Ζούμε σε μια εποχή που τα κλασικά παραδοσιακά εργαλεία της πολιτικής του Διαφωτισμού και των κινημάτων που ανέπτυξαν δεν μπορούν να απαντήσουν. Ξανά και ξανά κατά τη διάρκεια της πολιτικής αναταραχής των τελευταίων δυο ετών στην Παλαιστίνη, άνθρωποι από όλα τα πολιτικά στρώματα εξέφρασαν την απορία γιατί υπάρχουν Αναρχικοί που εξακολουθούν να καταγγέλλουν και να αντιτίθενται στον αυταρχισμό, από τον Νετανιάχου μέχρι τον Τραμπ ή τη Χαμάς, και έρχονται απέναντι στους Κρατιστές, του Φονταμενταλιστές και τους ακροδεξιούς.
Με λίγα λόγια, φαίνεται να εκπλήσσονται έντονα που κάποιοι Αναρχικοί αγωνίζονται να παραμείνουν Αναρχικοί. Στην ευρύτερη αριστερά και σε εκείνους τους Αναρχικούς που παραμένουν στην σφαίρα της, υπάρχει μια ατελείωτη ροπή με αφορμή το παλαιστινιακό που έκλεισε το μάτι στον θρησκευτικό φονταμενταλισμό αλλά στον κρατισμό υψώνοντας την σημαία του εθνικιστικού αραβικού κινήματος και είναι διεθνώς ως η αναγνωρισμένη για το εν λόγω κράτος. Πολλοί δε σοκαρίστηκαν στην ιδέα ότι μπορεί κάποιος να υποστηρίξει τον Παλαιστινιακό λαό που δολοφονείται από το Ισραήλ επιμένοντας στο «ούτε θεός – ούτε αφέντης» - πόσο μάλλον Κράτος, υπερασπίζοντας την Αναρχική δέσμευση στην ελευθερία που σημαίνει ασυμβίβαστη αντίθεση σε επιβλαβείς και καταπιεστικές συλλογικές ιδεολογίες.
Φυσικά, στην πράξη υπάρχουν μερικές φορές πολύπλοκες στρατηγικές σκέψεις, αλλά οι Αναρχικοί δεν πρέπει να σταματήσουν να υποστηρίζουν τις Αναρχικές αξίες και να εργάζονται για τους Αναρχικούς σκοπούς. Αυτό δεν πρέπει να εκπλήσσει κανέναν.
Ωστόσο, το Παλαιστινιακό -και όχι μόνο- αποκάλυψε για άλλη μια φορά ότι πολλοί άνθρωποι βλέπουν τον αναρχισμό όχι ως ηθική φιλοσοφία ή σύνολο αξιών, αλλά ως μια παράξενη υποκουλτούρα μέσα στην αριστερά που αυτή αναζητά ένα διαφορετικό Κράτος ή μπορεί να συμμαχήσει με τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό αν αυτός βοηθάει γεωπολιτικά την αντίσταση στον εχθρό τους ως ένα ακόμα σύνολο εργαλείων και τακτικών.
Ο Αναρχισμός όμως δεν χαρίζεται σε αυτήν τη συσχέτιση. Δεν είναι μια σημαία ευκαιρίας. Ως Αναρχικοί αντιτιθέμεθα σε κάθε κυριαρχία και περιορισμό των ανθρώπων. Επιδιώκουμε έναν κόσμο διαρκώς επεκτεινόμενης ελευθερίας και δυνατοτήτων, καθώς όλα τα πράγματα που μας περιορίζουν και μας ελέγχουν ξεριζώνονται ή παρακάμπτονται. Πιστεύουμε ότι ένα τέτοιο όραμα είναι εφικτό επειδή τελικά δεν βλέπουμε τις ατομικές ελευθερίες ως συγκρουόμενες μεταξύ τους. Δεν χωρίζουμε τον κόσμο σε διακριτές ομάδες προσφιλείς σε εμάς, αλλά επιδιώκουμε να οικοδομήσουμε μεγαλύτερη διασύνδεση. Αυτό συμβαίνει επειδή βλέπουμε την ελευθερία ως σύνολο.
Νοιαζόμαστε για όλους και επιδιώκουμε να τους απελευθερώσουμε όλους. Όχι απλώς ανθρώπους κάποιας πολιτισμικής ή θρησκευτικής φυλής. Είμαστε δίπλα σε όσους αδικούνται και αγωνιζόμαστε για την Ελευθερία. Αυτό σημαίνει αντίσταση σε όλους τους περιορισμούς. Από δικτάτορες μέχρι αστυνομικούς, μουλάδες, πολιτικούς και στην επιβολή των επιθυμιών οποιαδήποτε πλειοψηφίας. Παραμένουμε ενάντια στα θρησκευτικά συστήματα που κρατούν τους ανθρώπους υποταγμένους σε μια μεταφυσική πίστη, καθώς και στα πολιτικά και οικονομικά συστήματα που κρατούν δισεκατομμύρια στη φτώχεια και την πείνα υποταγμένους κάτω από το κράτος ή την Αγορά.
Ο αγώνας για την Ελευθερία δεν τελειώνει με κάποιο απλοϊκό αίτημα όπως ένα καλύτερο σύστημα δικαιωμάτων ιδιοκτησίας, δημιουργία Κράτους ή το τέλος ενός αποικισμού. Δεν υπάρχει «καλό ή κακό Κράτος», όπως ακριβώς δεν υπάρχουν ποτέ «αναγκαίες εξαιρέσεις». Ο Αναρχισμός είναι τόσο ασυμβίβαστος όσο και τολμηρός. Κάθε φορά που κάνουμε τα στραβά μάτια υπερασπίζοντας αλλότριες θέσεις που βάζουν όσα είμαστε απέναντι κάτω από το χαλί όπως η θρησκεία, το έθνος, το Κράτος και η Εξουσία, τότε αποτυγχάνουμε πολιτικά να υπερασπίσουμε τα μέσα με τους σκοπούς. Η αριστερά στην ιστορία της μπορεί να ζητά Κράτος και να υπερασπίζεται «εθνικοπαλευθερωτικούς» αγώνες ως μέρος της επιδίωξης της για να έρθει στην εξουσία. Οι Αναρχικοί δεν μπορούμε να το πράξουμε αυτό ούτε να συμπορευθούμε μαζί της επειδή δεν ήμασταν ποτέ με το μέρος κανενός άλλου εκτός από την ελευθερία.
Διανύουμε δύσκολες εποχές που μια νέα κυριαρχία αναδύεται και μαζί της φέρνει μια δυστοπία άνευ προηγουμένου. Δεν χρειάζεται ούτε αναθεωρητισμός, ούτε καταφυγή στο παρελθόν αλλά ένας σύγχρονος αναστοχασμός για να αντιμετωπίσουμε ως Αναρχικοί την νέα συνθήκη. Η απλή αντίσταση στην εξουσία χωρίς την επαρκή επικαιροποιημένη ιδεολογική συγκρότηση μπορεί να μας φέρει δίπλα σε άκρως αντιθετικά κινήματα και πολιτικές ομάδες. Τρανό παράδειγμα η υποχρεωτικότητα, η «πολιτική ανυπακοή» ενάντια στον προσωπικό αριθμό που το Κράτος θέλει να εφαρμόσει ως νέα περίφραξη έφερε απέναντί του όλο το φάσμα μιας «αντιεξουσιαστικότητας» όπως Χριστιανούς που αντιτίθενται στο χάραγμα ή οπαδούς των πιο περίεργων συνομωσιών κατά της Ελλάδας. Έχουμε πολιτικά κάτι κοινό μαζί τους; Φυσικά και ΟΧΙ!
Αργύρης Αργυριάδης
