Για πάνω από μια δεκαετία, οι κυβερνήσεις των Φιλελευθέρων και των Εργατικών έχουν σκόπιμα υποχρηματοδοτήσει τα δημόσια σχολεία. Οι κυβερνήσεις εδραίωσαν την ανισότητα και καταδίκασαν μια γενιά παιδιών της εργατικής τάξης σε υποβαθμισμένη εκπαίδευση.
Τα δημόσια σχολεία βρίσκονται σε κρίση. Εκατοντάδες θέσεις εκπαιδευτικών είναι κενές. Εκπαιδευτικοί εγκαταλείπουν το επάγγελμα λόγω ψυχοκοινωνικών κινδύνων, χαμηλών αμοιβών και εξουθένωσης. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Καθώς οι κυβερνήσεις έχουν υποχρηματοδοτήσει τα σχολεία, οι εκπαιδευτικοί έχουν αφεθεί να καλύψουν το κενό, πληρώνοντας για την υλικοτεχνική υποδομή της τάξης και καλύπτοντας τις ελλείψεις προσωπικού με απλήρωτες υπερωρίες.
Οι εκπαιδευτικοί και το προσωπικό των σχολείων πρέπει να δράσουν. Δεν μπορούμε να περιμένουμε το Εργατικό Κόμμα να σώσει τη δημόσια εκπαίδευση.
Η κρίση υφίσταται εδώ και πολύ καιρό. Το 2012 η Αναθεώρηση Gonski (Gonski Review) έθεσε ελάχιστα πρότυπα χρηματοδότησης για τα σχολεία. Διαπίστωσε ότι τα δημόσια σχολεία ήταν κατά θλιβερό τρόπο ανεπαρκώς χρηματοδοτημένα. Για να ανταποκριθούν στα ελάχιστα πρότυπα χρηματοδότησης, τα δημόσια σχολεία θα χρειάζονταν επιπλέον 5 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως. Οι διαδοχικές κυβερνήσεις απέτυχαν να ανταποκριθούν σε αυτό το σημείο αναφοράς. Στα 13 χρόνια που μεσολάβησαν από την Αναθεώρηση Gonski, μόνο η ACT (Περιοχή Αυστραλιανής Πρωτεύουσας) έχει επιτύχει τα ελάχιστα επίπεδα χρηματοδότησης.
Οι κυβερνήσεις έχουν σκόπιμα παρακρατήσει δισεκατομμύρια δολάρια από τα παιδιά της εργατικής τάξης. Στη Βικτώρια, τα τρία τέταρτα των ιδιωτικών σχολείων λαμβάνουν μεγαλύτερη δημόσια χρηματοδότηση από ό,τι τα δημόσια σχολεία. Ταυτόχρονα, αυτά τα ιδιωτικά σχολεία χρεώνουν δίδακτρα και λαμβάνουν δωρεές αποφοίτων.
Πρόκειται για ταξικό πόλεμο. Ορισμένα παιδιά έχουν εγκλωβιστεί σε ετοιμόρροπα φορητά κτίρια με ανεπαρκή θέρμανση και ψύξη. Άλλα έχουν πρόσβαση σε υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις, πισίνες ολυμπιακών προδιαγραφών και χώρους για ορχήστρα.
Αυτή η ανισότητα είναι σκόπιμη και έχει σχεδιαστεί για να υπονομεύσει τη δημόσια εκπαίδευση. Γίνεται μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Καθώς τα δημόσια σχολεία παρακμάζουν, κάθε γονέας που έχει την οικονομική δυνατότητα να το κάνει, καταφεύγει στο ιδιωτικό σύστημα. Οι κυβερνήσεις δικαιολογούν τη χρηματοδότηση των ιδιωτικών σχολείων λόγω της αυξημένης ζήτησης. Τα τελευταία πέντε χρόνια, οι εγγραφές στα ιδιωτικά σχολεία αυξήθηκαν κατά 18,5%, ενώ στα κρατικά σχολεία οι εγγραφές αυξήθηκαν μόλις κατά 1%. Ο πληθυσμός της Αυστραλίας αυξήθηκε κατά 8,6% την ίδια περίοδο
Η δημόσια εκπαίδευση δέχεται εδώ και καιρό επίθεση από αντιδραστικές δυνάμεις. Τα καπιταλιστικά μέσα ενημέρωσης - ιδίως η αυτοκρατορία του Μέρντοχ - προσκολλώνται στις θεωρούμενες ελλείψεις των δημόσιων σχολείων για να επιτεθούν και να δυσφημίσουν τους εκπαιδευτικούς. Το ιδεώδες της δημόσιας εκπαίδευσης υπόσχεται μια εργατική τάξη που θα μπορεί να σκέπτεται. Ιστορικά, οι εκπαιδευτικοί ήταν ένα ιδιαίτερα συνδικαλισμένο εργατικό δυναμικό. Ένα άνισο εκπαιδευτικό σύστημα, στο οποίο τα παιδιά των πλουσίων πηγαίνουν σε εξαιρετικά καλά εξοπλισμένα ιδιωτικά σχολεία και τα παιδιά της εργατικής τάξης περιορίζονται σε ένα υποβαθμισμένο δημόσιο δίχτυ ασφαλείας, συμβάλλει στην αναπαραγωγή της ταξικής δομής της κοινωνίας μας.
Τον Μάρτιο, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ανακοίνωσε μια «πορεία προς την πλήρη χρηματοδότηση» των δημόσιων σχολείων. Όλα τα δημόσια σχολεία θα λάβουν επιτέλους την ελάχιστη χρηματοδότηση που χρειάζονται για την εκπαίδευση των μαθητών. Όμως η απογοήτευση ήταν προ των πυλών. Η ομοσπονδιακή Εργατική κυβέρνηση ανακοινώνει πλήρη χρηματοδότηση για τα σχολεία, ενώ η πολιτειακή Εργατική κυβέρνηση την αφαιρεί. Ο προϋπολογισμός της κυβέρνησης της Βικτώριας «κλειδώνει» την υποχρηματοδότηση για τουλάχιστον άλλη μια δεκαετία.
Η καθυστέρηση της χρηματοδότησης είναι στην ουσία άρνηση χρηματοδότησης. Κάθε δολάριο που αρνούνται στα δημόσια σχολεία αφαιρείται από τα παιδιά της εργατικής τάξης και το δικαίωμά τους στην εκπαίδευση. Άλλη μια ολόκληρη γενιά μαθητών του δημόσιου σχολείου θα βρεθεί αντιμέτωπη με την παρακμή των σχολείων και τις ελλείψεις σε εκπαιδευτικούς.
Δεν μπορούμε να ασκήσουμε πιέσεις για να ξεφύγουμε από αυτό το πρόβλημα. Για πάνω από μια δεκαετία η Australian Education Union (Αυστραλιανή Ένωση Εκπαίδευσης - σ.τ.μ.: το συνικάτο των εκπαιδευτικών) ασκούσε πιέσεις για το «Gonski» και έκανε εκστρατεία για την εκλογή κυβερνήσεων των Εργατικών. Οι πιέσεις και οι εκλογές δεν έχουν αποδώσει. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να οργανωθούν και να αναγκάσουν τις κυβερνήσεις να χρηματοδοτήσουν πλήρως τα δημόσια σχολεία.
Ο τρόπος για να αγωνιστούμε για τη δημόσια εκπαίδευση είναι η συνδικαλιστική δράση.
Η πανδημία COVID αποκάλυψε ότι οι εκπαιδευτικοί είναι απαραίτητοι. Το κεφάλαιο και το κράτος χρειάζονται τους εκπαιδευτικούς για να εκπαιδεύσουν την επόμενη γενιά εργαζομένων. Οι κυβερνήσεις μπορεί να υποχρηματοδοτούν τα σχολεία, αλλά οι καπιταλιστές εξακολουθούν να χρειάζονται εργαζόμενους με επίπεδο εκπαίδευσης. Πιο άμεσα, χωρίς σχολεία, η κοινωνία μας αδρανοποιείται. Ενώ εμείς διδάσκουμε τα παιδιά, οι γονείς τους απελευθερώνονται για να εργαστούν σε άλλους κλάδους. Οι δάσκαλοι και το προσωπικό των σχολείων έχουν σημαντική δυνητική δύναμη.
Οι συνθήκες εργασίας των εκπαιδευτικών είναι οι συνθήκες μάθησης των μαθητών. Οι εκπαιδευτικοί αξίζουν καλύτερη αμοιβή από μόνοι τους. Αλλά όταν οι εκπαιδευτικοί αγωνίζονται για αμοιβές και συνθήκες εργασίας, αγωνίζονται επίσης για καλύτερες συνθήκες μάθησης. Η απεργία και ο αγώνας για καλύτερες αμοιβές και συνθήκες είναι ένας από τους λίγους τρόπους με τους οποίους οι εργαζόμενοι στα σχολεία μπορούν να αναγκάσουν τις κυβερνήσεις να δαπανήσουν περισσότερα για τη δημόσια εκπαίδευση.
Η Αυστραλία διαθέτει περιοριστικούς νόμους σχεδιασμένους να καθιστούν παράνομες τις αποτελεσματικές απεργίες. Ωστόσο, δεν πρόκειται να κερδίσουμε το είδος της αλλαγής που χρειαζόμαστε για τη δημόσια εκπαίδευση αν βασιστούμε σε συμβολική δράση, κινητοποίηση και διαπραγμάτευση. Πρέπει να οργανωθούμε σε βάθος στους χώρους εργασίας μας και στα σχολεία. Πρέπει να πείσουμε τους συναδέλφους μας ότι η άσκηση πίεσης από μόνη της δεν πρόκειται να λύσει τα προβλήματά μας και ότι για να επιτύχουμε ουσιαστική αλλαγή πρέπει να είμαστε ενεργά συμμετέχοντες. Πρέπει να οργανωθούμε για απεργίες που θα αναγκάσουν τις κυβερνήσεις να κάνουν παραχωρήσεις.
Η πιο άμεση πρόκληση είναι στη Βικτώρια, όπου η ισχύουσα μισθολογική συμφωνία λήγει στο τέλος του 2025. Οι εκπαιδευτικοί εγείρουν σημαντικά αιτήματα γύρω από τους μισθούς και τις συνθήκες εργασίας.
Επειδή οι εκπαιδευτικοί διαδραματίζουν ουσιαστικό ρόλο στην κοινωνία, το είδος της απεργίας που χρειαζόμαστε για να κερδίσουμε αυτά τα αιτήματα θα επηρεάσει σημαντικά και άλλους εργαζόμενους. Αυτό δεν είναι μόνο αναπόφευκτο, αλλά και αναγκαίο. Ενώ οι εκπαιδευτικοί πρέπει να ηγηθούν αυτής της εκστρατείας, χρειαζόμαστε και άλλους εργαζόμενους. Η αλληλεγγύη από άλλα συνδικάτα θα είναι απαραίτητη, όπως και η υποστήριξη από τις σχολικές κοινότητες. Χρειαζόμαστε ένα σαφές μήνυμα για να καταπολεμήσουμε την αναπόφευκτη αντίδραση των καπιταλιστικών μέσων ενημέρωσης: ενώ αγωνιζόμαστε για τους μισθούς και τις συνθήκες εργασίας των εκπαιδευτικών, αγωνιζόμαστε επίσης για τη μελλοντική εκπαίδευση των παιδιών σας.
Οι εκπαιδευτικοί έχουν μπροστά τους έναν μακρύ και δύσκολο αγώνα. Χρειαζόμαστε την υπόλοιπη εργατική τάξη στο πλευρό μας.
*Δημοσιεύτηκε στο «Picket Line», εκφραστικό όργανο της Anarchist Communist Federation in Australia. Μετάφραση: Ούτε Θεός Ούτε Αφέντης. Σχετικός σύνδεσμος: https://ancomfed.org/2025/07/our-schools-are-in-crisis/
