Προλογικό Σημείωμα*: Ο κόλπος του Σαν Φρανσίσκο στις ΗΠΑ είναι μια περιοχή που υπήρξε διαχρονικά δυνατός ελευθεριακός – αναρχικός χώρος. Η Έκθεση Αναρχικού Βιβλίου αποτελεί ένα κομβικό γεγονός για την περιοχή. Το 2002 ηχογραφήθηκαν ομιλίες που έλαβαν χώρα εκεί. Ανάμεσα τους ο αείμνηστος Barry Pateman που έφυγε πρόσφατα από την ζωή. Μια ομιλία καυστική αλλά και με χιούμορ για τα τεκταινόμενα στο αναρχικό κίνημα.
Θέλω απλώς να μιλήσω για κάποιες εντάσεις που πιστεύω ότι εμείς ως αναρχικοί ή άτομα που συμπαθούν τον αναρχισμό πρέπει να προσπαθήσουμε να λάβουμε υπόψη. Γιατί... Ξαφνικά συνειδητοποίησα χθες το βράδυ, ενώ ήμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι και απλώς κοίταζα το ταβάνι, ότι τείνω να γίνω γκρουπιέρης σε μια έκθεση βιβλίου. Υπάρχει μια έκθεση βιβλίου στο Λονδίνο. Πηγαίνω σε μια έκθεση βιβλίου στο Λονδίνο. Είναι μια αναρχική έκθεση βιβλίου, πουλάω αναρχικά βιβλία. Έρχομαι στο Σαν Φρανσίσκο. Και μιλάω πραγματικά, υποθέτω, για το πώς φερόμαστε ο ένας στον άλλον, ως ομάδα, ως οργανισμός, ως άνθρωποι που μοιραζόμαστε κάτι παρόμοιο - αυτό που ο Γκαλεάνι ονόμασε ιδανικό, το όνειρο - πώς θα το κάνουμε πραγματικότητα; Και έτσι, υπάρχουν κάποιες εντάσεις που νομίζω ότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε.
Η πρώτη ένταση είναι ο εαυτός μας και η ιστορία μας. Υπάρχει μια ιστορία αναρχισμού. Αλλά μέσα σε αυτήν την ιστορία του αναρχισμού, υπάρχουν πράγματα και άνθρωποι που έχουν ξεχαστεί. Τώρα, με τη Βιβλιοθήκη Kate Sharpley, έχουμε δύο λόγους να υπάρχουμε. Ο ένας είναι, ναι, λουλούδια για τους πεσόντες. Τυπώσαμε ένα φυλλάδιο με τίτλο « Αναρχικοί εναντίον Φράνκο » (ΣτΜ: το 1994) όπου υπήρχαν είκοσι αναρχικοί που είχαν σκοτωθεί μεταξύ 1942 και 1960 σε ανταρτοπόλεμο εναντίον του Φράνκο. Και ο Φρανκ Τόρες, που το έγραψε στα ισπανικά, λέει - και συμφωνώ απόλυτα - δεν έχει σημασία αν νομίζετε ότι ο ελευθεριακός κομμουνισμός, ο αναρχισμός θα συμβεί, δεν έχει σημασία αν το νομίζετε ανόητο, δεν έχει καν σημασία αν νομίζετε ότι είστε πιο έξυπνοι από εκείνους τους αναρχικούς που βγήκαν εκεί έξω. Αυτό που έχει σημασία είναι πώς τολμάμε να τους ξεχάσουμε; Πώς τολμάμε εσύ και εγώ που καθόμαστε σε αυτό το δωμάτιο να μην γνωρίζουμε γι' αυτούς; Πώς τολμάμε να ξεχάσουμε την ανδρεία και το θάρρος τους όταν πέρασαν τα βουνά ενάντια σε ηλίθια αδύνατες πιθανότητες για αυτό το όνειρο; Έτσι, κάθε αναρχικός, κάθε άτομο που μας συμπαθεί πρέπει να έχει επίγνωση της ιστορίας μας, όχι της ιστορίας των ιδεών, αυτό είναι κάτι για το οποίο θα μιλήσω σε λίγο, αλλά απλώς για τους ανθρώπους που έχουν υποφέρει σωματικά και συναισθηματικά για την πίστη μας. Θα γνωρίζετε μερικούς από αυτούς, έτσι δεν είναι; Αλλά δεν θα γνωρίζουμε και πολλούς από αυτούς και ένα από τα πράγματα που πρέπει να κάνουμε είναι να αναθεωρήσουμε την ιστορία, να τους δώσουμε αυτή την αξιοπρέπεια αυτής της μνήμης.
Και το δεύτερο πράγμα φυσικά είναι ότι αν είμαστε έξυπνοι μαθαίνουμε από την ιστορία. Πρέπει να μάθουμε. Κοιτάξτε, είμαι αναρχικός εδώ και τριάντα χρόνια, οπότε δεν πρόκειται να μάθετε πολλά από μένα επειδή δεν έχουμε φτάσει τόσο μακριά. Αλλά ξέρω τι έχουμε κάνει λάθος. Νομίζω ότι έχω μια ιδέα γιατί αυτό που έχουμε κάνει πήγε στραβά. Αλλά πρέπει να μάθουμε από την ιστορία μας. Δεν μπορούμε απλώς να προσποιούμαστε ότι υπάρχουμε τώρα και ότι στην πραγματικότητα αυτοί οι άνθρωποι ήταν λίγο παράξενοι ή δεν ήταν σαν εμάς επειδή μιλούσαν διαφορετική γλώσσα. Αν δεν καθοδηγούμαστε από την ιστορία μας, δεν έχουμε καμία βάση, τίποτα, εκτός από το να ζούμε με το πνεύμα μας. Αυτό νομίζω ότι είναι η πρώτη ένταση, πώς ανακαλύπτουμε και κάνουμε την ιστορία μας να ζωντανεύει για όλους μας.
Η δεύτερη ένταση είναι μεταξύ μας, ως αναρχικών ή συμπαθούντων που είμαστε έξυπνοι τύποι επειδή είμαστε... και απλών ανθρώπων... που δεν είναι. Δεν εννοώ ρατσιστές, κακούς ανθρώπους, εννοώ απλούς ανθρώπους που σηκώνονται κάθε πρωί, πηγαίνουν στη δουλειά, βλέπουν τηλεόραση, βλέπουν μπέιζμπολ, πηγαίνουν για ύπνο... ναι; Εννοώ αυτούς τους ανθρώπους. Και ξέρετε κάτι, υπάρχουν πολύ περισσότεροι από εμάς.
Εντάξει, ένα από τα πράγματα που με ενοχλούν τελευταία είναι ότι υπάρχει μια τάση στον αναρχισμό να πιστεύει κανείς ότι οι απλοί άνθρωποι είναι κάπως ηλίθιοι. Ναι; Δεν είναι έξυπνοι ή, στην πραγματικότητα, αυτοί είναι το πρόβλημα. Όχι, δεν είναι αυτοί το πρόβλημα. Κοιτάξτε, κάθε φορά που υπάρχει κάτι που ξεκινά, ξεκινάει, κάποια εξέγερση, προέρχεται από άπορους, φτωχούς ανθρώπους, απλούς ανθρώπους. Και αν δεν είμαστε εκεί, αν δεν τους γνωρίζουμε, αν δεν έχουμε καμία σχέση μαζί τους... τι είμαστε; Ποιοι είμαστε; Απλώς κάποιος άλλος. Δεν σημαίνει τίποτα. Η σχέση μας, σίγουρα, είναι με τους απλούς ανθρώπους. Πώς τους προσεγγίζουμε. Αν η πίστη μας, αν το όνειρό μας είναι κάτι στο οποίο πιστεύουμε και ζούμε και υποφέρουμε... τότε πρέπει να βγούμε εκεί έξω με κάποιο τρόπο. Αυτή η ένταση είναι κρίσιμη. Ξέρετε, θα μπορούσα να κάθομαι όλη νύχτα και να πείθω τον εαυτό μου ότι ο αναρχισμός έρχεται αύριο. Αλλά στην πραγματικότητα ο αναρχισμός δεν είναι τίποτα... είναι κάτι εδώ πάνω. Ο αναρχισμός είναι εκεί έξω.
Επιτρέψτε μου να σας δώσω μερικά παραδείγματα. Πριν από δεκαέξι χρόνια στην Αγγλία έγινε η πιο βάναυση απεργία που υπήρξε ποτέ στην ιστορία της χώρας από πολλές απόψεις. Ήταν μια απεργία στον άνθρακα. Χρειάστηκε ένας χρόνος. Όλη η οικογένειά μου, ως αποτέλεσμα αυτού, τώρα δεν έχει δουλειά. Δεν εργάζονται. Ασφαλείς, ασφαλείς κοινότητες έχουν γεμίσει με ναρκωτικά και φόβο ως αποτέλεσμα αυτής της τεράστιας ήττας. Αλλά ας δούμε το πρόβλημα που έχουμε. Πριν από δεκαέξι χρόνια μπορούσες να σηκωθείς στο Μάρκχαμ Μέιν, στο χωριό Άρμθορπ όπου ζούσε η οικογένειά μου και εργαζόταν. Απεργούσαν. Η αλληλοβοήθεια, όχι σε κάποιο γαμημένο βιβλίο, αλλά στην καθημερινή ζωή, συνέβαινε, έτσι δεν είναι; Κανένας από αυτούς τους ανθρώπους δεν είχε διαβάσει Κροπότκιν, δεν ήξεραν τι σήμαινε, αλλά συνέβαινε. Εντάξει; Βγαίνατε έξω, επτά η ώρα το πρωί. «Ποιος θα πάρει τα ξύλα; Είναι δριμύς χειμώνας, είναι Νοέμβριος. Ποιος θα πάρει τα ξύλα; Λοιπόν, αυτοί οι άνθρωποι με παιδιά έχουν τα ξύλα και οι ηλικιωμένοι έχουν τα ξύλα». Αυτή η απόφαση έχει ληφθεί. Αυτή η απόφαση λαμβάνεται σε μια μαζική συγκέντρωση μια εβδομάδα πριν. Έτσι, αν δεν έχετε παιδιά και είστε μόνοι με τη σύζυγό σας ή τον σύντροφό σας, δεν έχετε ξύλα. Αυτό – έχετε συμφωνήσει σε αυτό. Έχετε πάρει αυτήν την απόφαση. Περνάτε από εκεί – «ποιος θα πάρει το φαγητό; Οι άνθρωποι – ηλικιωμένοι, παιδιά». Και πάλι, αυτό ψηφίζεται. «Ποιος θα πάει στις γραμμές απεργίας σήμερα;» «Λοιπόν, σας λέω ποιος θα πάει στις γραμμές απεργίας σήμερα», λέει η Μπρέντα, «οι γυναίκες πηγαίνουν στις γραμμές απεργίας σήμερα επειδή η γαμημένη Μητροπολιτική Αστυνομία είναι εδώ σήμερα και είναι έξω για να πιάσουν τους ηγέτες της απεργίας. Οπότε, θα βάλουμε τις γυναίκες στην γραμμή απεργίας σήμερα, ώστε αν αρχίσουν να κουνούν τα γκλομπ τουλάχιστον να μην πάρουν τους άντρες που ψάχνουν. Θα τις προστατεύσουμε». Μπορεί να διαφωνείτε με αυτή την απόφαση, όλοι μπορούμε. Εγώ ναι. Αυτό δεν είχε σημασία. Το είχατε ζωντανό. Το είχατε ζωντανό. Κάτι συνέβαινε στο χέρι σου, έτσι;
Αλλά εδώ είναι το μειονέκτημα. Η ένταση μεταξύ ημών και των απλών ανθρώπων. Εκείνη την εποχή ήμουν σε μια ομάδα που ονομαζόταν Κίνημα Άμεσης Δράσης, έτσι; Ήταν μια αναρχοσυνδικαλιστική ομάδα. Και... ήμασταν πολύ τυχεροί. Το Κίνημα Άμεσης Δράσης είχε διεθνείς δεσμούς και στέλναμε ανθρακωρύχους στην Ιταλία - στη Γαλλία - στην Ελλάδα - για να πάρουν χρήματα για να στηρίξουν τον λαό τους. Μας σεβόντουσαν. Υπάρχουν όμορφες ιστορίες που έχουν βγει - μπορεί να έχετε διαβάσει τον David Douglass, έναν υπέροχο αναρχικό ανθρακωρύχο, που μιλάει για όλες τις τροτσκιστικές ομάδες και τις κομμουνιστικές ομάδες σε διάφορες γραμμές απεργίας και καθώς οι ανθρακωρύχοι τρέχουν να περάσουν επειδή η αστυνομία τους κυνηγάει με τα μεγάλα, γαμημένα γκλομπ τους - οι παλιές ομάδες λένε « Σοσιαλιστή Εργάτη , αγόρασε τον Σοσιαλιστή Εργάτη σου ...» και οι ανθρακωρύχοι τρέχουν μέσα από τις γραμμές. Όχι όμως και οι αναρχικοί. Τους δόθηκε σεβασμός. Πολλοί αναρχικοί τα πήγαν πολύ καλά, ήταν οι ίδιοι εξαιρετικοί και θαρραλέοι από πολλές απόψεις. Και πολλοί από τους μαθητευόμενους νεαρών ανθρακωρύχων από το ανθρακωρυχείο του Γιορκσάιρ είπαν «Γεια, μπορώ να ενταχθώ στην ομάδα σας; Μπορώ να ενταχθώ στο Κίνημα Άμεσης Δράσης;» Και ξαφνικά είπαν, «Γαμώτο, εεε, δεν ξέρω. Δεν ξέρω πραγματικά. Δεν ξέρω τι θα κάνουμε με περίπου είκοσι πέντε νεαρούς μαθητευόμενους ανθρακωρύχους από το Markham Main Colliery». Γιατί δεν είναι πλήρως διαμορφωμένοι, δεν είναι πλήρεις, πλήρεις αναρχικοί, δεν έχουν περάσει από τα... Προβλήματα. Όχι, τίθεται το ερώτημα γιατί υπήρχε μια αναρχική οργάνωση. Και έτσι όχι, δεν εντάχθηκαν ποτέ. Αλλά ταυτόχρονα, μερικοί από αυτούς τους νεαρούς είναι τώρα ηρωινομανείς, μερικοί από αυτούς τους νεαρούς είναι στο ποτό και μερικοί είναι στη φυλακή. Δεν μπορούσαμε να παρέχουμε μια πλατφόρμα, δεν μπορούσαμε να λύσουμε αυτή την ένταση μεταξύ της ένταξης σε μια αναρχική οργάνωση και της οργάνωσής σας. Είναι το πιο κρίσιμο ερώτημα από όλα.
Θέλω να πω κάτι τώρα που ελπίζω να μην είναι πολύ αμφιλεγόμενο. Νομίζω ότι υπάρχει ένα πρόβλημα, μια ένταση, μεταξύ των αναρχικών της μεσαίας τάξης και των αναρχικών της εργατικής τάξης. Σας είπα όταν ήρθα εδώ πάνω ότι αυτή είναι η πρώτη φορά που μιλάω εδώ, πέρασαν δεκαεπτά χρόνια, όταν μίλησα με τον πατέρα μου σε μια πλατφόρμα για να υποστηρίξω τους ανθρακωρύχους. Άνθρωποι της μεσαίας τάξης - και αυτό δεν είναι προσβολή, οπότε παρακαλώ μην πείτε ότι προσβάλλω τους ανθρώπους της μεσαίας τάξης επειδή δεν είμαι - τείνουν να είναι πολύ πιο άπταιστοι, εύγλωττοι και μπορούν να γράψουν καλά. Και έχουν μεγαλύτερη σημασία σε ένα κίνημα από ό,τι ίσως τους αξίζει. Και αυτό δεν γίνεται για να υποτιμήσω τις προσπάθειές τους ή το εξαιρετικό έργο που κάνουν. Αλλά οι άνθρωποι της εργατικής τάξης δεν το κάνουν συχνά. Κάποιοι το κάνουν. Και κάποιοι θα το κάνουν. Αλλά άλλοι είναι ειλικρινά εκφοβισμένοι - έχω δει ενήλικες, πενηντάρηδες ανθρακωρύχους να εκφοβίζονται σε πολιτικές συναντήσεις και έχουν φύγει. Σημαίνει επίσης ότι οι σύντροφοι ανάμεσά μας που είναι άπταιστοι στη γραφή και στην ρητορική, τείνουν να έχουν πολύ περισσότερη δύναμη από ό,τι ίσως θα έπρεπε. Και πάλι, αυτό δεν τους υποτιμά. Σημαίνει ότι αν δεν έχουμε ηγέτες, πρέπει να βρούμε μόνοι μας τον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους που μιλούν άπταιστα και είναι καλοί σύντροφοι και τους συντρόφους που δεν είναι. Τους συντρόφους που δεν έχουν αυτή την αυτοπεποίθηση και αυτή την ικανότητα. Δεν σημαίνει ότι είναι χειρότεροι, ίσως ακόμη και το αντίθετο, δεν ξέρω. Αλλά αυτό το πρόβλημα μου φαίνεται ένα συνεχές πρόβλημα που ταλανίζει τους αναρχικούς κύκλους εδώ και τριάντα χρόνια από τότε που ασχολούμαι.
Φαίνεται από μόνο του. Έχω σκεφτεί συχνά τη βία. Είχα την ατυχία να μεγαλώσω σε μια εξαιρετικά βίαιη περιοχή και έχω - για όποιες αμαρτίες έχω κάνει - χρησιμοποιήσει βία - ούτε για πολιτικούς λόγους. Θεωρώ τη βία πολύ ακατάστατη και δυσάρεστη και δεν υπάρχει τίποτα το δοξασμένο ή ελκυστικό σε αυτήν. Οι περισσότεροι άνθρωποι που γνωρίζω και την έχουν χρησιμοποιήσει αναγκάστηκαν να τη χρησιμοποιήσουν απρόθυμα και το έχουν ξεπεράσει. ... Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί ώστε να διασφαλίσουμε ότι όλοι στο κίνημά μας έχουν λόγο. Αν εμείς οι ίδιοι - γιατί, βλέπετε, ο αναρχισμός δεν είναι απλώς το τέλος, είναι η διαδικασία, έτσι δεν είναι; Πρέπει να προσελκύσουμε ανθρώπους. Πρέπει να προσελκύσουμε ανθρώπους μαζί μας και να αξιοποιήσουμε τα δυνατά σημεία ο ένας του άλλου. Ο Μιγκέλ Γκαρσία, ο οποίος ήταν ένας, νομίζω, πολύ σπουδαίος άνθρωπος, ήταν στη φυλακή για δεκαοκτώ χρόνια - ήταν με τον Σαμπάτε, για τον οποίο μερικοί από εσάς μπορεί να έχετε διαβάσει. Δούλευε στην πραγματικότητα με τον Σαμπάτε και ο Σαμπάτε πήγαινε στην Ισπανία τις δεκαετίες του 1940 και του 1950. Ο Μιγκέλ φυλακίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του '40 επειδή η δουλειά του Μιγκέλ ήταν πλαστογράφος. Παραποιούσε κάρτες για να τις έχουν ο Σαμπάτε και οι άλλοι. Είχε έδρα τη Βαρκελώνη και περνούσαν τα γαλλικά σύνορα, διέσχιζαν τα Πυρηναία, έβλεπαν τον Μιγκέλ και έπαιρναν τις κάρτες και τις ταυτότητές τους. Τώρα, ο Μιγκέλ μου έλεγε πολύ σοβαρά ότι δεν είχε πάρει ποτέ όπλο στη ζωή του. Ποτέ. Έκανε δεκαοκτώ χρόνια φυλάκιση γι' αυτό - αλλά ποτέ δεν πήρε όπλο στη ζωή του. Αλλά άνθρωποι σαν τον Σαμπάτε που χρησιμοποίησαν το όπλο του έδιναν τόσο σεβασμό σαν να το είχε κάνει. Αξιοποιούμε ο ένας τα δυνατά σημεία του άλλου, ενθαρρύνουμε ο ένας τα δυνατά σημεία του άλλου. Δεν εξιδανικεύουμε τίποτα εκτός από κάποιες απόψεις το μέλλον.
Νομίζω επίσης ότι μια άλλη ένταση είναι μεταξύ ολόκληρης της ιδέας της θεωρίας και της πράξης. Δεν μπορείς να είσαι θεωρητικός αναρχικός. Δεν μπορείς. Λοιπόν, μπορείς υποθέτω. Μπορείς, να μετατρέψεις τον αναρχισμό σε μια πνευματική ιδέα και να παίξεις παιχνίδια. Και γαμώτο, σε μερικά από τα περιοδικά που έχω διαβάσει, ξέρεις, κάθομαι με έναν θησαυρό και προσπαθώ να τα κατανοήσω. (γέλια) Είναι σαν... ο Άλμπερτ Μέλτζερ, που τώρα είναι νεκρός, μου είπε κάποτε «Ξέρεις, ένα από τα προβλήματα με τους αναρχικούς είναι ότι αν βάλουν το κεφάλι τους αρκετά ψηλότερα από τον πισινό τους, θα πουν εντελώς ανοησίες». Σωστά; Και αυτή τη στιγμή σύντροφοι, μερικοί από τους δικούς μας, μερικά από τα κεφάλια μας είναι πολύ κοντά σε αυτό, έτσι; (γέλια) Επειδή βρισκόμαστε στον δικό μας κόσμο και επινοούμε πράγματα. Επινοούμε ιδέες. Και αυτές οι ιδέες φαίνονται υπέροχες. Το έχεις κάνει; Ξύπνησα στις τέσσερις το πρωί και σκέφτηκα «Γαμώτο, ναι, αυτό είναι υπέροχο». Ω, ναι, Ντεκάρτ – θα βάλουμε λίγο Ντεκάρτ…» Γαμώτο! Κοίτα – ένα από τα προβλήματα με αυτό είναι ότι ο αναρχισμός είναι όπως είσαι, σωστά; Είναι μπάσταρδος. Σου είπα ότι είμαι αναρχικός τριάντα χρόνια.
Συχνά κατά καιρούς εύχομαι να μην ήμουν. Άσε που οι άνθρωποι νομίζουν ότι πρόκειται να… ξέρεις… εκφοβίσεις σεξουαλικά τα ζώα τους ή κάτι τέτοιο. Το πιο σημαντικό, αν είσαι αναρχικός, προσπαθείς να ζεις με κάποια ηθική που είναι διαφορετική. Ο Αλφρέντο Μπονάνο στο βιβλίο του που πωλείται εδώ, Η αναρχική ένταση, λέει ότι ξυπνάς και προσπαθείς. Προσπαθείς να μην είσαι γαμημένα εγωιστής. Προσπαθείς να ακούσεις. Έχω έναν δεκάχρονο γιο και τον δοκιμάζω απαίσια μερικές φορές και μισώ τον εαυτό μου. Μισώ τον εαυτό μου. Νομίζω ότι οι περισσότεροι αναρχικοί έχουν βρεθεί σε αυτή την κατάσταση, όπου κάθεσαι εκεί και σπαρταράς για το πώς είσαι. Σου λέω κάτι, μπορείς να είσαι Μαρξιστής και να είσαι εντελώς βλάκας - λοιπόν, ήταν, έτσι δεν είναι σε όλους μας; Αλλά δεν μπορούμε να είμαστε. Δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό. Ζούμε στην πράξη. Δεν μπορείς να πεις «Α, είμαι αναρχικός». «Α, ναι; Λοιπόν, απόδειξέ το τότε». Και από τον τρόπο που είσαι με τους ανθρώπους, πώς μιλάς στους ανθρώπους και πώς λειτουργείς μαζί τους. Και (χειροκροτήματα) - θα έχουμε λιγότερα από αυτά για αρχή, εντάξει - Κοίτα, αυτό που λέω υποθέτω είναι ότι όλοι το γνωρίζουμε αυτό και μερικές φορές όλοι μας επικρίνουμε τον εαυτό μας υπερβολικά... ναι; Είναι δύσκολο. Είναι δύσκολο. Αλλά είναι σημαντικό, αυτή η σύνδεση μεταξύ θεωρίας και πράξης. Κανείς εδώ δεν υποτιμά τις πνευματικές ιδέες... αλλά αυτό που κάνουμε είναι να τις μειώνουμε. Τι σημαίνει μια ιδέα στην πράξη; Τι σημαίνει τότε, αν την εφαρμόσεις στην πράξη τι σημαίνει; Και αν σημαίνει μαλακίες, δεν την εφαρμόζεις στην πράξη. Αν αυτό σημαίνει να στραφείς εναντίον κάποιου, ή να τον υποτιμήσεις, ή να μην το σκεφτείς καλά και να καταλήξεις σε σκατά, ας είναι. Δεν την εφαρμόζεις στην πράξη. Οποιαδήποτε ιδέα είναι έξυπνη, οι άνθρωποι τείνουν να είναι δύσκολοι, έτσι δεν είναι; Έχουν συναισθήματα και αισθήματα. Ζεις με ανθρώπους, όχι με ιδέες.
Θα έπρεπε επίσης, υποθέτω, να πω ότι το τελευταίο μου σημείο, μμμ, το προτελευταίο σημείο, θα ήταν ότι θα έπρεπε να υπάρχουν τρόποι με τους οποίους συζητάμε μεταξύ μας και στη γλώσσα που χρησιμοποιούμε. Με ενδιέφερε ο αμερικανικός όρος που ονομάζεται Ranting, έτσι; Όπου έχεις ένα ξέσπασμα. Δεν νομίζω ότι ξέσπασα. Δεν ξέσπασες με κανέναν. Ο αναρχισμός δεν έχει να κάνει με εμένα. Έχει να κάνει με εμάς, σωστά; Αυτό είναι όλο. Έχει να κάνει με εμάς. Και είμαι αρκετά σημαντικός, ευχαριστώ, θα ήθελα να το πω αυτό, αλλά έχει να κάνει και με το πώς γίνομαι Εμείς. Επειδή ένα από τα προβλήματα που ίσως θα έπρεπε να είχα αναφέρει είναι ότι πρέπει να εξετάσουμε τη σχέση μας με τον καπιταλισμό. Μερικοί από εμάς ζούμε μια ωραία ζωή, ευχαριστώ. Τα πάμε καλά. Τα πάμε καλά, ε; Κοιτάξτε μας - είναι ωραία, ωραία μέρα, Σαν Φρανσίσκο, County State Building, να 'μαστε εδώ... είναι εντάξει. Μερικοί από εμάς μπορούν να ζήσουν και να μην αμφισβητηθούν.
Αλλά δεν μπορείς να ζήσεις – εννοώ, ο Ντεμπς (ΣτΜ: Πολιτικός – Συνδικαλιστής) το είπε πριν από χρόνια, μέχρι να είναι όλοι ελεύθεροι, δεν είστε ούτε εσύ είσαι ούτε εγώ. Και το να παραπονιέσαι εναντίον μου ή εγώ να παραπονιέμαι εναντίον σου δεν οδηγεί πουθενά. Θα μιλήσω και θα ακούσω και θα προσπαθήσω, και θα πρέπει να μάθουμε πώς να μιλάμε στον καθένα με συντροφικό τρόπο αντί να είμαστε γαμημένα εγωιστές και ηλίθιοι.
Το τελευταίο σημείο είναι, υποθέτω, ότι με ενδιαφέρουν οι αναρχικές εκθέσεις βιβλίου. Έχω παρατηρήσει, και μάλλον κι εσύ, ότι φαίνεται να υπάρχει σχεδόν ένα σύνολο επαγγελματιών ομιλητών. Ξέρετε, όπως, «Πού πας του χρόνου; Θα πάω στο Μόντρεαλ και...» Θα ήθελα ίσως να δω ανθρώπους που δεν είναι έτσι. Μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους που επεξεργάζονται πράγματα. Μου αρέσει να βλέπω τη γλώσσα μιας ομιλίας σε μια αναρχική έκθεση βιβλίου να είναι μερικές φορές γεμάτη σύγχυση. Ως άνθρωποι που κάνουν πραγματικά δραστηριότητες, εκδηλώσεις, προσπαθούν να βρουν λύσεις. Δεν έρχομαι εδώ για να διασκεδάσω, έρχομαι εδώ για να μάθω, υποθέτω... οτιδήποτε. Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας. Λυπάμαι πολύ που δεν έχετε τίποτα άλλο να κάνετε. (γέλια) Και θα έλεγα το εξής. Εμμ, εδώ και τριάντα χρόνια ήθελα να συμβεί. Δεν ξέρω. Το μόνο που κάνω είναι να λέω, αυτό που λέει ο Μαλατέστα, ξέρετε, αυτό που έχει σημασία είναι ότι ό,τι κάνουμε, το κρίνουμε αν φέρνει τον αναρχισμό πιο κοντά. Και μπορούμε να διαφωνούμε για πάντα για το τι είναι ο αναρχισμός και τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να εφαρμοστεί. Αλλά ξέρετε, ό,τι κι αν κάνουμε, το κρίνουμε με αυτούς τους τρόπους. Ευχαριστώ για τον χρόνο σας.
(χειροκροτήματα)
*Μετάφραση: Αργύρης Αργυριάδης.
