκή του με τις συνδικαλιστικές υποθέσεις συνεχίστηκε, καθώς ήταν εν μέρει υπεύθυνος για την Εκτελεστική και Συνεργατική Επιτροπή της VOBU που συνέστησε τον Ιούνιο του 1895 να υιοθετήσει η VOBU την αρχή του Village Settlement and Co-operation (Χωρικός Διακανονισμός και Συνεργασία).
Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, σε μια πολύ μεγάλη συνάντηση στο Δημαρχείο της Μελβούρνης για να εξετάσει το «το κακό της εφίδρωσης», αυτός και ο John White κατέθεσαν πρόταση να μην επιτραπεί στον Δήμαρχο, Sir Arthur Snowden, να προεδρεύσει της συγκέντρωσης, λόγω των παρατηρήσεων που είχε κάνει υποστηρίζοντας τους πολύ χαμηλούς μισθούς. Μετά την έγκριση του ψηφίσματος, ο δήμαρχος διέταξε να εκκενωθεί η αίθουσα και να σβήσουν τα φώτα. Το αναρχικό περιοδικό «Tocsin» (του Andrews) για τις 27 Ιουλίου 1899 υποδηλώνει ότι εξαιτίας αυτής της δράσης, οι White και Fleming ανάγκασαν τα λόγια να γίνουν πράξεις και έφεραν τη νομοθεσία για τα εργοστάσια «της οποίας η φήμη είναι παγκόσμια».
Προς το τέλος του 1895 μαζί με τον White και τον Andrews, ο Fleming, συμμετείχε σε μια προσπάθεια αναβίωσης της Melbourne Anarchist Club, αλλά χωρίς επιτυχία. Οι συμμετέχοντες είχαν μειωθεί στην όχθη του Yarra και οι αρχές συνέχισαν να παρενοχλούν τους ομιλητές.
Καμία αναφορά στον Fleming δεν υπάρχει στις αναφορές των εκδηλώσεων της Πρωτομαγιάς του 1896, αλλά το 1897 επιστρέφει. Εκείνη τη χρονιά, ο Trenwith φαίνεται ότι συνέβαλε στην απόλυσή του, αναγκάζοντάς τον να ανοίξει το δικό του κατάστημα κατασκευής υποδημάτων. Αυτή η εκμετάλλευση είχε συμβεί με παρόμοιο τρόπο τρία χρόνια πριν. Από τα αρχεία της VOBU είναι σαφές ότι ο κλάδος της μπότας και τα συνδικάτα βρίσκονται σε άσχημη κατάσταση και ο «Chummy» δεν λαμβάνει μεγάλη υποστήριξη στη μάχη ενάντια στις διαρθρωτικές αλλαγές που λαμβάνουν χώρα ή στις προσπάθειες (συνήθως επιτυχείς) των εργοδοτών να καθηλώσουν ή να μειώσουν τους μισθούς. Τον Αύγουστο του 1897 αναφέρθηκε στην VOBU προτρέποντας τα συνδικάτα να στηρίξουν τους ανέργους και συνέχισε τις επιθέσεις του στον Trenwith, μερικές από τις οποίες κατέληξαν σε σωματικές συγκρούσεις.
Το 1898 ηγήθηκε της πορείας της Πρωτομαγιάς στα πεζοδρόμια, παρά την απαγόρευση των πορειών στους δρόμους από το Δημοτικό Συμβούλιο της Μελβούρνης. Το 1899 μαζί με αντιπροσώπους από τη Women's Land Reform League (Γυναικεία Ένωση για τη Μεταρρύθμιση της Γης), το Village Settlers Association, την Our Fathers Church την Sunday Free Discussion Society (Κυριακάτικη Εταιρεία Ελεύθερων Συζητήσεων) και τις Unemployed Committees (Επιτροπές Ανέργων), οργάνωσε την πορεία και ετοίμασε ψηφίσματα.32
Τον Ιούλιο του 1899 συνελήφθη μαζί με τον John White για την πώληση της εργατικής εφημερίδας «Tocsin» την Κυριακή, εμπλεκόμενοι σε μια προσπάθεια του αστυνομικού τμήματος να κλείσει μια εφημερίδα που ερευνούσε την εμπλοκή τους με πονηρά καταστήματα με γκρουπ και στοιχήματα.
Αργότερα μέσα στη χρονιά εκφώνησε έναν επικήδειο λόγο για τον Henry George, τον γκουρού της Ενιαίας Φορολογίας, παρά το γεγονός ότι το «Tocsin» είχε επισημάνει ότι ο George είχε αποκηρύξει τη Haymarket σε μια εποχή που ήταν σε θέση να κινητοποιήσει μεγάλη υποστήριξη.
Στην εργασία του στην κατασκευή υποδημάτων περιγράφεται το 1899 ως «κατασκευαστής» και όχι ως «τελειωτής», αλλά όπως λέει ο Merrifield, εξακολουθούσε να βρίσκει δύσκολα δουλειά, οπότε το 1902 είχε και πάλι δικό του κατάστημα, στην Argyle Place 6, Carlton. Αυτό παρέμεινε το σπίτι και το εργαστήριό του μέχρι το θάνατό του. Τα αρχεία του Operative Bootmakers Union για το 1889 δείχνουν ότι ο Fleming εξελέγη εκείνη τη χρονιά στην Επιτροπή 8 Ωρών, προτάθηκε επίσης για το νέο εκτελεστικό όργανο του συνδικάτου (ήταν στο παλιό εκτελεστικό όργανο) και εξελέγη αντιπρόσωπος στο Εργατικό Κέντρο. Στη συνέχεια, την ίδια χρονιά, εξελέγη στο εκτελεστικό όργανο του Εργατικού Κέντρου. Από τη θέση αυτή συμφώνησε με άλλους ομιλητές ότι ο συνδικαλισμός βρίσκεται σε πτώση στη Βικτώρια και δήλωσε ότι το δικό του επάγγελμα βρισκόταν σε πολύ κακή κατάσταση με τα μέλη του συνδικάτου να υποφέρουν αρκετά. Το Εργατικό Κέντρο υιοθέτησε την πρότασή του να οριστεί μια επιτροπή για να σχεδιάσει την αναδιοργάνωση. 36 Το «Tocsin», της 11ης Ιουλίου 1901, καταγράφει ότι η οργανωτική επιτροπή είχε καταφέρει να φέρει σε λειτουργία πολλά συνδικάτα και να ενισχύσει πολλά παλιά.
Μια επιστολή του Fleming σε ένα τεύχος του «Tocsin» του 1899 δείχνει έναν άλλο τομέα της αγωνιστικότητάς του. Ζητά από την εφημερίδα να σημειώσει την απελευθέρωση της Sarah Robertson, της οποίας το μόνο έγκλημα ήταν η φτώχεια (στη συνέχεια «εγκατέλειψε το παιδί της»). Οι Fleming, White, Edwards και Herold, με τη βοήθεια του Fitzgerald, της Miss Purnell και της Mrs. Beeby κατάφεραν να μειώσουν την ποινή της Robertson κατά πέντε μήνες. Όταν βγήκε έξω ήταν «πετσί και κόκαλο».
Το 1901 αναφέρεται ότι ήταν πολύ άρρωστος και ο Andrews πίστευε ότι δεν θα ανάρρωνε. Αλλά ανάρρωσε με τη βοήθεια των χρημάτων που συγκεντρώθηκαν γι' αυτόν και επέστρεψε αμέσως στη δράση, ιδίως ως πρόεδρος του κινήματος των ανέργων. Ο Fleming και ο White ήταν μέλη μιας αντιπροσωπείας προς τον δήμαρχο, τον Απρίλιο του 1901, μαζί με Εργατικούς βουλευτές, για να ζητήσουν άδεια (!) να γίνει πορεία την Πρωτομαγιά. Ο δήμαρχος απέρριψε το αίτημά τους για Κυριακή, αλλά στο αίτημα του Fleming παραχώρησε μια Τετάρτη.
Επίσης, τον Μάιο, ο Fleming έφτασε στο σημείο να τρέξει στη γέφυρα Prince's Bridge της Μελβούρνης για να σταματήσει την άμαξα του Γενικού Κυβερνήτη (Lord Hopetoun) που περνούσε μέσα από «επευφημούντα πλήθη», καθώς πήγαινε να ανοίξει το πρώτο Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο. Ο Hopetoun είπε στην αστυνομία να μην επέμβει και άκουσε τον Fleming να εκθέτει την υπόθεση των ανέργων. Αργότερα, το βράδυ, ο Fleming εκπροσώπησε και πάλι τους ανέργους μπαίνοντας στην αίθουσα, είχε «μια φιλική συνομιλία με ένα ή δύο μέλη του Εργατικού Κόμματος που απολάμβαναν πολύ την ιδέα».
Ο αποχωρών Γενικός Κυβερνήτης «ανέθεσε» αργότερα στον Fleming τη διανομή δώρων τροφίμων και σαμπάνιας στους ανέργους. Ο Λόρδος Hopetoun είχε προφανώς πληροφορηθεί από τον G.M. Prendergast ότι ο «Chummy» ήταν «ο πιο τίμιος άνθρωπος που ξέρω» και ότι διέθετε έναν ανεπίσημο κατάλογο ανέργων.
Το 1901 είχε γίνει άλλη μια προσπάθεια να καταπνιγούν οι ομιλητές της όχθης του Yarra και είναι σαφές ότι μέχρι τότε ο Fleming με την πλατφόρμα της Ελευθερίας ήταν ήδη θεσμός. Διεξήγαγε τις συγκεντρώσεις στην όχθη του Yarra και συνέχισε το έργο του εκεί, σε ένα ουσιαστικά ιδιωτικό περίπτερο μέχρι το θάνατό του. Ο Fleming και ο White διατήρησαν επίσης την Free Discussion Society (Εταιρεία Ελεύθερων Συζητήσεων), ενώ ο Fleming χρησιμοποίησε αυτό το χώρο για να μιλήσει για την Παρισινή Κομμούνα τον Μάρτιο του 1902.
Μια επιστολή του προς το «Tocsin», στις 26 Σεπτεμβρίου 1901, αναφέρει ότι η σημαία του Εργατικού Κέντρου «είναι μεσίστια για το θάνατο του προέδρου McKinley, γιατί; και γιατί όχι σε όλες τις περιπτώσεις που πεθαίνουν εργάτες κ.λπ.». Τον Νοέμβριο, κατέθεσε πρόταση ώστε το Εργατικό Κέντρο «να διαμαρτυρηθεί για τη μείωση της σύνταξης γήρατος από 10 σε 8 σελίνια». Ο Fleming αναρωτήθηκε γιατί ο κόσμος δεν είχε ξεσηκωθεί ενάντια στην κίνηση αυτή και επιτέθηκε στον Trenwith και σε άλλους.
Φαίνεται ότι μετά από μια μακρά περίοδο συνεργασίας με τα συνδικάτα και τα, ας πούμε, «νόμιμα» κανάλια, ο ασυμβίβαστος αναρχισμός του επανήλθε. Η «Peoples Daily» (του 1904) καταγράφει το «Anarchy, Its Teaching and Objects» (Η Αναρχία, η Διδασκαλία και οι Στόχοι της) από τον ίδιο, το οποίο ξεκινά μια σειρά από ανταλλαγές από την εφημερίδα που καταλήγουν στην αποπομπή του από το Εργατικό Κέντρο για επιθέσεις σε Εργατικούς βουλευτές. Μίλησε υπέρ του κομμουνιστικού αναρχισμού εκείνη την εποχή και για τον δυναμίτη που «ξεπερνά τη διπλή αντίθεση της αστυνομίας και του στρατού». Στην Όχθη, σύμφωνα με την «Daily Telegraph», χαρακτήρισε τους Εργατικούς βουλευτές, συμπεριλαμβανομένου του Dr. Maloney, ως τυράννους, λέγοντας ότι οι άνθρωποι θα πρέπει να καταλάβουν το Κοινοβούλιο, να κάψουν τίτλους ιδιοκτησίας και να στήσουν μια αναρχική κοινότητα. Μίλησε επίσης για μια προσπάθεια να συγκεντρώσει χρήματα για να περιοδεύσει στη Βικτώρια και να νοικιάσει ένα δωμάτιο ως έδρα του στην πόλη.
Σχετικά με την αποπομπή του, ο Fleming «απαίτησε ακρόαση ... στη συνέχεια έγινε ηρωικός»: «... Θα αποβληθώ επειδή είμαι αναρχικός. Βρίσκομαι στην παρέα του Τολστόι, του Σπένσερ και των πιο προηγμένων στοχαστών του κόσμου. Οι εργαζόμενοι δεν θα αποκτήσουν ποτέ τα δικαιώματά τους όσο κοιτάζουν προς το Κοινοβούλιο. Μια γενική απεργία θα ήταν πιο αποτελεσματική από όλα τα κοινοβούλια του κόσμου. Έχω ένα καλό ραβδί και θα το χρησιμοποιήσω. Διώξτε με αν θέλετε. Είμαι αναρχικός. Μας κρέμασαν στο Σικάγο, μας έκαναν ηλεκτροσόκ στη Νέα Υόρκη, μας έβαλαν στην γκιλοτίνα στο Παρίσι και μας στραγγάλισαν στην Ιταλία, και εγώ θα πάω με τους συντρόφους μου. Είμαι αντίθετος στην κυβέρνησή σας και στην εξουσία σας. Κάτω, μαζί τους. Κάντε το χειρότερό σας. Ζήτω η Αναρχία».
Άλλες ιδιωτικές δημοσιεύσεις περιλάμβαναν ένα Μανιφέστο και μια απάντηση σε μια επιστολή του Κροπότκιν, η οποία είναι αποτέλεσμα της συνεχούς επαφής του Fleming με το διεθνές αναρχικό κίνημα.
Ως «Αναρχικό Φυλλάδιο Νο. 31» ο Fleming δημοσίευσε την επιστολή του Κροπότκιν.
Το φυλλάδιο αναφέρει αυτούσιο:
«Σύντροφοι,
Η ακόλουθη επιστολή καταστάλθηκε από τους κυρίους Barker και Scott και το εκτελεστικό όργανο του Συμβουλίου. Για να είμαι δίκαιος απέναντι στον κ. Dobson, έναν από τους εκτελεστικούς, θέλω να δηλώσω ότι εξέφρασε την έκπληξή του, καθώς δεν άκουσε καμία αναφορά για την επιστολή στην εκτελεστική συνέλευση, παρόλο που ο κ. Scott είχε μία, δύο εβδομάδες πριν από τη συνέλευση και ο Barker αρκετές ημέρες.
Ο κ. Barker ενημέρωσε το Συμβούλιο ότι το Εκτελεστικό δεν θεώρησε σοφό να τους τη διαβάσει. Ενώ οι Barker και Scott ραδιουργούν μετά από παχυλές κοινοβουλευτικές δουλειές, με εισόδημα έξι ή οκτώ λίρες την εβδομάδα για να περνούν την ώρα τους σε καθίσματα με μαλακά μαξιλάρια, η δυστυχία των εργαζομένων είναι σχεδόν ανυπόφορη. Εργαζόμενοι ξυπνήστε! Απελευθερωθείτε από τους πολιτικούς απατεώνες. Μην ψηφίζετε! Δηλώστε υπέρ της γενικής απεργίας
Ο Tom Mann ήταν ένας άλλος αγωνιστής με διεθνείς διασυνδέσεις που δεν εντυπωσιάστηκε ιδιαίτερα από την Αυστραλία. Υπήρξε μια συνάντηση που πραγματοποιήθηκε από τους Fleming, White και Mann μαζί με 200 περίπου άλλους, αλλά την οποία οι ομιλητές τοιυ Εργατικού Κέντρου αποφάσισαν να μποϋκοτάρουν. Προφανώς επρόκειτο να γίνουν εκλογές: «Ο σύντροφος Mann πλησίασε αρκετά τους δασκάλους του στο Εργατικό Κέντρο. Τους προκάλεσε να τον κάνουν μάρτυρα επειδή προσκυνούσε ανοιχτά αντί κρυφά στο ιερό προσκύνημα της αναρχίας... Ο Tom αγκάλιασε με πάθος την κόκκινη σημαία της αναρχίας που κρεμόταν χαλαρά στην ξέπνοη εξέδρα...
Το 1908, συνεχίζοντας τη δράση, ο «Chummy» και ο Percy Laidler,, ένας μαρξιστής, οδήγησαν τους ανέργους στο Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο, σταματώντας το για μιάμιση ώρα.
Το 1907, σύμφωνα με την αυτοβιογραφία της, «Ζώντας τη ζωή μου», ο «Chummy» είχε προσκαλέσει την Έμμα Γκόλντμαν να περιοδεύσει στην Αυστραλία και είχε συγκεντρώσει χρήματα για το εισιτήριό της. Λέει ότι εκείνη την εποχή δεν θα μπορούσε να αντιμετωπίσει μόνη της το μακρύ ταξίδι, αλλά 12 μήνες αργότερα, βαθιά μπλεγμένη με τον Ben Reitman, έκανε τις προετοιμασίες για να πάει. «Ο Ben ήταν τρελός με την ιδέα της Αυστραλίας- δεν μπορούσε να μιλήσει για τίποτε άλλο και ανυπομονούσε να ξεκινήσει αμέσως. Όμως έπρεπε να γίνουν πολλές διευθετήσεις για να μπορέσω να φύγω για μια περιοδεία δύο ετών».
Η αναχώρησή τους για τη «νέα γη» ορίστηκε για τον Ιανουάριο του 1909 και απεστάλησαν 1500 λίβρες έντυπου υλικού. Ένας αγώνας για την ελευθερία του λόγου στο Σαν Φρανσίσκο ανάγκασε σε αναβολή, και στον «Socialist» της Μελβούρνης τον Απρίλιο, ο «Chummy» ανακοίνωσε ότι η Έμα είχε φύγει από το Βανκούβερ με το «Makura» στις 26 Μαρτίου για την Αυστραλία. Όμως η Emma δεν είχε επιβιβαστεί.
Ένα ρεπορτάζ στην εφημερίδα «Freedom» του Λονδίνου τον Μάιο του 1909 τονίζει το κόστος του ταξιδιού ως εμπόδιο για μια περιοδεία στην Αυστραλία εκείνη την εποχή, αλλά αναφέρεται επίσης σε «μια δυσοίωνη αναφορά ότι η αστυνομία προσπαθεί να την θέσει οριστικά εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών».
Στην πραγματικότητα, είχε λάβει την τελευταία στιγμή ένα τηλεγράφημα, το οποίο, όπως ισχυρίζεται στα απομνημονεύματά της, σήμαινε ότι επέτρεπε στην κυβέρνηση να αλλάξει τα σχέδιά της και να την καταστήσει εικονικά αιχμάλωτη στις Ηνωμένες Πολιτείες, μέχρις ότου οι ίδιες αρχές αποφασίσουν να την απελάσουν στη Ρωσία δέκα χρόνια αργότερα. «Ήταν μια πικρή απογοήτευση που ευτυχώς μετριάστηκε πολύ από την αμείωτη αισιοδοξία του άστεγου διαχειριστή μου» (Reitman).
Πρόσφατα, η Candace Falk, που ηγήθηκε μιας προσπάθειας-μαμούθ για την καταγραφή της ζωής της Έμα, βρήκε μια κρύπτη με ερωτικές επιστολές μεταξύ των δύο σε ένα μπαούλο μουσικού καταστήματος στην Καλιφόρνια. Η Falk διαπίστωσε στις επιστολές ότι την εποχή που οργανωνόταν η περιοδεία στην Αυστραλία, εκείνη και ο Reitman διαφωνούσαν για την ασυδοσία του και την προφανή ανικανότητά της να τον παραμερίσει ή να τον καναλιζάρει.
«Αν και η υποστήριξη της Έμα στο ιδεώδες του ελεύθερου έρωτα την εμπόδισε να καταδικάσει τη συμπεριφορά του για πολιτικούς λόγους, οι επιστολές της αποκάλυψαν μια βασανιστική προσπάθεια να συμβιβάσει την πικρή απογοήτευση και τον θυμό της με την ιδεολογία της ... Η Αυστραλία φαινόταν να υπόσχεται μια διαφυγή από τις δυνάμεις που κατέστρεφαν το πνεύμα της, και με το να σκέφτεται να φύγει χωρίς τον Ben, αναγνώριζε ότι αυτός ήταν μια από αυτές τις … δυνάμεις».
Η Falk παραθέτει ένα από τα γράμματα της Έμα προς τον Reitman, καθώς πάλευε με την ανάγκη να συνεχίσει τις δημόσιες προσπάθειες, ενώ βασανιζόταν από μια βαθιά απαισιοδοξία που απειλούσε το έργο της ζωής της:
«Η ζωή είναι ένας φρικτός εφιάλτης, αλλά τον τραβάμε και βρίσκουμε χίλιες δικαιολογίες γι' αυτόν ... Σκέφτομαι έντονα να τα παρατήσω όλα ... και να πάω στην Αυστραλία, να ταξιδέψω μερικά χρόνια μόνη μου. Μπορώ να βρω τα χρήματα αύριο, αυτή τη στιγμή, αν μπορέσω μόνο να βρω τη δύναμη και να φύγω. Θέλω να το κάνω, γιατί βλέπω σ' αυτό τη σωτηρία από την τρέλα μου».
Η Falk καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η αναποφασιστικότητα της Έμα και η υποταγή της στη «δύναμη του Reitman να καθορίζει τη συναισθηματική της σταθερότητα» ήταν η αιτία που την κράτησε στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στην άλλη άκρη του κόσμου και μακριά από κάθε γνώση της συναισθηματικής αλληλεπίδρασης, αλλά εξακολουθώντας να βρίσκεται σε επαφή μέσω τηλεγραφημάτων και επιστολών, ο «Chummy» συνέχισε να πιστεύει ότι το ταξίδι ήταν εφικτό. Σε μια επιστολή του προς αυτήν στις 16 Δεκεμβρίου 1909, έγραψε: «Όσον αφορά την επίσκεψή σας, κάνω ό,τι μπορώ».
Προφανώς δεν τον διέψευσε, διότι στο «Mother Earth», το περιοδικό που εξέδιδε στις ΗΠΑ, σχεδόν δώδεκα μήνες αργότερα, παρέθεσε ένα απόσπασμα από μια άλλη επιστολή του: «Οι σύντροφοι στο Σίδνεϊ και την Αδελαΐδα ανυπομονούν να έρθετε και οργανώνονται σε επιτροπές για να συγκεντρώσουν χρήματα και να οργανώσουν συναντήσεις. Μπορείτε να προσβλέπετε σε μια επιτυχημένη περιοδεία».
Στη Μελβούρνη, στο μωρό δύο ανύπαντρων μελών μιας τοπικής αναρχικής ομάδας δόθηκε το όνομα Goldman από τον «Chummy» σε ομιλία του στην όχθη του Yarra. Προς το τέλος της τελετής, καθολικοί τραμπούκοι όρμησαν στην εξέδρα πετώντας πέτρες, ουρλιάζοντας «σαν ύαινες» και επιχειρώντας, όπως και στο παρελθόν, να καταστρέψουν αυτόν τον τόπο συγκέντρωσης διαφορετικών απόψεων. Στα 70 του χρόνια, σχεδόν 30 χρόνια αργότερα, ο «Chummy» εξακολουθούσε να υφίσταται τις ίδιες βιαιοπραγίες από τους ίδιους ανθρώπους.
Δεν μπορούσε να γνωρίζει ότι περίπου την ώρα που βάφτιζε το μωρό, ο Reitman όδευε προς την πιο τραυματική ίσως εμπειρία της ζωής του, η οποία μάλλον τερμάτισε κάθε πιθανότητα που υπήρχε να τον εγκαταλείψει η Έμα για την Αυστραλία.
Επίσης, το 1909, ο Fleming είχε συνεχίσει να δραστηριοποιείται για λογαριασμό του Harry Holland που φυλακίστηκε κατά τη διάρκεια ενός ερτγατικού αγώνα στο Broken Hill. Οι συναντήσεις συνεχίστηκαν κάθε μήνα, συγκεντρώνοντας χρήματα για την κυρία Holland και τα παιδιά της, μέχρι που η ποινή φυλάκισης του Holland μειώθηκε και αποφυλακίστηκε τον Οκτώβριο.
Ήταν ενεργός στον αγώνα κατά της επιστράτευσης κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, όντας με τους Βιομηχανικούς Εργάτες του Κόσμου (IWW) έτοιμος να υιοθετήσει μια οριστική στάση. Στο Δημαρχείο του Port Melbourne, για παράδειγμα, μίλησε για τον «πόλεμο των πλουσίων και τον αγώνα των φτωχών».
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου συνελήφθη συχνά, φυλακίστηκε και απειλήθηκε με απέλαση από τις αρχές και σε τουλάχιστον μία περίπτωση πετάχτηκε στο ποτάμι από τραμπούκους, ενώ τον έσωσε ο Laidler. Σχημάτισε κάποια σχέση με το Groupes D'Etudes Scientifique με έδρα το Παρίσι, το οποίο συγκέντρωσε, ως Αυστραλιανή Αναρχική Ομάδα, ένα δίκτυο από κατά τα άλλα απομονωμένους ακτιβιστές και αναρχικούς συμπαθούντες στο Σίδνεϊ και τη Μελβούρνη κατά τη διάρκεια μιας περιόδου που ήταν πολύ χαμηλή για τον αναρχισμό.55
Στη δεκαετία του 1930 το Κομμουνιστικό Κόμμα ήταν ο κύριος παράγοντας στην οργάνωση της Πρωτομαγιάς και δεν καλωσόρισε τον «Chummy» και τη σημαία του να ηγηθεί Έτσι, ξεκινούσε ένα τετράγωνο μπροστά, πηγαίνοντας τόσο αργά που η πορεία τον προλάβαινε, ή μερικές φορές ξεκινούσε πίσω στις γραμμές και σταδιακά έφτανε μπροστά. Το 1933, κλήθηκε να εκφωνήσει την τελευταία ίσως δημόσια ομιλία του στην όχθη Yarra Bank. Το Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος κατά του Πολέμου και του Φασισμού του ζήτησε να μιλήσει στους αντιπροσώπους. Χαρακτηριστικά προκάλεσε επικρίσεις, μεταξύ άλλων, κατηγορώντας τους διοργανωτές για τη δογματική τους προσέγγιση.
Υπάρχουν επίσης ενδείξεις ότι συνέχισε να μιλάει σε φοιτητές μέχρι τον πόλεμο του 1939-1945 και ότι δημιούργησε μια αναρχική ομάδα. Σε μια επιστολή του 1933 προς τον Nettlau ισχυρίζεται ότι γιόρταζε τη μνήμη των αναρχικών της Haymarket «κάθε χρόνο» από τη δολοφονία τους το 1887. Οι Smith και Bertha Walker καταγράφουν αμφότεροι τη θλίψη του σχεδόν μοναχικού Fleming που γερνούσε αλλά συνέχιζε να κάνει ό,τι μπορεί, ιδίως διατηρώντας τον χωρο του στην όχθη.
«... Κάθε Κυριακή μέχρι το θάνατό του... έπαιρνε θέση κάτω από ένα δέντρο στην όχθη του Yarra και καλούσε μερικούς φίλους του. Από πάνω του υπήρχαν δύο ξεθωριασμένες κόκκινες σημαίες με τις λέξεις «Αναρχία» και «Ελευθερία» σε λευκό χρώμα. Ο ανθρωπάκος με το παντελόνι του τυλιγμένο στις μανσέτες κήρυττε με τρεμάμενη φωνή τις αδικίες της κυβέρνησης και της θρησκείας. Με τα γαλακτώδη μάτια του καρφωμένα πέρα από τους ακροατές του μιλούσε για την επερχόμενη βασιλεία της επίγειας ευτυχίας και της αδελφικής αγάπης.
Πέθανε στο σπίτι του σε ηλικία 86 ετών, στις 25/26 Ιανουαρίου 1950, σε κάπως άθλιες συνθήκες: «... κανένα από τα προσωπικά του αντικείμενα δεν είχε καμία αξία». Το «Recorder, 1962» δείχνει τον Jim Coull και τον Percy Laidler ως εκτελεστές της διαθήκης του Fleming, το εξοχικό του και τα χρήματά του να πηγαίνουν σε δύο Άγγλους συγγενείς και έναν καθηγητή Joad, ενώ τα χαρτιά του τα πήρε η αστυνομία.
Διαθέσιμα γραπτά του J.W. Fleming
-From 'Anarchism in Australia: An Anthology 1886-1986' ....edited by Bob James
-Progress of Anarchism at the Melbourne Wharf....J.W. Fleming in Honesty, February, 1889
-International Notes....J.W. Fleming, Freedom (UK), July, 1910.
Ενδιαφέροντος είναι ακόμα τa:
-The Beginnings of May Day in Australia, May Day 2001
-The First Australian Parliament, and the ghost of Chummy Fleming.
*H πρώτη έκδοση αυτού του κειμένου έγινε από την Australian Anarchist Centenary Celebrations από κοινού με τα Libertarian Resources και Monty Miller Press, Μελβούρνη 1-4 Μάη 1986.
Σχετικός σύνδεσμος: http://www.takver.com/takver/history/index.htm
Διεθνείς σημειώσεις
Αυστραλία.
Σας στέλνω μια σύντομη αναφορά για την Πρωτομαγιά στη Μελβούρνη. Ως συνήθως, οι… ιερωμένοι σκλάβοι ήρθαν καλά οργανωμένοι για να επιτεθούν και να διαλύσουν την Αναρχική μας συγκέντρωση, αλλά εμείς κρατήσαμε το οχυρό και την Κόκκινη Σημαία της Αναρχίας να κυματίζει για δύο ώρες. Μίλησα για μια ώρα και έτυχα καλής ακρόασης. Ακολούθησε μια κυρία σύντροφος, η κυρία Barnes. Έκανε μια σκληρή επίθεση κατά της ιδιοκτησίας και της εξουσίας, η οποία θα έπρεπε να έχει προκαλέσει δυνατές επευφημίες και χειροκροτήματα- αλλά μιλούσε σε προληπτικούς καθολικούς σκλάβους, όχι σε ελεύθερους ανθρώπους, οπότε είχε το αντίθετο αποτέλεσμα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή υπήρχαν περίπου 7.000 άνθρωποι γύρω από την εξέδρα μας, και βιάστηκαν να την ανατρέψουν- αλλά το είχα υπολογίσει αυτό, και έκανα την εξέδρα τόσο σταθερή όσο το βράχο του Γιβραλτάρ. Όταν απέτυχαν στην προσπάθειά τους, οι πέτρες άρχισαν να πετούν και δύο κυρίες ανέβηκαν στην πλατφόρμα. Η αστυνομία, βλέποντας τον κίνδυνο, παρενέβη. Τότε αυτοί οι θεοσεβούμενοι λαϊκοί δουλοπάροικοι, νιώθοντας ότι ήταν αβοήθητοι, αρκέστηκαν στο να τραγουδούν και να ουρλιάζουν σαν ύαινες. Ένας παλιός σύντροφος, ο Montague Miller, 76 ετών, εκφώνησε έναν επαναστατικό λόγο, κάνοντας σφοδρή επίθεση στη θρησκεία και τις δεισιδαιμονίες. Αλλά ο χοντρός παπάς είχε στείλει τα αρνιά του Πάπα, ή μάλλον τους λύκους, για να μας ξεσκίσουν αν ήταν δυνατόν. Ούρλιαζαν και βογκούσαν και κουνούσαν τις γροθιές τους σαν τρελοί. Τους είπα ότι τους λυπήθηκα, αλλά όχι τα μαύρα σαλιγκάρια των παπάδων που τους είχαν κάνει κορόιδα τους.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ορισμένοι σύντροφοί μας είχαν σχηματίσει έναν κλοιό γύρω από την εξέδρα για να κρατήσουν μακριά όποιον επιχειρούσε να μας παρενοχλήσει, έτσι συνεχίσαμε μέχρι τις πέντε η ώρα, όταν τρεις έφιπποι στρατιώτες ήρθαν και μας έκαναν χώρο και μας συνόδευσαν μέσα από τους κεντρικούς δρόμους, ακολουθούμενοι από ένα σμήνος μανιακών που ανυπομονούσαν να πάρουν τα… σκαλπ δύο ανήμπορων γυναικών και εμένα. Αυτό κάνουν οι ιερείς για την Αυστραλία, προσπαθούν να την κάνουν μια άλλη Ισπανία.
Οι πολιτικοί των Εργατικών, αναψοκοκκινισμένοι από τη νίκη τους, αποσύρθηκαν από τη διαδήλωση της Πρωτομαγιάς το προηγούμενο βράδυ, με τη δικαιολογία ότι η Επιτροπή της Πρωτομαγιάς είχε αποσύρει τη ρήτρα υποχρεωτικής διαιτησίας από την πλατφόρμα. Αλλά ο πραγματικός λόγος ήταν ότι οι δειλοί φοβόντουσαν μήπως συνδεθούν με τον αντιμιλιταρισμό. Οι εκλογές κρίθηκαν με βάση αυτό που το Εργατικό Κόμμα ονομάζει «Νέα Προστασία». Έλαβαν την υποστήριξη της εφημερίδας Melbourne Age, η οποία είναι μια έντονα προστατευτική εφημερίδα. Αυτό, σε συνδυασμό με τη βοήθεια των ιερέων, τους έδωσε τη θέση τους στο Κοινοβούλιο. Οι εργάτες φαίνονται πανηγυρισμένοι επειδή δεν λογικεύονται, αλλά η χαρά τους σύντομα θα μετατραπεί σε βαθιά λύπη και η εμπειρία θα τους διδάξει ότι το να βασίζονται στο Κοινοβούλιο είναι σαν να φλερτάρουν κάθε φορά με την αποτυχία. Υποστηρίζω την Άμεση Δράση, τη Γενική Απεργία και την Κοινωνική Επανάσταση και θα συνεχίσω να το κάνω όσο το δυνατόν περισσότερο.
Ένα ελπιδοφόρο σημάδι είναι ο αυξανόμενος αριθμός γυναικών που αρχίζουν να ασχολούνται με τον Αναρχισμό στην Αυστραλία. Προσπαθούμε να βρούμε μια αίθουσα για διαλέξεις το βράδυ της Κυριακής, αλλά οι υπεύθυνοι φοβούνται να μας την παραχωρήσουν. Ωστόσο, θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε για την Αναρχία και την Επανάσταση.
J.W.Fleming
*Δημοσιεύτηκε στη βρετανική «Freedom» τον Ιούλιο του 1910.
Η πρόοδος του Αναρχισμού στην αποβάθρα της Μελβούρνης
Πριν από τρία χρόνια, χειμώνα, υπήρχαν αρκετοί άντρες άνεργοι στη Μελβούρνη. Αυτοί οι άνδρες αναγκάστηκαν από τις συνθήκες να προχωρήσουν σε ένα είδος συνεργασίας και να ζητήσουν από την κυβέρνηση να τους βρει δουλειά. Η κυβέρνηση προσπάθησε με κάθε δυνατό τρόπο να αποφύγει οτιδήποτε προς την κατεύθυνση του ανοίγματος οποιουδήποτε έργου ανακούφισης για να μπορέσουν οι άνεργοι άντρες να ξεπεράσουν την αγωνία τους.
Η μια αντιπροσωπεία μετά την άλλη περίμενε τους διάφορους υπουργούς της κυβέρνησης, αλλά δεν εμφανίστηκαν σημάδια ανακούφισης. Ο χρόνος περνούσε- οι άνεργοι άνδρες απελπίστηκαν σιγά-σιγά από την πείνα.
Ένα πολύ κρύο και υγρό πρωινό Παρασκευής, οι άνεργοι σχημάτισαν μια πομπή και βάδισαν προς το Υπουργείο Οικονομικών, με επικεφαλής μια σημαία στην οποία αναγραφόταν με μεγάλα γράμματα «Ψωμί ή Δουλειά». Όταν έφτασαν, σκόπευαν να πραγματοποιήσουν μια μεγάλη συγκέντρωση, αλλά δυστυχώς, ένας από τους επικεφαλής τους έχασε τον αυτοέλεγχό του και ανέβηκε τρέχοντας τα σκαλιά του Υπουργείου Οικονομικών, αφήνοντας τη συγκέντρωση σε δύσκολη θέση, καθώς κανείς δεν είχε προειδοποιήσει προηγουμένως για την περίεργη συμπεριφορά του. Η αστυνομία τον συνέλαβε, ακολούθησε μια αναταραχή, και τρεις άνδρες στάλθηκαν στη φυλακή. Το επόμενο πρωί επιβλήθηκε πρόστιμο - στους δύο από αυτούς, 10 λίρες τον καθένα, ή φυλάκιση τριών μηνών- και στον άλλο, 5 λίρες ή φυλάκιση έξι εβδομάδων.
Έχοντας λάβει ενεργό μέρος στο κίνημα των ανέργων, θεώρησα καθήκον μου να αναλάβω δράση για την απελευθέρωση των τριών αυτών ανδρών. Διαφήμισα στην εφημερίδα «Herald» ότι θα γινόταν μια συγκέντρωση στις 3μμ. την επόμενη Κυριακή, στην Queen’s Wharf. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε, συγκεντρώθηκαν 10 λίρες και πληρώθηκε το πρόστιμο του ενός άνδρα.
Αυτή η συνάντηση ήταν η πρώτη που πραγματοποιήθηκε από τους αναρχικούς στην αποβάθρα. Εγώ ήμουν ο διοργανωτής και διευθυντής της. Μίλησαν επίσης ο σύντροφος Andrade και άλλοι, και τα ονόματά τους δημοσιεύτηκαν στην «Herald» της επόμενης ημέρας. Αρκετές συναντήσεις πραγματοποιήθηκαν στη συνέχεια, και έτσι απελευθερώθηκαν και οι άλλοι άνδρες με χρήματα που συγκεντρώθηκαν σε αυτές τις κυριακάτικες συναντήσεις.
Ο σύντροφος Upham μίλησε σε αρκετές περιπτώσεις, αλλά μετά από λίγο καιρό σταμάτησε και αφιέρωσε τις ενέργειές του αποκλειστικά στην προώθηση της κοσμικότητας (secularism). Για μεγάλο χρονικό διάστημα, ο σύντροφος Gregory και εγώ συνεχίζαμε τις συναντήσεις, μέχρι που ο Gregory προσβλήθηκε από τυφοειδή πυρετό, ο οποίος δυστυχώς αποδείχθηκε θανατηφόρος, αφήνοντάς με να δώσω μόνος μου τη μάχη της Αναρχίας.
Η Αναρχία είχε αρχίσει να γίνεται αντιληπτή καθώς λαμβάνονταν όλα τα μέσα για την καταστολή της. Στις ημερήσιες εφημερίδες εμφανίζονταν επιστολές που εφιστούσαν την προσοχή της κυβέρνησης στον κίνδυνο να επιτραπεί στους αναρχικούς το δικαίωμα να πραγματοποιούν συγκεντρώσεις στην αποβάθρα.
Τελικά, η κυβέρνηση ανέλαβε δράση: χρησιμοποίησε το Harbor Trust ως εργαλείο, και ορισμένοι ομιλητές παραπέμφθηκαν σε δίκη και προειδοποιήθηκαν να μην ξαναβγούν στην αποβάθρα. Μου επιβλήθηκε πρόστιμο 3 λιρών, το οποίο θα εισπράττονταν με κατασχέσεις. Δεν είχα τίποτα για να εισπράξω, διότι, όπως κάθε μισθωτός σκλάβος, οι καρποί μου ήταν στα χέρια των διωκτών μου. Έτσι με έβαλαν στη φυλακή για επτά ημέρες.
Όντας αναρχικός, δεν είχα υποστηρικτές. Η αστυνομία πήρε τα έπιπλα του κ. Symes και τα πούλησε σε ένα δημοπρατήριο, όπου τα αγόρασε πάλι η Australasian Secular Association (ASA - Αυστραλοασιατική Κοσμική Ένωση). Ο κ. Symes πήγε την υπόθεσή του στο Ανώτατο Δικαστήριο, και οι δικαστές αποφάσισαν εναντίον του. Τώρα φαίνεται ότι αποφάσισε να μην ξαναπάει στην προβλήτα.
Λίγες Κυριακές πριν, έπρεπε να αντισταθώ ξανά στις αρχές. Έπρεπε να διακινδυνεύσω τη φυλάκιση, αλλά πήρα θέση στην αποβάθρα και αψήφησα το Harbor Trust. Δεν μου άσκησαν δίωξη, αλλά έστειλαν τραμπούκους να με διώξουν. Έδωσα σε έναν ένα καλό χτύπημα, μαυρίζοντας και τα δύο του μάτια.
Έτσι διατηρήθηκε η ελευθερία του λόγου στο Queen’s wharf (προβλήτα της Βασίλισσας). Και πολλά άλλα. Έδωσα μια δύσκολη μάχη, αλλά η επίμονη αποφασιστικότητα στέφθηκε με επιτυχία. Κάθε Κυριακή, πουλάω μεγάλες ποσότητες αναρχικής λογοτεχνίας. Στις 11 Νοεμβρίου, πραγματοποιήθηκε μια ειδική συνάντηση, για να τιμήσουμε το θάνατο των συντρόφων μας στο Σικάγο. Αρκετοί σύντροφοι -οι σύντροφοι Andrade, Petrie, Beattie, McMillan, Andrews και εγώ- μίλησαν και έτυχαν καλής υποδοχής. Οι καθημερινές εφημερίδες έκαναν δίκαιες αναφορές. Κλείσαμε, όπως είπαν, «φωνάζοντας “Ζήτω η Αναρχία!” και τραγουδώντας τη “Μασαλιλώτιδα”».
Όταν ρίχνω μια ματιά στο παρελθόν, γνωρίζοντας τις δυσκολίες που αντιμετώπισα, με εχθρούς και δήθεν φίλους, είμαι ικανοποιημένος που ο κόπος μου δεν ήταν μάταιος. Από τη διαδήλωση της 11ης Νοεμβρίου, το έργο ήταν μάλλον δύσκολο: άλλοι ήρθαν να βοηθήσουν τον εαυτό τους, αλλά όχι την Αναρχία.
Ένας επιμελής τυχοδιώκτης από την Αμερική προσπάθησε να θερίσει τη σοδειά που έσπειρα, προσπαθώντας να διασπάσει το κόμμα μας- δεν τα κατάφερε, αλλά βρίσκεται ανάμεσα στους δήθεν μεταρρυθμιστές, προσπαθώντας να κάνει κακό. Οι ειλικρινείς μεταρρυθμιστές γνωρίζουν τις προθέσεις του - έτσι η ζημιά που μπορεί να προκαλέσει θα είναι μικρή.
Σύντροφοι, μείνετε προσκολλημένοι στις αρχές σας! Να είστε άντρες και γυναίκες! Αγωνιζόμαστε για την ελευθερία, γιατί να διστάσουμε;
J.W.Fleming
*Δημοσιεύτηκε στη «Honesty», τον Φεβρουάριο του 1889.
Αγαπητέ σύντροφε,
Έλαβα την επιστολή σου. Λίγες γραμμές για την Αυστραλία, θα δεις από το απόκομμα ότι κρατάω τη σημαία με τη λέξη «Αναρχία» ενώπιον του κόσμου. Την Πρωτομαγιά κρατούσα ένα πανό, στο οποίο έγραφε «Αναρχία, Όχι Θεός, Γνώμη, Όχι Δικτάτορες, Ελευθερία». Μόλις μπαίναμε στην πόλη, ο μαέστρος της μπάντας του Εργατικού Κέντρου (Trades Hall Council Band Master) ήρθε τρέχοντας προς το μέρος μου και είπε ότι η μπάντα θα πάψει να παίζει και η πομπή θα σταματήσει αν δεν πήγαινα στο πίσω μέρος της πομπής […] Του απάντησα ότι μπορώ να σταματήσω επίσης, η μπάντα σταμάτησε, η πομπή σταμάτησε, έτσι σταμάτησα κι εγώ. Πραγματοποιήθηκε μια σύσκεψη από τους πολιτικούς της Πρωτομαγιάς που αποφάσισαν να συνεχίσουν την πορεία, έτσι μετέφερα το πανό στην πόλη που προκάλεσε αίσθηση. Όταν φτάσαμε στην όχθη του Yarra, ένα μεγάλο κοινό ήρθε στην Αναρχική Πλατφόρμα. Ίσως να είστε σίγουροι ότι κατατρόπωσα σοβαρά τους Political Shysters.
Ο Δούκας της Υόρκης ήταν εδώ. Αν παρέμενε και η Δούκισσα και θα είχε υποφέρει από γεροντική σήψη καθώς ήταν περιτριγυρισμένοι από όλα τα παλιά [?]τζιφ στη Μελβούρνη. Η πίστη του Εργατικού Κόμματος ήταν αποκρουστική, [;]έλαμπαν και τσακίστηκαν, πάνω από τον Δούκα στα συμπόσια, μερικοί από αυτούς μέθυσαν τόσο πολύ, που έκανε τον δούκα να αγωνιά να τους αποφύγει. Η Μελβούρνη είναι τρελαμένη με την πίστη [.] Την ημέρα του Anzac, οι εργαζόμενοι πλήρωναν 3 και 6 σελίνια μια θήκη φρούτων για να δουν το πέρασμα του Δούκα και της Δούκισσας [.] Δεν είδα ποτέ κάτι παρόμοιο στη Μελβούρνη. Ο Τύπος ανέφερε ότι πάνω από ένα εκατομμύριο ήταν παρόντες. Ο Δούκας έφυγε, άλλη πομπή γίνεται. ο ανεργος. Υπάρχουν 10.000 άνεργοι στη Μελβούρνη που θα έπρεπε να είχαν δείξει όσο ο Δούκας ήταν εδώ. Χιλιάδες εργαζόμενοι στην Αυστραλία είναι κάτω και έξω.
αδερφικά σου
J.W. Fleming
Μελβούρνη (χειρόγραφα)
2 Μάη 1927
200 MARCHED
Πανό της Πρωτομαγιάς
ΟΔΗΓΟΥΜΕΝΗ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ
ΜΕ πανό να ανεμίζουν, 200 λάτρεις της Πρωτομαγιάς πραγματοποίησαν πορεία στην πόλη χθες για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Εργασίας
Το μόνο νέο σλόγκαν που έκανε την εμφάνισή του ήταν το πανό που έγραφε: «Κάτω τα χέρια από την Κίνα».
Της πομπής ηγήθηκε το Trades Hall Band. Περιελάμβανε δύο διακοσμημένα φορτηγά, που έφεραν τη βασίλισσα της Πρωτομαγιάς και την αυλή της με πολλά παιδιά ντυμένα στα λευκά και τα κόκκινα.
Το South Melbourne Band επικεφαλής ενός σώματος μελών των IWW.
Λίγη απόσταση πριν από την πομπή, αλλά προφανώς αρκετά διακριτός από αυτήν, βρισκόταν ο κύριος John Fleming ο ρήτορας της όχθης του Yarra, με έναν σωματοφύλακα.
Έφεραν ένα πανό που έγραφε: Αναρχία, Όχι Θεός. Ελευθερία. Όχι Βασιλιάς. Όχι Βουλή.
Προφανώς, αυτές οι αρχές δεν έτυχαν της έγκρισης των ενθουσιωδών της Πρωτομαγιάς, καθώς η πομπή σταμάτησε για κάποιο διάστημα στην πόλη, ενώ έγινε προσπάθεια να μετακινηθούν ο κ. Fleming και ο σύντροφός του ή να αποσυρθούν στο πίσω μέρος της πομπής.
Δεν θα το έκανε, ωστόσο, αλλά προχώρησε.
*Μετάφραση-Επιμέλεια: Ούτε Θεός Ούτε Αφέντης.
