Τα πρόσφατα γεγονότα, που αφορούν δικαστικές αποφάσεις και αλλαγές στις δομές των κρατικών δυνάμεων καταστολής, δημιουργούν μια νέα αντιδημοκρατική προώθηση των πιο συγκεντρωτικών οικονομικών και φιλοϊμπεριαλιστικών τομέων για να συγκεντρώσουν περισσότερη εξουσία, που σημαίνει μόνο περισσότερα βάσανα και εκμετάλλευση για τους από κάτω.
Η αυξανόμενη πολιτική λειτουργία του πλαισίου της δικαστικής εξουσίας, που τις τελευταίες μέρες ξεκίνησε, είναι ένα νέο παράδειγμα της επέκτασης του αυταρχισμού που πλαισιώνεται και από διαμάχες μεταξύ των παρατάξεων της παραδοσιακής πολιτικής σκηνής, αντιπαραθέσεις μεταξύ πόλων της εξουσίας που, αν και παρουσιάζονται ως ανταγωνιστικοί και με αποχρώσεις ενός κοινωνικού μοντέλου, συμφωνούν να στηρίξουν τα σχέδια της νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας.
Η πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου που άφησε μια σταθερή καταδίκη για τον CFK (σ.τ.μ. πρόκειται για την πρώην πρόεδρο της Αργεντινής Cristina Elisabet Fernández de Kirchner), δεν είναι δεδομένη και δεν αιωρείται στο κενό. Αυτό που αποκαλύπτει είναι ένα κουβάρι διαφορών όπου η δικαστική εξουσία αναλαμβάνει μια ολοένα και πιο εμφανή πολιτική λειτουργία. Και αυτό όχι μόνο με παρεμβάσεις που επιλύουν τις διαφορές στους άνωθεν, αλλά και με τον ρόλο της ως πειθαρχικού παράγοντα στο παραδοσιακό πολιτικό τόξο, αλλά και σε άλλες εξουσίες του Κράτους.
Υπό αυτήν την έννοια, αν και η όποια δράση ανταποκρίνεται δομικά στα συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων, η σχέση με την εξουσία δεν είναι ούτε γραμμική ούτε απλή. Εκ των υστέρων, ο ίδιος δικαστικός μηχανισμός που εγγυάται την ατιμωρησία στους καταπιεστές, τους επιχειρηματίες και τους πολιτικούς, ήταν επίσης συντελεστής σε πολλές από τις οπισθοδρομήσεις που αντιμετώπισε η εκτελεστική εξουσία της κυβέρνησης του Javier Milei.
Ακόμη και εκείνα τα DNU (σ.τ.μ. Decree of Necessity and Urgency, ειδικά άρθρα που ενισχύουν την εξουσία του προέδρου της Αργεντινής) και τα άρθρα των κουτσουρεμένων Βάσεων Νόμου που στρέφονται κατά των βασικών εργασιακών δικαιωμάτων ηττήθηκαν από ένα σύνολο παραγόντων, όπως οι συνεχείς εκφράσεις λαϊκής αντίστασης και οι παρεμβάσεις μεμονωμένων τομέων του δικαστικού σώματος. Αλλά οι τελευταίοι δεν πρέπει να συγχέονται με την υπεράσπιση των συμφερόντων των από κάτω, αλλά με εσωτερικές διαμάχες εξουσίας, όπου ορισμένοι τομείς της δικαστικής εξουσίας αποφασίζουν να θέσουν όρια.
Μπροστά σε αυτή την ολοένα και πιο οξυμένη πραγματικότητα για τους από κάτω, οι συνδικαλιστικές και λαϊκές οργανώσεις δεν μπορούν να ευθυγραμμιστούν με κανένα κόμμα, ούτε να περιμένουν τίποτα από ένα εκλογικό σύστημα που έχει εξαντληθεί και έχει δώσει αμέτρητα σημάδια ότι δεν μπορεί -ούτε θέλει- να επιλύσει τις διεκδικήσεις εκείνων που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Για το λόγο αυτό είναι επιτακτική ανάγκη να ενισχύσουμε την αντίσταση και την ενότητα των από κάτω, περοωθώντας την ατζέντα του αγώνα μας, η οποία δεν είναι συμβατή με καμία υποψηφιότητα, συμπεριλαμβανομένης αυτής της Cristina ως επαρχιακής βουλευτή bonaerense.
Πρέπει να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για να ανατρέψουμε την ανησυχητική πραγματικότητα που συνεχώς βιώνουν οι εργαζόμενοι που βλέπουμε ότι θέτουν σε κίνδυνο τα ιστορικά επιτεύγματα της τάξης.
Όλη αυτή η κατάσταση κινείται από μια κυβέρνηση που κάνει χρήση των αντεργατικών και αντιλαϊκών διαταγμάτων, θωρακισμένη με συστηματική και βάναυση καταστολή σε όλες τις διαδηλώσεις και τις αγωνιστικές δράσεις, όπως οι Τετάρτες των συνταξιούχων και άλλων κλάδων, που σκοπό έχουν την πειθάρχηση μέσω της επιβολής νόμων και μεταρρυθμίσεων, όπως η πρόσφατα ανακοινωθείσα αναδιοργάνωση της ομοσπονδιακής αστυνομίας ως αντίγραφο του FBI που θα είναι αφιερωμένη στη δίωξη στο δρόμο και στα κοινωνικά δίκτυα οποιουδήποτε ασκεί κριτική και είναι πρόθυμος να αγωνιστεί για την υπεράσπιση των ιστορικών διεκδικήσεων της εργατικής τάξης και που, στο εξής, περισσότεροι θα μπορούσαν να κρατούνται χωρίς τη μεσολάβηση δικαστικής απόφασης.
Ένα σαφές παράδειγμα αυτού είναι η σύλληψη και η δίωξη των 5 δασκάλων και κρατικών λειτουργών στην επαρχία της Santa Fe, αυτή των εκατοντάδων συλληφθέντων την Τετάρτη κατά τη διάρκεια της πορείας των συνταξιούχων στην CABA (σ.τ.μ. Autonomous City of Buenos Aires - Αυτόνομη Πόλη του Μπουένος Άιρες), των δύο περιβαλλοντολόγων που συνελήφθησαν στη Mendoza, των δύο φοιτητών που συνελήφθησαν πρόσφατα στο Rosario, των επτά ριζοσπαστών αγωνιστών που συνελήφθησαν στο Μπουένος Άιρες, ή η πρόσφατη νέα σύλληψη του Jones Huala (σ.τ.μ. αγωνιστής στο χώρο των ιθαγενών Μαπούτσι), όλα θύματα αυτής της αντιδραστικής προέλασης την οποίας οι από κάτω είναι ο κύριος στόχος για την πειθάρχηση και την υποταγή.
Μπροστά σε αυτό το πανόραμα, γνωρίζουμε ότι κάποιοι σύντροφοι με τους οποίους συναντιόμαστε στον καθημερινό αγώνα, εξακολουθούν να έχουν μια μακρινή ελπίδα σε μια έξοδο μέσω της εκλογικής οδού. Ωστόσο, η υπόθεση μας μάς δείχνει ότι από αυτή την πλευρά δεν θα έρθει καμία λύση στα προβλήματα των από κάτω.
Σε αυτό το πλαίσιο καλούμαστε να συσπειρωθούμε γύρω από όλες τις οργανώσεις μας, κοινωνικές, συνδικαλιστικές, λαϊκές, για να συνεχίσουμε να προωθούμε τον αγώνα και την αντίσταση με σαφή και σταθερή υπεράσπιση των κατακτήσεων και των ελευθεριών που έχουμε ξεκινήσει. Ενάντια στη σαγήνη των θέσεων εργασίας στον τομέα της ναυτιλίας και των λιμένων, ως αποτέλεσμα της απορρύθμισης του εμπορίου και της ναυσιπλοΐας- ενάντια στο άδειασμα και το κύμα απολύσεων στον τομέα της μεταλλομηχανικής και της αυτοκινητοβιομηχανίας (όπως συνέβη στη Γη του Πυρός, την Cordoba, το Rosario, τη Villa Constitución και το Μπουένος Άιρες)- ενάντια στο άδειασμα, την αποδέσμευση και τις απολύσεις στα νοσοκομεία και τα δημόσια ιδρύματα σε όλη τη χώρα, που επηρεάζουν την πρόσβαση στην υγεία στους πιο ευάλωτους τομείς, των οποίων το επίκεντρο είναι ο αγώνας του Garrahan (σ.τ.μ. παιδιατρικό νοσοκομείο σε απεργία) και της PAMI (σ.τ.μ. πρόκειται για τους συνταξιούχους και ηλικωμένους που βρίσκονται σε κινητοποιήσεις). Η υπεράσπιση των άστεγων είναι επίσης ζωτικής σημασίας, αφού δεν έχουν αρκετά για να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες. Η διεκδίκηση της φαρμακευτικής κάλυψης για τους ηλικιωμένους ή ο αγώνας για να φτάσει το φαγητό στους καταναλωτές αντιπροσωπεύουν σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα τη διαφορά μεταξύ ζωής ή αργού θανάτου. Η ένταση του αγώνα είναι κυρίαρχη για να αντέξουν τέτοια κέρδη στα συμφέροντα των από κάτω.
Πέρα από αυτή την επείγουσα ατζέντα, έχουμε κάτι ξεκάθαρο για τους αναρχικούς σε αυτό το σενάριο της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Και είναι ότι η διαχείριση της κοινωνίας, οι βιομηχανίες, οι υπηρεσίες, ο δημόσιος τομέας και άλλοι στρατηγικοί και ζωτικοί τομείς της κοινωνίας, έχουν αποτύχει στα χέρια των πολιτικών επί καθήκοντι και των επιχειρηματιών, αφήνοντας μια σειρές εξαθλιωμένων και ένα οικονομικό και κοινωνικό έλλειμμα για τους lxs από κάτω χωρίς προηγούμενο. Γι' αυτό αγωνιζόμαστε και δεν σταματάμε να αγωνιζόμαστε για έναν νέο κόσμο, για μια κοινωνική επανάσταση που να βαδίζει προς μια κοινωνία που θα διαχειρίζεται από τους ίδιους τους λαϊκούς τομείς.
Anarchist Organization of Santa Cruz (OASC - Αναρχική Οργάνωση Santa Cruz)
Buenos Aires Anarchist Resistance Organization (ORA)
Rosario Anarchist Federation (FAR - Αναρχική Ομοσπονδία Rosario)
Tucuman Anarchist Organization (OAT - Αναρχική Οργάνωση Tucuman)
Anarchist Organization of Cordoba (OAC - Αναρχική Οργάνωση Cordoba)
*Απόδοση: Ούτε Θεός Ούτε Αφέντης.
