logo2

ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Εν όψει της 48ωρης πανεργατικής, αναδημοσιεύουμε κάποιες εξαιρετικά επίκαιρες προκυρήξεις απο την Γενική Απεργία στην Γαλλία τον Οκτώβρη του 2010. Η απεργία στην Γαλλία απόκτησε μια ιστορική αξία γιατί ξαναέθεσε το ζήτημα του σαμποτάζ στη καπιταλιστική παραγωγη και του μπλοκαρίσματος της οικονομίας. Αφαίρεσε δηλαδή τη στείρα συμβολικότητα και την μαζικότητα σαν αυτοσκοπό από τα κύρια χαρακτηριστικά της απεργίας και ξανάβαλε την σύγκρουση στο πρακτικό επίπεδο: απεργία , μπλόκα , σαμποτάζ , κοινωνία εναντίον κράτους.

 

Τα κείμενα βρέθηκαν στο rioter.info και στο blog της Κατάληψης ΕΣΗΕΑ

 

Αρχείο στα γαλλικά εδω http://rebellyon.info

 

και εδώ http://grenoble.indymedia.org

 

Επίσης αυτό είναι το site της ομάδας Διεθνιστές Προλετάριοι http://proletairesinternationalistes.wordpress.com/

 

A bas la paix sociale! – Κάτω η κοινωνική ειρήνη!

 

Με το βάθεμα της κρίσης, όλες οι κυβερνήσεις των κρατών και σύσσωμες οι πολιτικές τάσειςεεπιταχύνουν τη λήψη μέτρων λιτότητας. Οι εκμεταλλευτές σ’ όλες τις χώρες Αρχείο στα γαλλικά εδωδιαπραγματεύονται και συνωμοτούν για να μας κάνουν να σφίξουμε ολοένα και πιο πολύ το ζωνάρι. Στο όνομα της διάσωσης της οικονομίας, της επιχειρηματικότητας, ορίζουν περικοπές των μισθών, αύξηση των φόρων, πετσοκόβουν κάθε κοινωνική πρόνοια…

 

“Κατανοώ την ανησυχία των εργαζομένων, αλλά τα ευρωπαϊκά πλάνα λιτότητας είναι απαραίτητα προκειμένου να αποκατασταθούν τα δημοσιονομικά μεγέθη και να καταφέρουμε να πάρουμε κοινωνικά μέτρα, δηλαδή να δημιουργήσουμε θέσεις εργασίας” (Herman Van Rompuy). Νά πώς ο πρόεδρος του συμβουλίου της Ευρώπης συνόψισε τις προοπτικές που μας προσφέρει ο σάπιος κόσμος του: να υπομένουμε πάντα κάθε θυσία για να ενισχύσουμε το Κράτος, να διασφαλίσει την κερδοφορία του κεφαλαίου, και να ελπίζουμε έτσι ότι θα συνεχίσει να μας εκμεταλλεύεται (υπό ολοένα και χειρότερες συνθήκες), σ’ έναν αέναο κύκλο υποταγής.

 

Οι μισθωτοί σκλάβοι αυτού του κόσμου θα πρέπει πάντα να θυσιάζονται για να συντηρούν την ίδια τη σκλαβιά τους! Η ζωή της τεράστιας πλειοψηφίας των ανθρώπων θα πρέπει κάθε φορά να θυσιάζεται προκειμένου να διασώζονται τα συμφέροντα του κεφαλαίου, για να αποφύγει την χρεωκοπία του μέσα στον ίδιο τον χρεωκοπημένο κόσμο του.

 

Η μόνη εναλλακτική λύση, βρίσκεται στα χέρια μας: Ή θα πολεμήσουμε ή θα πεθάνουμε! Ή θα οργανωθούμε για να υπερασπιστούμε τις ανάγκες μας ενάντια στις ανάγκες της καπιταλιστικής οικονομίας, ή θα σκύψουμε το κεφάλι και θα πάμε σαν τα πρόβατα για σφαγή!

 

Λυπούμαστε αλλά μέση λύση δεν υπάρχει. Οι μεταρρυθμίσεις, οι εναλλακτικές προτάσεις διαχείρισης της κρίσης, από μια άλλη κυβέρνηση κλπ… είναι όλα τρόποι να μας αποπροσανατολίζουν και να μας παίρνουν τον αγώνα μας μέσ’ απ’ τα χέρια μας.

 

Αν σήμερα τα συνδικάτα μας καλούν σε αποχαυνωτικές μονοήμερες “δράσεις”, να μας σαλαγήσουν στο δρόμο και να μας ρίξουν στο “τραπέζι των διαπραγματεύσεων”… είναι ακριβώς για να μας αφομοιώσουν στα πλαίσιά τους, να μας χαλιναγωγήσουν, να σαμποτάρουνε την οικειοποίηση του αγώνα μας από μας τους ίδιους… για να μετατρέψουν τις αντιδράσεις μας που προκύπτουν ενόψει της επίθεσης που δέχονται οι συνθήκες ζωής μας, σε απονευρωμένα, συντεχνιακά, μεταρρυθμιστικά αιτήματα.

 

Για να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας ενάντια στις επιθέσεις του κεφαλαίου, οφείλουμε να οργανωθούμε έξω κι ενάντια στα συνδικάτα, να οικοδομήσουμε τον αγώνα μας με τρόπους που να σπάνε την απομόνωσή μας. Να απορρίψουμε κάθε θυσία και κάθε υπεράσπιση της εθνικής οικονομίας. Η οικομνομία βρίσκεται σε κρίση; Ας πεθάνει!

 

Μπροστά σε μια “απεργία” των συνδικαλιστών, ας οργανωθούμε για να καταστρέψουμε την κοινωνική ειρήνη!

 

Να εμποδίσουμε την κυκλοφορία: να μπλοκάρουμε τους δρόμους, τα τραίνια… Να εμποδίσουμε την παραγωγή, οργανώνοντας παρεμβάσεις σε επιχειρήσεις, σχολεία… Να διαρρήξουμε την απομόνωση που μας επιβάλλουν τα σύνορα μεταξύ κρατών, και οι διαφορές μεταξύ επαγγελματικών κλάδων… Να εμποδίσουμε μια επιστροφή στην ομαλότητα με όλα τα μέσα που έχουμε στη διάθεσή μας!

 

Prolétaires Internationalistes – Διεθνιστές Προλετάριοι, 16/10

 

 

Γαλλία: “Ολικό μπλοκάρισμα της οικονομίας”

 

Εδώ και μια εβδομάδα, η Γαλλία συγκλονίζεται από τεράστιες διαδηλώσεις, γενικές απεργίες και συγκρούσεις σε όλες τις πόλεις, ενάντια στο νέο νομοσχέδιο της κυβέρνησης Σαρκοζί για τις συντάξεις (με αιχμή την αύξηση του ορίου ηλικίας για τη συνταξιοδότηση, από τα 60 στα 62 χρόνια). Πάνω από 3 εκατομμύρια άνθρωποι διαδήλωσαν και αυτή την Τρίτη (19/10), για δεύτερη φορά μέσα σε μια εβδομάδα, ενώ οι συγκρούσεις συνεχίζουν να μαίνονται σε όλη τη χώρα. Οι συλλήψεις, κυρίως νέων, φοιτητών και μαθητών, έχουν ήδη ξεπεράσει τις 1.400 και οι κρατούμενοι τους 1.000. Η αφίσα που μεταφράζουμε εδώ συνοψίζει πολύ καλά το κλίμα…

 

 

Ανακοίνωση ανυποταξίας προς τον πληθυσμό:

 

Στα διυλιστήρια, όπως και αλλού…

Στα μέρη όπου ζούμε, δουλεύουμε και σπουδάζουμε. Στο δρόμο, στο μετρό, στους αυτοκινητόδρομους, κ.α. …

 

Τρίτη 19 Οκτωβρίου 2010

 

Ολικό μπλοκάρισμα της οικονομίας

 

 

Παντού στην Ευρώπη, οι ταξικές συγκρούσεις παίρνουν διαστάσεις ιστορικές. Όλος ο κόσμος το λέει, έφτασε: «σκάει». Στην Ελλάδα, τα κοινωνικά κινήματα έγιναν απεργίες διαρκείας και οι συνδικαλιστικές διαδηλώσεις γιγάντιες ταραχές. Και επί δύο χρόνια τα πράγματα δεν έχουν ηρεμήσει καθόλου, παρόλο που η τηλεόραση μιλάει λιγότερο γι’ αυτό. Στην Πορτογαλία και στην Ισπανία το ίδιο, όπου από τις 29 Σεπτεμβρίου («29S»), κι εκεί επίσης, η πλειοψηφία των εργαζομένων εξαπέλυσαν μια τεράστια γενική απεργία, με συμμετοχή 70% στα μεταλλεία και 100% στα ορυχεία… Επιτέλους και στα δικά μας: ανακαλύπτουμε ξανά το νόημα της λέξης «απεργία». Αυτής της απεργίας που «πλέον δεν τη βλέπαμε καν στη Γαλλία»…

 

Αλλά και στους άλλους τομείς, κι αν ακόμα η απεργία δεν είναι καθολική, γίνονται καταλήψεις εργοστασίων, γραφείων, χώρων εργασίας και, για τους νεότερους, σχολείων, λυκείων, πανεπιστημίων. Κι εδώ λοιπόν, όπου επί μια εβδομάδα οι συνδικαλιστικές ηγεσίες ξεπεράστηκαν σε όλα τα επίπεδα και, επιτέλους, η ταξική πάλη έπαψε ν’ αρνείται τον εαυτό της. Και στη Μασσαλία, η Εθνική Ένωση Επιχειρήσεων (MEDEF) μιλά για το ενδεχόμενο επέμβασης του στρατού για να σπαστεί η απεργία των λιμενεργατών. Εδώ λοιπόν, όπου οι μαθητές των λυκείων μοιάζουν όλες και όλοι λυσσασμένοι. Αλλά τι τους έχει πιάσει τους νέους; Δεν τους ταΐσανε αρκετά ριάλιτι; Αρκετές ψεύτικες υποσχέσεις; Αρκετές ροπαλιές;

 

Ξανά, άγριες διαδηλώσεις και δράσεις, πέρα κι από την απεργία, παρά τις εκκλήσεις για τήρηση της τάξης και τις σπασμωδικές κινήσεις των ΜΜΕ που μοιάζουν να διστάζουν ανάμεσα στο «να μιλήσουν για ό,τι συμβαίνει για να προσπαθήσουν ν’ αποτρέψουν τον κόσμο απ’ το να βγει στο δρόμου» και το «να θάψουν την είδηση για να μην τον παροτρύνουν να βγει στο δρόμο»: σιγά-σιγά, η κοινωνική ειρήνη διαρρηγνύεται…

 

Και ξανά, αρχίζουμε και πάλι να σκεφτόμαστε ότι ίσως αυτή η κοινωνία δεν αξίζει να μεταρρυθμιστεί, ότι ο κόσμος μπορεί και πρέπει ν’ αλλάξει. Και ότι, για να ξεκινήσουμε απ’ την αρχή και να γυρίσουμε στα μούτρα των αστών και του κράτους τη μεταρρύθμισή τους και τα σχέδιά τους για την κοινωνία…

 

 

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ 36.000 ΛΥΣΕΙΣ:

 

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

Επιθετική, Αυτοοργανωμένη, Απαλλοτριωτική!

 

 

Ενάντια στην εκμετάλλευση, να μπλοκάρουμε την οικονομία!

 

“Μα καλά, κάνετε απεργία εν μέσω κρίσης;”

 

Συνδικαλιστικές ηγεσίες, αφεντικά και βουλευτές της αριστεράς και της δεξιάς, μοιράζονται το ίδιο αίσθημα υπευθυνότητας. Στο όνομα του “οικονομικού ρεαλισμού”, υποτίθεται ότι οφείλουμε να αποδεχθούμε την αναγκαιότητα μιας ολοένα κι αγριότερης εκμετάλλευσης. Ιδού το ιδεολογικό όπλο που συστηματικά στρέφουν ενάντια σ’ οποιονδήποτε εξεγείρεται ενάντια σ’ αυτό το σύστημα.

 

“Εν μέσω κρίσης, θέλετε να κάνετε ζημιά στην οικονομία; θα φταίτε για τις απολύσεις…”

 

Στο όνομα της ίδιας ψευτο-λογικής, ορισμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες αρνούνται να διεκδικήσουν όχι μόνο την απόσυρση του νομοσχεδίου αλλά ούτε καν μια μεταρρύθμισή του. Κάποιοι άλλοι, για λόγους τακτικισμού, απαιτούν την απόσυρση, αλλά αρνούνται να συμβάλουν στην αποκατάσταση μιας πραγματικής ισορροπίας δυνάμεων: μέσα απ’ τη γενική απεργία, τα μπλόκα, το σαμποτάζ, κλπ. Τα συνδικάτα, που υποτίθεται ότι μιλούν στ’ όνομα των εργαζομένων, έχουν αυτή τη λειτουργία: της συνδιαχείρισης αυτής της ταξικής κοινωνίας μέσω της διαπραγμάτευσης και της διαμεσολάβησης.

 

Σήμερα, τα κεντρικά συνδικάτα προσπαθούν να ελέγξουν και να περιορίσουν τον ανταγωνισμό, μονοπωλώντας τα διεκδικητικά πλαίσια. Εμποδίζουν την όξυνση του αγώνα, κι αυτό έχει τεράστια σημασία: Δεν έχουν βγάλει ούτε μια προκήρυξη που να μην κινδυνολογούν για κατευθυνόμενες συγκρούσεις.

 

Επιπλέον, πολλοί εργαζόμενοι που, έχοντας περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους στον μύλο που αλέθουν την υπεραξία τους τ’ αφεντικά, δεν επιθυμούν διόλου έναν αγώνα με μόνο στόχο να διασφαλίσει τα ψίχουλα που ρίχνουν ως τώρα τ’ αφεντικά. Είναι πολλοί επίσης που δεν επιρρεάζονται άμεσα απ’ το νομοσχέδιο: άνεργοι και όσοι ζουν με επιδόματα, περιοδικά εργαζόμενοι, μετανάστες χωρίς χαρτιά, μαθητες ή φοιτητές για τους οποίους η αγορά εργασίας δεν επιφυλάσσει ούτε μια ελάχιστη προσοδό, συνταξιούχοι που ήδη λαμβάνουν μια μίζεροι σύνταξη κ.α… Και που παρ’ όλ’ αυτά, κατανοούν και συμμετέχουν στο κίνημα που αναδύεται. Είμαστε πολλοί που συμμετέχουμε περισσότερο σ’ ένα κοινωνικό κίνημα παρά σε μια διαμαρτυρία εναντίον ενός νόμου που μας θίγει. Που επιθυμούμε μια μεγαλύτερη ώθηση στον ισχύοντα συσχετισμό δυνάμεων, από πορείες-κηδείες στη γωνία μεταξύ δημοκρατίας και έθνους.

 

Χωρίς τις πρωτοβουλίες που θα ξεπερνούν τα θεσμικά πλαίσια, χωρίς μια απεργία που θα ξεβράσει τους εργατοπατέρες των συνδικάτων, δε θα υπάρξει μια πραγματική αντίρροπη δύναμη που συνιστά ένα πραγματικό κοινωνικό κίνημα στη γέννησή του. Ένα κίνημα μέσα στο οποίο οι συντεχνιακές διεκδικήσεις ξεπερνιούνται και οι γραφειοκράτες χάνουν το έδαφος κάτω απ’ τα πόδια τους, όπου οι δράσεις απαντούν σε ανησυχίες που ευρείες από το μονοδιάστατο ζήτημα της σύνταξης, όπου ο αγώνας δεν περιορίζεται στην υπεράσπιση υποτιθέμενων κεκτημένων.

 

Κρατώντας στο μυαλό μας τον δρόμο που μένει να διανύσουμε, ας οργανώσουμε τη λύσσα μας.

 

Υπάρχουν πολύ περισσότερα να πάρουμε, απ’ αυτά που μας προορίζουμε!

 

Ραντεβού στο τέλος της πορείας, πίσω απ’ το πανώ:

“Τα αφεντικά δεν καταλαβαίνουν παρά μια γλώσσα: απεργία, μπλόκα, σαμποτάζ!”

«Gaspillez le carburant» – Ξοδέψτε τα καύσιμα!

 

Κάλεσμα των απεργών προς όλους τους εργαζομένους που χρησιμοποιούν οχήματα στο πλαίσιο της εργασίας τους:

 

Στο σημερινό απεργιακό κίνημα που εξαπλώνεται, η απεργία των εργαζομένων στα διυλιστήρια είναι στρατηγικής σημασίας για ολόκληρη την εργατική τάξη. Στην ερώτηση πώς να βοηθήσουμε τον αγώνα των εργατών στα διυλιστήρια, απαντάμε: “πηγαίντε για βενζίνη στα πρατήρια!”

 

Για τους περισσότερους μισθωτούς και μισθωτές, η τιμή της βενζίνης πληρώνεται από την τσέπη τους και πρέπει να κάνουν οικονομία… όμως για δεκάδες χιλιάδες μισθωτούς, στις μεταφορές, διανομείς, και αρκετοί ακόμα τομείς, χρησιμοποιούν καθημερινά οχήματα στο πλαίσιο της εργασίας τους, κι εδώ είναι το αφεντικό που “πληρώνει” για τη βενζίνη!

 

Αν είστε σε τέτοια θέση και για τον έναν ή τον άλλον λόγο δεν μπορείτε να απεργήσετε (η καλύτερη αλληλεγγύη στους εργάτες των διυλιστηρίων παραμένει η συμμετοχή στο κίνημα προς μια γενικευμένη απεργία μέχρι την απόσυρση του νόμου για το συνταξιοδοτικό), αρκεί να κάνετε αυτό: να σπαταλήσετε τα καύσιμα!

 

Θα γνωρίζεται πολλές συμβουλές για την εξοικονόμηση καυσίμων, αρκεί λοιπόν να κάνετε ακριβώς τ’ αντίθετο. Έτσι, μεταξύ των συμβουλών που δίνονται για την εξοικονόμηση, διαβάζουμε “το άναμμα των φώτων σημαίνει μεγαλύτερη κατανάλωση απ’ το να οδηγείτε με σβηστά φώτα”. Το ίδιο ισχύει για υαλοκαθαριστήρες, ραδιόφωνο, κλιματισμό… Στο κυνήγι της σπατάλης, ο κλιματισμός είναι ένας ακόμα μεγάλος εχθρός. Βάλτε το κλιματιστικό να δουλεύει, και θα καταφέρετε τουλάχιστον ένα 20% παραπάνω κατανάλωσης καυσίμου. Ξέρετε λοιπόν τί πρέπει να κάνετε, και υπάρχει ακόμα ένα πλήθος άλλων τρόπων. Σε ορισμένα επαγγέλματα, είναι επίσης εφικτό να χαθούν απ’ την πορεία τους και να κάνουν μερικές δεκάδες χιλιόμετρα παραπάνω.

 

Με δεκάδες χιλιάδες μισθωτούς που χρησιμοποιούν τα οχήματά τους και που, χωρίς να χάσουν οι ίδιοι μια δεκάρα, θα κατασπαταλήσουν τα καύσιμα, τα αποθέματα θα στραγγίσουν πολύ γρηγορότερα και η απεργία των συντρόφων στα διυλιστήρια θα γίνει πολύ πιο αισθητή και θ’ αρχίσει να αγγίζει άμεσα το σύνολο των λειτουργιών της καπιταλιστικής οικονομίας, πιέζοντας πολύ πιο σθεναρά την κυβέρνηση να αποσύρει το πετσόκομμα των συντάξεών μας.

 

Des travailleurs en lutte – Εργαζόμενοι στον αγώνα

 

Nous sommes UN, soyons TOUT!

Είμαστε ΈΝΑ, να γίνουμε το ΠΑΝ!

 

Όπως οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι φοιτητές, οι συνταξιούχοι… της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, της Κίνας, του Μπαγκλαντές, της Νότιας Αφρικής, της Αλγερίας, του Περού κι όλων των άλλων περιοχών του κόσμου, κατεβαίνουμε με τη σειρά μας στους δρόμους στη Γαλλία. Είμαστε αυτή η “κολλητική ασθένεια” που τρέμουν όλες οι κυβερνήσεις όλων των χωρών κι όλων των πολιτικών τάσεων! Οι διαφορετικές διεκδικήσεις μας δεν είναι παρά έκφραση ΕΝΟΣ ΚΟΙΝΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ:

 

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΘΥΣΙΕΣ που μας επιβάλλουν παντού οι διαχειριστές του κεφαλαίου. ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ, στη στέγαση, στην υγεία, παντού… που ολοένα και περισσότερο υποβαθμίζονται. ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ που οξύνεται παντού (αύξηση της κερδοφορίας, της έντασης της εκμετάλλευσης, της αποχαύνωσης στη δουλειά…)

 

Βεβαίως οι εκμεταλλευτές και οι συνδικαλιστές υπηρέτες τους ήδη προσπαθούν να εξουδετερώσουν τις διεκδικήσεις μας στα πλαίσια του ρεφορμισμού: διαπραγματεύσεις/αναθεώρηση/απόσυρση του νόμου, ακόμα και μια αλλαγή της κυβέρνησης… ό,τι θα ανταποκριθεί καλύτερα στις ανάγκες του Κεφαλαίου. Αν είναι να ικανοποιήσουμε τις ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ, δεν υπάρχουν μεσοβέζικες λύσεις:

 

Η οικονομία είναι σε κρίση; Ας τελειώνουμε μ’ αυτήν!

 

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΙΡΗΝΗ. Να εξαπλώσουμε και να βαθύνουμε το κίνημά μας! Να αυτοοργανωθούμε σε όλα τα επίπεδα! Να εμποδίσουμε με κάθε μέσο μια επιστροφή στην ομαλότητα!

 

Από δω και μπρος, ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΝ!

 

Διεθνιστές Προλετάριοι

 

 

http://classwar.espiv.net